Crusaderworld

Wat voorafging…
Net nu de 12-jarige Fritz Plissken er in geslaagd is door te stoten tot het kleine hartje van de grote Gertrude, verschijnt de alom gevreesde Directeur van kamp Alpenpracht ten tonele. En die kan het maar matig waarderen dat Fritz was ontsnapt. Welke lugubere straffen heeft deze man in petto voor onze jonge held?

Met zachte maar dwingende hand duwde Gertrude ons naar binnen. Het kantoor van de Directeur leek meer op een troonzaal, met een donkere glimmende vloer en een oneindig hoog plafond. Wij voelden ons een eenzame drenkeling in een zee van kille, onheilspellende ruimte. Maar waar zat de bloeddorstige haai die ons wou verslinden?

Aan het uiteinde van het kantoor stond een reusachtig bureau. Het was gemaakt van donkerbruin hout, ongetwijfeld afkomstig van een bedreigde boomsoort ergens in een snel verdwijnend oerwoud. Daarachter zagen wij een lederen fauteuil die met zijn brede rug naar ons was gekeerd. De Directeur hield blijkbaar van theatraliteit.

“Dus jij bent de stoute kapoen die het hier niet leuk vindt”, sprak de Directeur terwijl hij zich met zijn fauteuil naar ons toedraaide. Wij vroegen ons gelijk af of hij misschien familie was van Gertrude. De gelijkenis was treffend en zijn gehele lichaam was een opeenstapeling van afzichtelijke vetrollen.

“Zal ik je eens een geheimpje verklappen, Ondankbare?” Op de dikke lippen van de Directeur lag een sardonische grijns die ons een koude rilling tot in het merg van onze ruggengraat bezorgde. “Ik hou wel van jonge rebellen zoals jij. Het brengt een beetje… opwinding in mijn saaie bestaan.” In ons hoofd werd alarm geslagen.
« Lees meerrr… »

Wat voorafging…
De 12-jarige Fritz Plissken waagt zich in het hol van de leeuw om Antoine, de Grootmeester van de Orde der Strijdende Alpentijgers, te bevrijden. Maar vervolgens laten de ninja’s hem in de steek en staat hij er helemaal alleen voor. En dan dient zich eindelijk de lang verwachte ultieme afrekening met de beruchte Gertrude aan…

Wij hadden haar stem natuurlijk herkend. Traag draaiden wij ons om, naar de richting van waaruit we haar dreigende begroeting hadden gehoord. Eerst zagen we alleen de duisternis die het plein als een zwarte muur omringde. Maar dan zette Gertrude een stap naar voren. Het felle licht maakte haar er niet mooier op.

“Je nieuwe vriendjes hebben je in de steek gelaten, zie ik”, sprak Gertrude spottend. “We waren het er allemaal over eens dat ik dit wel alleen aankon”, jokten wij dapper. Gertrudes lach bulderde over het plein. “Je hebt lef, wormpje van me. Dat moet ik je nageven”, zei Gertrude terwijl ze een lachtraan wegveegde.

“Daar hou jij toch van: een jongen met ballen aan zijn lijf?” Gertrudes gezicht gleed uit. “Die tijd is voorbij, ellendige worm”, riep ze woest, “Ik heb ooit gedacht dat er in jou misschien iets meer zat dan in al die andere slappe weekdieren. Maar nu niet meer. Niet nadat jij zo nodig van me moest weglopen.”

Wij lieten ons niet door Gertrudes woede afleiden van het plan dat wij in ons hoofd hadden. Langzaam en vastberaden stapten wij op haar af. “Maar ik heb zo veel geleerd daarbuiten… Trudi.” Wij zagen hoe dat koosnaampje als een schokgolf door haar immense lichaam ging. Waren we te ver gegaan in ons spelletje blufpoker?
« Lees meerrr… »

Wat voorafging…
De Grootmeester van de Orde der Strijdende Alpentijgers wordt gevangen gehouden in kamp Alpenpracht. De 12-jarige Fritz Plissken wil hem bevrijden, maar weet dat hij op zijn pad de gevreesde Gertrude zal treffen. Zal onze jonge held eindelijk de onvermijdelijke confrontatie met haar durven aangaan?

Het was een stikdonkere nacht zonder maan. Maar kamp Alpenpracht baadde in het licht van honderden sterke lampen en zoeklichten. Want iedereen verwachtte natuurlijk dat we zouden proberen om Grootmeester Antoine te bevrijden. Tot zover onze plannen om ongezien via een duister hoekje in het kamp binnen te sluipen.

Slechts een handjevol ninja’s waren bereid geweest om ons te vergezellen op onze gevaarlijke missie. Haast niemand in het dorp geloofde nog dat wij de Uitverkorene waren die hen ooit was beloofd. Ook niet de zeven dapperen die met ons waren meegekomen. Hen ging het alleen maar om het redden van hun Grootmeester.

Vanuit onze schuilplaats onder het dichte struikgewas konden wij zien dat Antoine was vastgebonden aan een paal op het plein in het midden van het kamp. Zijn hoofd hing slap naar beneden en op die grote afstand leek het alsof de Grootmeester niets meer was dan een zielloze lappenpop. Maar wij voelden dat hij nog leefde.

Radeloos zuchtend speurden wij nog een keer de omheining van het kamp af. Helaas vonden wij geen enkele zwakke plek. Alles werd zo goed bewaakt dat we evengoed gewoon op de wacht bij de poort konden toestappen, bedachten wij wanhopig. Maar nadat wij onze blik even op die wacht hadden laten rusten, klaarde ons gezicht op.
« Lees meerrr… »