Wat voorafging…
De 12-jarige Fritz Plissken maakt met zijn klasgenootjes een schoolreis naar een verre, ondergesneeuwde bestemming. Bij aankomst blijkt hun skilerares een imposante en dominante drilmeesteres te zijn die belooft de kindertjes onzacht te zullen aanpakken.
De skilessen waren hard. Van zonsopgang tot zonsondergang stonden wij op de latten. Met elke vermoeiende afdaling voelden wij onze jonge spiertjes nog wat strammer worden en onze broze kinderbotten nog wat meer verkleumen. De thee en de boterhammen die wij ’s ochtends meekregen, waren na een uur al in ijsklompen veranderd.
Onze skilerares Gertrude kende geen genade. De woorden pauze en uitrusten waren haar onbekend. Wie tijdens een afdaling viel, moest als straf te voet de helling weer op, in plaats van met de skilift. Wie van uitputting niet meer verder wou of kon, dreigde zij zonder proviand achter te laten in de besneeuwde wildernis.
Toen de zon was ondergegaan op het einde van de derde dag, keerden wij doodmoe en met zware onderkoelingsverschijnselen terug naar barak 13 van kamp Alpenpracht. Tijdens het marcheren moesten wij van Gertrude een vrolijk marslied zingen. Wie niet opgewekt genoeg klonk, kon zich aan een venijnige tik van haar skistok verwachten.
« Lees meerrr… »