Suf hebben wij ons gepiekerd, lieve lezer. Over hoe wij de glorie en de kick van les 5 konden herhalen, zonder evenwel in herhaling te vallen qua techniek. Want we kunnen natuurlijk niet iedere week onze toevlucht nemen tot het miniaturiseren van het onderwerp. Dat zou al gauw gaan opvallen en voor je het weet heb je de reputatie van foefjesschilder.
Wij besloten echter vertrouwen te hebben in de inspiratie van het moment. Een goede keuze, zo zou blijken. De opstelling die de docent had gemaakt, loog er nochtans niet om: een konijn, een everzwijn en een kabouter. Beeldjes wel te verstaan, want voor levende modellen is er geen budget. Dit alles tegen een groen doek en met een spotje erbij voor de dramatische belichting.
Voor wij ons aan een schets waagden, zagen wij de mogelijkheid om er een idyllisch bostafereel met mythologische invalshoek van te maken: een zachtaardig boswezen in de groene natuur, omringd door enkele dierlijke bosbewoners.
Toen wij echter probeerden het everzwijn op papier te zetten, werden wij meteen met onze neus op de harde realiteit gedrukt. En die realiteit is dat wij niet zo goed kunnen tekenen. Onze ruwe schets leek meer op een rotswandtekening, bedachten wij zo bij onszelf.
