Crusaderworld

Voor de betere folklore moet u dezer dagen naar Vlaanderen afzakken. Daar worden op 8 oktober gemeenteverkiezingen gehouden en u weet wat dat betekent, lieve lezer: campagnes die worden bedacht en geleid door lokale politici, zonder de hulp van grote budgetten en professionele reclamelui. Het resultaat is veelal van een aandoenlijk kneuterig niveau.

Maar het wordt pas echt leuk wanneer eenmanspartijtjes zich in de strijd gooien. Zo lazen wij in De Standaard over het bestaan van de politieke partij VITAL in Bredene. Het zal u allicht niet verbazen dat de oprichter en enige kandidaat op de lijst Vital heet. Zijn leeftijd wordt niet vermeld, maar te oordelen naar zijn programma is hij niet van de jongste.

Praten op straat? Verboden! Spelen op de stoep? Verboden! Al die kakelende vrouwen en spelende kinderen zorgen toch alleen maar voor stress en overlast. Alsof meneer Foppe in hoogst eigen persoon een politieke partij heeft opgericht.

Gelukkig woont de brave man niet in Antwerpen. Daar hopen enkele jongeren de nodige proteststemmen te kunnen ronselen met een lichtjes ondeugende campagne rond het knappe snoetje van hun lijsttrekker.

Het immer aanbevelenswaardige Bieslog meldde ons deze week dat het muziekmagazine Blender een lijst heeft gepubliceerd met de 50 ergste dingen die de muziekwereld zijn overkomen. Op nummer 10 in dit hoogst vermakelijke overzicht prijkt Colonel Tom Parker, die — naar onze mening niet onterecht — door het blad de Slobodan Milosevic van het muziekmanagement wordt genoemd.

Deze Nederlandse Amerikaan met een in wazigheid gehuld verleden heeft er mede voor gezorgd dat een blanke jongeman die barstte van het muzikaal talent, bruiste van de energie en behept was met een prachtstem, op beangstigend korte tijd de bespottelijke status verwierf van derderangsacteur in snertfilms, om tot slot te eindigen als pillenslikkende, vraatzuchtige dikzak die overleed op het toilet van zijn veel te grote huis.

Wie weet waartoe Elvis Presley in staat was geweest als hij zich met de juiste mensen had kunnen omringen. Zijn vroege rockjaren en zelfs zijn comebackspecial in 1968 tonen de rauwe kracht die op een podium uit elke porie van zijn lichaam stroomde. Films als Jailhouse Rock en Flaming Star (waarin hij bijna geen woord zingt) doen vermoeden dat in hem een acteur met de klasse van James Dean verborgen zat.

Maar wij hadden ons voorgenomen om hier op deze plek minder te zeuren als een voortijdig oude sok. Daarom zetten wij het beeld van de zwaarlijvige Elvis in glitterpakjes uit ons hoofd en laten wij u graag meegenieten van een streepje Elvis op zijn best: Blue Suede Shoes.

Tip: geef de video’s even de tijd om volledig te laden, zo vermijdt u dat Elvis in het midden van zijn performance bevriest.

Tussen alle grappen en grollen door hebben wij zo nu en dan behoefte aan enige ernst, zoals wij u hier reeds eerder meldden. Dat is ook nu weer het geval. U bent dus gewaarschuwd, lieve lezer.

De Nederlander Ralph Tuijn is van plan om in 2007 de Stille Oceaan op haar breedste punt over te steken. In zijn eentje. Zonder tussenstops. Zonder bevoorrading. Zonder ondersteuning. In een roeiboot. Een tocht van 16.000 kilometer die zeven tot negen maanden zal duren.

Om de spieren alvast los te gooien, wil hij eerst met zijn broer Michael van de Canarische Eilanden naar Curaçao roeien. Dat is een tochtje van maar 5.000 kilometer.

Uiteraard doet hij dat niet alleen voor de lol. Iedereen kan elke kilometer die Ralph roeit, sponsoren. De opbrengst gaat naar een kindertehuis in India. Omdat kinderen ons nauw aan het gevoelige hartje liggen — wij hopen u hierover in de nabije toekomst nog meer goed nieuws te kunnen brengen — hebben wij besloten om goldsponsor te worden à 1 cent per geroeide kilometer.

Flauwe grappen over het imago van de organiserende textielsuper laten wij graag aan anderen over.

- Waar heb ik die brief met mijn inloggegevens nou gelaten?
- Typisch! Altijd kritiek op de zogenaamde rommelboel op mijn bureau, maar dan wel zelf regelmatig belangrijke papieren kwijtraken.
- Ik ben het niet kwijt. Het zit gewoon heel goed geklasseerd.
- Hahaha! Gefeliciteerd! Je bent mogelijk de uitvinder van een nieuw eufemisme.

Dus lieve lezer, zeg voortaan niet “Ik ben het kwijt”, maar “Ik heb het heel goed geklasseerd”. Bovenstaande verbale uitwisseling deed me trouwens erg denken aan deze dagstrip uit Cartoondiarree.

Toen wij onlangs een afspraak hadden gemaakt voor onze halfjaarlijkse controle bij de tandarts — wij menen geen gaatjes te hebben, alleen de voor ons gebit gebruikelijke tandsteen, maar bemoeit u zich verder niet met ons privéleven, lieve lezer — vroegen wij ons af wat een tandarts met zijn eigen tanden aanvangt.

Wat de normale controle betreft, kunnen wij ons nog wel voorstellen dat een en ander valt op te lossen met een creatieve opstelling van enkele spiegels. Misschien bestaat er zelfs speciaal voor dit doeleinde zoiets als een spiegelsetzelfbouwpakket voor tandartsen — “Ook voor de amateur die graag in zijn eigen bek kijkt!”

Maar wat als er een gaatje dient te worden gevuld en dies meer? Gaat de tandarts dan ook doe-het-zelven? Lijkt ons meer dan een tikkeltje onpraktisch, onprettig en niet geheel zonder gevaar. Zelfs met die bovenvermelde spiegelset voor zelfonderzoek.

Het alternatief is dat de tandarts naar een conculega stapt. Dat gebeurt dan ongetwijfeld incognito en bij een tandarts die op minstens een uur rijden van de eigen praktijk woont. Dit om elk risico op herkenning te vermijden. Want je ligt daar tenslotte hulpeloos op die tandartsstoel en je confrater heeft een uitgebreid arsenaal vervaarlijk ogende tandartswerktuigen binnen handbereik. En een maandvoorraad verdovingsmiddelen natuurlijk.

- Zo collega, hoe gaan de zaken?
- Uitstekend! Ik kan zelfs — AUW!
- Oh pardon, ik prikte even verkeerd. En rijdt u nog steeds met die leuke Mercedes?
- Nee, die heb ik ingeruild voor een Lotus — AAARGH!
- Woeps, ik gleed even uit. Een tong geneest gelukkig snel. Zelfs van een gapende wonde. Leuk zeg, een Lotus.
- Ja, mijn assistente is er helemaal wild van.
- Goh, mevrouw Van der Houten leek mij anders niet het type vrouw dat op auto’s kickt.
- Nee, die is met pensioen. Ik heb nu een nieuwe assistente: net afgestudeerd, een blonde stoot met stevige prAAAAAH!
- Excuus, die perfect gave snijtand helemaal om zeep. Wat slordig van me! Dat wordt een flinke kroon, vrees ik. Zullen we meteen een afspraak maken voor volgende week?