Crusaderworld

Jonge kinderen combineren hun gebrekkige wereldkennis met hun ongebreidelde nieuwsgierigheid tot een voor hun ouders pedagogisch uitdagende cocktail.

Zo vroegen wij toen wij nog een klein Fritzje waren, eens aan papa hoe heren die de Griekse beginselen aanhangen — die wij in die fase van ons leven uiteraard nog gewoon homo’s noemden — hét nu eigenlijk doen. Geen idee hoe oud wij toen precies waren, maar de vraag zal vader vast even verrast hebben.

Wij menen ons te herinneren dat het antwoord luidde: “Dat weet ik niet, jongen”. Dat wist de jokkebrok natuurlijk wel — naar wij achteraf veronderstellen — maar voor sommige kennis wil men als ouder zijn kroost liever nog een tijdje behoeden. Uiteraard is er ook enig eigenbelang en zelfbehoud mee gemoeid. Want wat als uw kind deze nieuwverworven kennis enthousiast wereldkundig maakt wanneer de juf aan de klas vraagt wie er in het weekend nog iets leuks heeft beleefd?

Wij wensen u overigens gerust te stellen, lieve lezer, dat wij het antwoord ondertussen wel weten. U hoeft ons dus geen educatief beeldmateriaal te versturen of oneerbare voorstellen te doen.

In een dappere maar niet echt het beoogde resultaat behalende poging om de temperatuur binnenshuis wat te milderen, gooien wij dezer dagen ramen en schuifpui open. Dit heeft als bijwerking dat geluiden zich ongestoord een weg naar binnen banen, aangezien zij immers niet langer worden gehinderd door enkele dikke lagen glas.

Onlangs vroegen wij ons niet geheel onbezorgd af of geluid onder deze omstandigheden ook in de omgekeerde richting — d.i. van binnen naar buiten, voor de wat trager van begrip zijnde lezer — even vlot de lucht doorklieft.

Wij stelden ons deze vraag onder het nuttigen van een kopje koffie in de keuken, toen de — verder overigens geheel onschuldige — uitstoot van een wolkje darmgassen duidelijk waarneembare auditieve gevolgen had — ook wij zijn tenslotte maar een mens, ondanks ons illustere schrijverschap.

Zou deze universeel herkenbare klank de oren onzer buren hebben bereikt? Het even aan de desbetreffende personen vragen, vonden wij net iets te gênant. Vooral wanneer vervolgens mocht blijken dat zij helemaal niets hebben gehoord. U ziet het, lieve lezer, wij hebben het ook niet makkelijk.

Ruim een week geleden kondigden wij hier een nieuwe spannende reeks aan: Hulpkreet uit Ivoorkust. Het plan was als volgt: de rijke weduwnaar Fritz Plissken biedt Lucy galant zijn hulp aan; Lucy reageert; Fritz vraagt haar om een foto; Lucy stuurt een foto van een zwarte schoonheid; Fritz wordt verliefd; dat heeft Lucy eerst niet door totdat de mailtjes van Fritz toch wel erg opzichtig romantisch worden; Lucy speelt hier op in; wij hadden reeds enkele woordgrappen klaar rond het thema “het beroeren van de mannelijkheid”; net wanneer de correspondentie tussen Fritz en Lucy op een stationsroman begint te lijken, laat Fritz niets meer van zich horen; ongerust vraagt Lucy wat er aan de hand is; Fritz’ advocaat meldt haar dat zijn klant werd gearresteerd voor belastingfraude en zedenfeiten.

Dat leek ons initieel een strak plan. Maar toen werd ons brein verlamd door de aanhoudende hitte en hadden wij er plots even geen zin meer in. “Hulpkreet uit Ivoorkust” leek ons plots zo puberaal. Wat makkelijke grappen uithalen met iemand die leeft van bedrog en leugens.

Ruim twee maanden geleden kondigden wij nog een ander plannetje aan: Fritz tekent! Hebt u hier al één potloodstreep van onze hand gezien? Niet dus. En waarom? Tja, euh… druk bezig met activiteiten waarvan u hier niets zal terugvinden maar die wel de rekeningen betalen.

Of zijn wij gewoon te lui? Zou best kunnen. Of zit het probleem dieper in onze psyche geworteld? Klinkt bijzonder aannemelijk. Wat denkt u, dokter?

Maar wij beloven u beterschap, lieve lezer! Niet langer zullen wij bij de pakken blijven neerzitten. Met beide handen zullen wij het leven aangrijpen. Negeren zullen wij die dagelijkse privé- en zakelijke beslommeringen. Nadenken moeten wij, over wat nu echt belangrijk is in ons leven. Aan introspectie zullen wij doen en onszelve binnenstebuiten keren om te kijken wat goed is en wat we overboord willen gooien. Waarna wij als een beter en innerlijk schoner mens zullen herrijzen om wondermooie dingen te creëren. Ja, wij gaan ervoor! Volgende week ofzo…

Honden hebben zo hun vaste gewoonten waar ze nogal aan houden. Dus toen wij zondag de hond van de buren uitlieten — wij kunnen erg sociaal zijn als we maar ons best doen — hadden we al bij de eerste straathoek een meningsverschil over de te volgen route. Omdat wij Dick best een aardig beest vinden, lieten wij de beslissing dan maar aan hem over.

Toen hij ons echter niet veel later in elke voortuin wou binnengidsen, begonnen wij ons toch vragen te stellen bij het oriëntatievermogen en de motieven van onze viervoetige compagnon. Na een kort overleg kwamen wij tot het compromis dat de tweevoeter de verdere route zou uitstippelen; in ruil mocht de viervoeter elk plantenperkje en heggetje uitgebreid besnuffelen en desgewenst markeren.