In onze reeks vakantiefilmpjes blijven we deze keer nog even in het rijk van Heure Majesteitische Hoogheid Queen Elisabeth II, en wel met een muzikaal fragmentje van de Britse oppergod van de rock-’n-roll die, net als zijn Amerikaanse voorbeeld dhr. E.A. Presley, in zijn gloriedagen enkele succesvolle uitstapjes naar het filmmedium waagde: Cliff Richard!
Volgende week: Een kletsnatte vakantie…
Omdat wij de laatste tijd meer op de driving range dan op de redactie te vinden waren — er is nog wat werk aan onze golfswing en dan drukken wij ons voorzichtig uit — moeten wij u het getekende beestje van deze week verschuldigd blijven.
Ter bestrijding van het lege gevoel dat u ongetwijfeld aan dit vreselijke gemis overhoudt, lieve lezer, plaatsen wij hier een bijgewerkte versie van de slotplaat van onze ridderroman. U weet nog wel, die tweedelige sage over de dappere Ridder Roemrijk.
Zowat alle paradijselijke, verre en/of exotische vakantiebestemmingen hebben één ding met elkaar gemeen. Om er te komen, moet je eerst het vliegtuig nemen. En zowat alle vliegtuigen hebben op hun beurt één ding met elkaar gemeen — behalve dan het feit dat ze vliegen. Ze vertrekken in een luchthaven.
En die luchthavens, ja, die hebben ook iets gemeen. Hun bagageafdeling! U weet wel, die mysterieuze plek waar bagage in het niets verdwijnt, naar het verkeerde vliegtuig wordt gebracht of op onverklaarbare wijze enkele uren vermist raakt. Maar nadat u dit spel hebt gespeeld, begrijpt u het Grote Waarom.
We vertelden u hier al eerder over onze vakantieplannen met Maandag Spelletjesdag en Woensdag Schrijf/Tekendag. En hoe zit het dan met dat derde vaste onderdeel van Crusaderworld.com, Vrijdag Filmpjesdag, vroeg u zich vast en zeker af, lieve lezer.
Ook dat overgieten wij met een lekker vakantiesausje! Dus tot eind augustus serveren wij u hier wekelijks een filmpje om de thuisblijvers een hart onder de riem te steken. Want heel dat vakantiegedoe is geen pretje. Getuige daarvan dit filmfragment.
Volgende week: Op vakantie met de bus…
Zoals wij eerder deze week al aankondigden, wil Fritz Plissken deze zomer flink doorschrijven aan zijn autobiografie “Een beetje een held”. Maandag Spelletjesdag en Vrijdag Filmpjesdag gaan gewoon door, met een speciaal vakantiesausje eroverheen. Woensdag Schrijfdag wordt in deze periode echter Woensdag Tekendag.
Fritz zal zich hierbij laten inspireren door een reeks tekenboeken die wij van harte aanbevelen aan ouders met jonge kinderen, maar ook aan iedereen die zowel tekenkriebels als koudwatervrees heeft: het Groot Tekenboek Voor Beginners van Philippe Legendre (de reeks telt een stuk of zeven boeken).
In deze reeks toont de auteur hoe je met basisvormen zoals cirkels, driehoeken, rechthoeken,… dieren kunt tekenen die er behoorlijk geslaagd uitzien. Fotorealistisch is het niet, maar dat is ook niet de bedoeling. Plezier beleven aan tekenen, dat is belangrijk. Hieronder ziet u onze eerste creatuur, een panter.
Hoe teken ik een panter?
- begin met een cirkel (voor het hoofd)
- teken dan twee kleinere cirkels (de oren)
- teken nog twee cirkels (de snoet)
- maak de neus af met een driehoekje
- teken twee amandelvormige ogen
- teken ronde vlekken op de kop
- gum de lijnen uit die teveel zijn
- naar eigen smaak inkleuren
- klaar!
Fritz Plissken gaat deze zomer niet op vakantie. Een lijvige autobiografie schrijft zichzelf immers niet. En bovendien is het vakantiebudget al helemaal opgesoupeerd na dat verblijf in een 5-sterrenpaleis in mei. Maar dit alles zal de pret niet drukken.
Want onze spelletjesrubriek staat tijdens de maanden juli en augustus in het teken van vakantie. En waar denkt u zoal aan bij het woord vakantie, lieve lezer? Een stralende zon? Een parelwit strand? Wuivende palmbomen? Of misschien… kokosnoten?
In onze spoedcursus Frans kwam alles aan bod wat u nodig hebt om een vakantie in Frankrijk te overleven: een vleugje cultuur met Brel en Sardou, een streepje moraliteit met Les Poppys, stoere straattaal met Plastic Bertrand, wilde motorseks met Brigitte Bardot, flirten met Michel Delpech, treuren met Françoise Hardy en iemand dumpen met Jo Lemaire.
Maar aan alles komt een eind en dat geldt ook voor onze muzikale taalcursus. De tijd is dus aangebroken om afscheid te nemen van deze reeks en van elkaar, lieve cursist. Dat zal niet makkelijk zijn na al deze weken van intens samenzijn, maar het is echt beter voor iedereen. Het is afgelopen. Of zoals dat in het Frans heet, c’est fini.
U had de titel allicht zelf al geraden: u zag Capri c’est fini van de destijds 19-jarige Hervé Vilard. Tekstueel is dit liedje natuurlijk een eitje voor een doorgewinterde taalcursist als uzelf. Wij hopen echter dat u de extreme meligheid van de bijhorende videoclip hebt overleefd, want hier volgen onze meerkeuzevragen.
1) Wat is er zo bijzonder aan Capri?
A. Hervé Vilard zingt er een liedje over. In het Frans.
B. ’t Is afgelopen met Capri. Komt vast door de stijgende zeespiegel.
C. Niets. Maar zonder Italianen was het misschien nog wat geweest.
2) Waarom wil de zanger niet meer terug naar Capri?
A. Vind je ’t gek, met al die Italianen?
B. Vliegen is te duur geworden en zwemmen is onpraktisch.
C. Omdat er niets mis is met vakantie in eigen land!
3) Slotvraag: Wat vond u van onze gratis taalcursus?
A. Taalcursus? Welke taalcursus?
B. Ik ga vol zelfvertrouwen mijn vakantie in Frankrijk tegemoet.
C. Rare jongens, die van Crusaderworld.com.
Wanneer ten huize Plissken de telefoon gaat en er op het schermpje van het toestel geen nummer wordt weergegeven, dan weten wij dat het foute boel is. Want alleen callcenters — of Nigeriaanse oplichters, maar dat is slechts een nuanceverschil — bellen je met een afgeschermd telefoonnummer.
Wij zouden in dergelijke gevallen de telefoon natuurlijk gewoon kunnen negeren. Want wat ons via deze weg ongevraagd wordt aangeboden, interesseert ons nooit. Maar wij nemen de telefoon toch bijna iedere keer weer op. Gewoon voor de kick van het afwijzen van zo’n verkoper met een telefoon in zijn/haar oor.
Dat op zich is eigenlijk al best gemeen van ons. Een callcentermedewerker is tenslotte ook maar een aardbewoner en dan nog wel een slecht betaalde. Onlangs tilden wij die gemeenheid echter tot een nieuw niveau, toen wij dé manier vonden om dit soort gesprekken reeds in een pril stadium in de kiem te smoren.
— Goedemiddag. Spreek ik met de heer Plissken?
— In hoogsteigen persoon.
— Mooi. Bel ik u gelegen, meneer Plissken?
— De ervaring leert mij dat telefoongesprekken die beginnen met die vraag, zelden gelegen komen.
(korte stilte)
— O…
— Inderdaad.
(korte stilte)
— Zullen we het hier dan maar gelijk bij laten?
— Euh, graag!
— Nog een prettige dag verder, meneer Plissken.
— Insgelijks.
Wat in het rood kan, kan ook in het oranje, moeten de makers van de spelletjes Red en Orange hebben gedacht. En gelijk hebben ze. Net als vorige keer wordt er ook hier niets stukgeschoten. U moet uw munitie gebruiken om de donkergekleurde cirkel in het midden naar de rand van het speelveld te duwen. En kijk uit voor zijn vriendjes…
Stel, mede omdat u in onze muzikale spoedcursus Frans goed hebt opgelet, hebt u tijdens uw vakantie amoureus gescoord. Maar op het einde van uw verblijf breekt de tijd van afscheid nemen aan. Hoe pakt u zoiets tact- en stijlvol aan? In het Frans dan nog wel! De Belgische zangeres Jo Lemaire weet raad…
Als terzijde willen wij u even meegeven dat een van onze leraressen Frans op de middelbare school ons een keertje verraste door ons aan het begin van haar les dit Je Suis Venue Te Dire Que Je M’en Vais te laten beluisteren. Als reden voor deze ongebruikelijke intro zagen wij destijds twee mogelijkheden.
Ofwel leidde onze lerares een spannend dubbelleven en was zij in haar vrije tijd een vurige new wave-fan. Ofwel wilde zij zo het leed verzachten dat haar lessen over de dichter Verlaine veroorzaakten. Kunt u raden welk van bovenstaande vermoedens ingegeven was door onze puberende hormonen, lieve lezer?
Tot slot vermelden wij nog dat het Franse verzet ten tijde van de landing in Normandië werd gemobiliseerd met de eerste versregels van het hier aangehaalde gedicht, zoals ook te zien is in The Longest Day. Wat een duizelingwekkende culturele dwarsverbindingen! Maar genoeg geleuterd. Hier zijn de gevreesde meerkeuzevragen.
1) Wat is er zo bijzonder aan afscheid nemen?
A. Jo Lemaire zingt er een liedje over. In het Frans.
B. Je kunt er dode Franse dichters bij betrekken.
C. Niets. Mijn liefjes gaan er altijd stiekem vandoor.
2) Vul aan: Ik kwam je zeggen…
A. … dat het gas thuis nog aan staat.
B. … dat je eens naar dit liedje van Jo Lemaire moet luisteren.
C. … dat ik mijn vrouw begin te missen.
3) Wat is de betekenis van “au vent mauvais”?
A. Zelfs iemand dumpen verheffen de Fransen tot een kunstvorm.
B. De auteur had net bonen gegeten.
C. Rare jongens, die dichters.
In de volgende les: Aan alles komt een eind…