Het was een zonnige zondagmiddag. Plissken Junior en zijn Beste Vriend hadden — geheel vrijwillig — besloten om buiten te gaan spelen. Daar waren wij blij om, want kinderen hebben voldoende frisse lucht en zonlicht nodig. En bovendien was het lekker rustig in huis zonder die twee druktemakers.
Het was die week ook kermis geweest. Dit had tot gevolg dat Plissken Junior en zijn Beste Vriend over een plastic wapenarsenaal beschikten. Als moderne en weldenkende ouder zien wij hen liever met educatief verantwoord speelgoed spelen, maar de verleidingen van de kermis zijn groot en verscheiden.
Met wat men noemt gemengde gevoelens aanschouwden wij vanuit de keuken hoe het jonge duo zich in de tuin opmaakte om de wijde wereld in te trekken. In hun geval beperkt die wijde wereld zich op ouderlijk bevel weliswaar nog tot onze wijk, maar op hun leeftijd is dat al spannend genoeg.
Speelgeweren werden geladen. Extra munitie werd binnen handbereik weggestopt in broekzakken. Jasjes werden netjes dichtgeritst. Waarna zij onder het uitkramen van stoere en opruiende kindertaal het tuinhek openden en werden opgeslokt door het Grote Onbekende dat onze veilige thuisbasis omringt.