Archief voor juni 2006

« Eerder

Een avond in mei

Het was niet mijn eerste keer. Voor jou was het dat overduidelijk wel. Het was op een avond in mei. Het was al laat en op het rustig gelegen grasveldje was het knap donker. We kenden elkaar niet. Afwezig suffend, had ik je aanvankelijk zelfs helemaal over het hoofd gezien. Ons contact die avond was vluchtig en hard. Ik voelde eigenlijk bijna niets, maar ik kan me voorstellen dat het voor jou flink pijn deed. Ik troost me met de gedachte dat de pijn erg kort was. Na afloop bleef jij wezenloos achter. Ik veegde de smurrie aan het vochtige gras af.

Het spijt me, kleine slak. Ik zal voortaan beter uitkijken waar ik loop.
 

PS: Het relaas van mijn eerste keer vindt u hier.


| Online sinds: 29 juni 2006 |
| Verschenen in: Persoonlijk moment |
 

Multitasking

- Weet je wat ik altijd zo’n dilemma vind?
- Vertel.
- Een scheet laten in een publieke ruimte.
- Ah, een grote klassieker.
- Als je moet kiezen tussen sociale gêne en lichte buikkrampen, dan kies ik elke keer weer voor de krampen. Alleen wordt die gasbel na een tijd zo vervelend groot, dat je bijna niet anders kan dan wat druk van de ketel te laten. Maar omdat je zo lang gewacht hebt, klinkt en stinkt het natuurlijk des te harder.
- Juist ja.
- Vrouwen hebben het makkelijk. Die verstaan de kunst om geruisloze winden te laten. Bij mannen is het altijd een klankspel.
- Maar dan zorg je toch gewoon voor een afleidingsmanoeuvre?
- Hoe dan?
- Heel eenvoudig: je zorgt ervoor dat je even flink hoest en ondertussen laat je die scheet. Heeft niemand hem gehoord. Ze ruiken hem misschien nog wel, maar daar durft toch niemand wat van te zeggen.
- Nee, want wie de scheet het eerste ruikt, heeft zijn eigen kontje gebruikt.
- Precies.
- Maar dat zou me vrees ik toch niet lukken, twee dingen tegelijk doen. Zal je altijd zien dat ik eerst luid kuch, daardoor alle aandacht trek en dan die scheet laat. Is het des te gênanter.


| Online sinds: 28 juni 2006 |
| Verschenen in: Educatief moment |
 

Lekker hapje

- Lief van je dat jij de lunch betaalt.
- Graag gedaan.
- Weet je vrouw hiervan?
- Neuh!
- Waarom niet? We doen toch niks verkeerds?
- Nee… nog niet.
- Oh, heb jij dan nog andere plannen voor vanmiddag?
- Euh, ik niets bijzonders nee. En jij?
- Hmm… Moet ik dan zomaar in mijn kaarten laten kijken?
- Ach, dat doe je nu toch al met je décolleté?


| Online sinds: 27 juni 2006 |
| Verschenen in: Fritz schrijft |
 

Werklust

Goed, nog één vertaald citaat. Om het af te leren. En dan serveren wij u morgen weer een eigen creatie.

Ik heb een kantoor vlak bij mijn huis. Daar kom ik aan tussen 9u30 en 10u. Ik rook veel, schrijf in vreselijk korte stoten van twee of drie zinnen met daartussen pauzes van vijf minuten. Ik kijk tijdens elke pauze of er e-mail is en vloek als dat niet het geval is. Dan naar huis voor de lunch. Als ik mijn zoon moet ophalen, vertrek ik om 15u30. Anders blijf ik tot 18u. Behoorlijk beroerd allemaal! En zo saai.

Nick Hornby beschrijft zijn doorsnee werkdag. Deze Britse schrijver torst onder zijn luchtige, komische toon een zware emotionele bagage, zoals weer eens duidelijk blijkt uit dit interview met The Guardian. Van harte aanbevolen leesvoer!


| Online sinds: 22 juni 2006 |
| Verschenen in: Algemeen |
 

Waarom? (bis)

Het leven slaagt er vaak in om mensen zich klein en onbelangrijk te doen voelen. Maar als je een manier vindt om jezelf uit te drukken door te schrijven, om je ideeën en verhalen op papier te zetten, dan zal je je gewichtiger voelen.

Antwone Fisher, een man die zijn weinig vrolijke jeugd van zich heeft afgeschreven.


| Online sinds: 21 juni 2006 |
| Verschenen in: Persoonlijk moment |
 

Waarom?

Ik schrijf omdat ik niets van het volgende kan: schilderen, beeldhouwen, zingen, fotograferen, een instrument bespelen, pendelen, een net pak dragen, afspraken onthouden, mensen terugbellen, voor een baas werken, me concentreren tijdens een vergadering, eten en drinken serveren, les geven… Eigenlijk kan ik gewoon niets anders. Bovendien kan ik nooit de drang negeren om te proberen naar buiten te brengen wat vanbinnen zit, hoe hard ik het ook probeer.

Dat hebben niet wij maar Nick Hornby geschreven, lieve lezer, en het verwoordt héél goed hoe wij tegenover ons vak staan.


| Online sinds: 20 juni 2006 |
| Verschenen in: Persoonlijk moment |
 

Randactualiteit

De kleine berichten in de krant zijn meestal leuker dan de grote artikelen. Niet alleen dankzij hun veelal luchtige inhoud, maar ook omdat ze de lezer dikwijls met allerlei onbeantwoorde vragen achterlaten en aldus onze immer overijverige fantasie prikkelen.

Zo lazen wij over een stel vriendinnen die zaterdag in een Haags restaurant plots een handtas met daarin een mobiele telefoon misten. De heren aan de tafel naast hen wisten bij navraag van niets. Een van de dames belde dan maar het nummer van het vermiste mobieltje. Wij citeren de krant:

« Lees meerrr… »


| Online sinds: 19 juni 2006 |
| Verschenen in: Algemeen |
 

Die dekselse Afghanen toch…

De NAVO-landen die in Afghanistan deelnemen aan de ISAF-missie, zijn niet onverdeeld gelukkig met het plan van de Afghaanse regering om wapens uit te delen aan de lokale bevolking. Het wapentuig dient te worden aangewend om de Taliban te bestrijden.

Een paar knappe koppen in de Afghaanse regering vonden dat waarschijnlijk een strak plan: geef die boeren wapens en laat ze maar meevechten, dat scheelt ons een hoop werk. Dat diezelfde wapens door hun nieuwe eigenaars kunnen worden gebruikt tegen de NAVO-troepen, vervolgens tegen de Afghaanse regeringstroepen en tot slot tegen elkaar, dat is een zorg waarmee blijkbaar alleen de NAVO worstelt.

« Lees meerrr… »


| Online sinds: 15 juni 2006 |
| Verschenen in: Algemeen |
 

Fritz heeft geen tijd

Met een argwanende blik sloeg de schrijver het gammele witte bestelbusje gade dat net de straat was ingereden. Wat moest zo’n vuil en gedeukt geval in een nette straat als deze, vroeg hij zich af. Tot zijn lichte verwondering kwam het voertuig tot stilstand ter hoogte van het pand waarin ook het redactielokaal was gevestigd.

« Lees meerrr… »


| Online sinds: 14 juni 2006 |
| Verschenen in: Dienstmededeling |
 

Dure bladvulling

Volgens een onderzoek spreken 57% van de Walen alleen Frans, is slechts 17% van hen tweetalig (Frans en Nederlands) en amper 7% drietalig (Frans, Nederlands en Engels). Voor wie niet zo thuis is in de wereld, een Waal is een combinatie van een Belg en een Fransman. Dan weet u het wel — tenzij u een Belg of een Fransman bent natuurlijk… of een Waal.

« Lees meerrr… »


| Online sinds: 12 juni 2006 |
| Verschenen in: Algemeen |
 

« Eerder