Crusaderworld

Wat voorafging…
Overmoedig geworden door het succes van hun eerste raids op de patrouilles van kamp Alpenpracht, plant de 12-jarige Fritz Plissken een actie die slecht afloopt. Ternauwernood wordt hij uit de begerige klauwen van Gertrude bevrijd door Grootmeester Antoine, die zichzelf opoffert om de Uitverkorene te redden.

Een dikke traan rolde over Keko’s wang naar beneden, bereikte haar snoezige kin en viel in de kop groene thee die Keko ons net wou aanbieden. “O, nu verknoei ik ook nog je thee”, jammerde het meisje. “Ach, één traantje, dat proef ik toch niet”, susten wij terwijl we de dampende kop dankbaar in ontvangst namen.

“Ik mag niet huilen!”, probeerde Keko zich met gebalde vuisten flink te houden, “Dat zou vader niet hebben gewild. Ik moet me een waardige dochter van de Grootmeester tonen.” De gedachte aan haar vader werd haar echter te veel, waardoor ze haar tranen de vrije loop liet. Wij hielden onze thee wat verder van haar af.

Er leek geen einde te komen aan Keko’s tranenvloed en wij schuifelden ongemakkelijk heen en weer op het slaapmatje waarop de ninja’s ons bewusteloos hadden neergelegd toen we weer veilig in het dorp waren aangekomen. Wij voelden ons verantwoordelijk voor Keko’s verdriet en dat was geen prettig gevoel.

Meteen nadat wij uit onze koortsige slaap waren ontwaakt, had Keko ons hortend en snikkend verteld hoe Antoine, de Grootmeester van de Orde der Strijdende Alpentijgers én haar vader, ons met gevaar voor eigen leven had gered uit de versmachtende wurggreep van Gertrude, het knapenschendende monster van kamp Alpenpracht.
« Lees meerrr… »

Wat voorafging…
Hoewel de 12-jarige Fritz Plissken het uitstekend naar zijn zin heeft in de geheime bergvesting van de Orde der Strijdende Alpentijgers, blijft de herinnering aan kamp Alpenpracht aan hem knagen. Maar de ninja’s zijn bereid om met hem ten strijde te trekken.

Het leek ons verstandig om eerst de sterkte van de vijand te testen, alvorens kamp Alpenpracht aan te vallen. Daarom voerden we enkele raids uit op de patrouilles die de wijde omgeving van het kamp in de gaten hielden. De ninja’s hadden ons de leiding gegeven, maar wij delegeerden veel naar Antoine, hun Grootmeester.

We begonnen voorzichtig met korte acties die vooral tot doel hadden de vijand te pesten. Dan gooiden we een sneeuwbal in hun lelijke tronie en trokken we ons vliegensvlug en ongezien terug. Of we groeven een valkuil waar we allemaal ons gevoeg in deden. Het verzwakte de vijand niet, maar ze kregen het wel op hun heupen.

Gaandeweg werden onze raids echter gewaagder. Zo kreeg de ene patrouille een lawine van keien over zich heen, terwijl een andere onderuit werd gehaald door een tapijt van rollende boomstronkjes. En één patrouille moest zelfs door een andere worden bevrijd, omdat ze allemaal ondersteboven aan een boom hingen te bengelen.

Bij al deze acties zag de vijand vaak niet eens wie hun belager was. Hoogstens zagen ze een zwarte schim tussen de bomen flitsen. De stemming in kamp Alpenpracht was er dan ook naar. De bewakers raakten gedemotiveerd en gingen met knikkende knietjes en bevende beentjes op patrouille. Wij konden hun angst ruiken.
« Lees meerrr… »

Wat voorafging…
Terwijl zijn klasgenootjes nog steeds kreunen onder de terreur van kamp Alpenpracht, wordt de 12-jarige Fritz Plissken gered door een groep ninja’s van de Orde der Strijdende Alpentijgers, die in hem de Uitverkorene zien waar hun aloude Profetie het over heeft.

Aan de buitenkant zag het ninjadorp er volkomen normaal uit. Het leek niet meer dan een losse verzameling van bescheiden, ja zelfs gammele herdershutten. Allemaal erg pittoresk en vreedzaam. Maar in de bergwand waartegen het dorp leunde, hadden de Strijdende Alpentijgers een ingenieus woon- en trainingscomplex uitgehouwen.

Goed gevulde voorraadkamers, rustige slaapvertrekken, levendige eetzalen, immense oefenruimtes en een serene meditatietempel waren met elkaar én met de bovengrondse hutten verbonden via een stelsel van geheime gangen dat zo uitgebreid was, dat zelfs koning Minos met zijn labyrint er stikjaloers op zou zijn geweest.

Als Uitverkorene logeerden wij bij Antoine, de Grootmeester van de Orde der Strijdende Alpentijgers. Onze gastheer en wijzelf hadden zo onze twijfels over die status van Uitverkorene, maar het leek ons allebei beter om het spel voorlopig even mee te spelen. Ook de gezinsleden van Antoine lieten wij in de waan.

Dat gezin bestond, naast Antoine, uit zijn zachtaardige vrouw en hun drie mooie dochters die, te oordelen naar hun houding tegenover ons, er heilig van overtuigd waren dat wij de Uitverkorene waren die hen beloofd was door de Profetie. Dat de drie meisjes bovendien ongeveer onze leeftijd hadden, hielp natuurlijk ook.
« Lees meerrr… »