De Kinderboekenweek komt er weer aan en dat leek ons een uitstekend excuus om u op deze Maandag Spelletjesdag een online game te serveren dat met woordjes speelt. Het nadeel: het gaat hier niet om onze eigen moerstaal maar om Engelse woorden. Het voordeel: het spel is voor (Engelstalige) kinderen bedoeld en dus is het spelniveau lekker haalbaar.
Archief voor september 2008
Fritz houdt van ruimtevaart
De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA bestaat 50 jaar. En hun Chinese collega’s staan op het punt om voor het eerst een ruimtewandeling te maken. Naar aanleiding hiervan zouden wij op zoek kunnen gaan naar een informatief en educatief filmpje. Maar liever maken wij van deze gelegenheid nog eens gebruik om u een aflevering van Pigs In Space te serveren.
Fritz zwerft bij nacht (vervolg)
Wat voorafging…
Omdat hij nog eens wat wil beleven, besluit Fritz Plissken de Redactiehond midden in de nacht uit te laten. Dat valt hem helaas niet weinig tegen. Maar net wanneer onze held even uitrust op een bank in het park en op het punt staat terug naar huis te gaan, verschijnt er een politiebusje ten tonele…
De twee agenten stapten uit hun dienstvoertuig. “Goedenavond”, sprak de ene, “Of zal ik zeggen, goedemorgen?” De andere agent zweeg en keek ons onderzoekend aan. Wij vroegen ons af of ze dat misschien onderling afspraken. Dat de ene het woord voerde, terwijl de andere mysterieus stond te zwijgen. En of ze daarin een beurtrol hadden.
“Ach,” zeiden wij vriendelijk glimlachend, want wij waren blij dat de monotonie van onze nachtelijke omzwerving eindelijk doorbroken werd, “het is nog wat vroeg voor goedemorgen en al zo laat voor goedenavond. Maar goedenacht klinkt dan weer zo afscheidnemerig. Dus laten we het maar houden op goedenavond. Bij deze, goedenavond, heren.”
Nu zijn wij een belezen man en weten wij bijgevolg dat men de dienaars van de wet niet het gevoel hoort te geven dat er met hen wordt gespot. Maar onze vrolijkheid was op dat moment sterker dan onze wijsheid. “Kunt u zich legitimeren, meneer?”, kwam de eerste agent meteen ter zake. “Natuurlijk kan ik dat”, zeiden wij beleefd, “En u?” De agent zuchtte. Zijn collega zweeg.
De agent reikte naar zijn borstzak alwaar hij, zo vermoedden wij tenminste, zijn politiekaart bewaarde. “Laat maar zitten, agent”, grapten wij, “Ik geloof best dat u een echte agent bent, hoor. U ziet er tenslotte allebei erg realistisch uit, als ik mag vertrouwen op mijn ervaring uit film en tv. Idem dito voor uw busje.”
« Lees meerrr… »
Fritz speelt goudzoekertje
Dankzij de alsmaar uitdijende bankencrisis mag het ondertussen voor iedereen duidelijk zijn geworden dat onze spaarcentjes nergens echt veilig zijn. De enige zekerheid in financieel onzekere tijden is goud. Jammer genoeg overstijgt de vraag het aanbod. Ach, dan halen we het toch gewoon zelf uit de grond?
Fritz moet nog heel veel oefenen
Naast golf zijn wij onlangs met nog een tweede sport begonnen: tai chi. Nu horen wij u denken: tjonge, Plissken, je begint wel een beetje een wazige kakker te worden, zeg! Maar dat moet u niet denken, lieve lezer. Want ten eerste is het erg onbeleefd om zoiets te denken. Ten tweede is het pertinent niet waar. En bemoeit u zich verder vooral niet met ons privéleven, lieve lezer.
Na de eerste les vroeg Plissken Junior ons wat die tai chi nu precies inhield. De lieve schat hoopte natuurlijk op een live demonstratie in de woonkamer. Maar dat zou leiden tot een fatale lachstuip. Ter vervanging zochten we dan maar een filmpje op het internet.
Wij geven eerlijk toe dat we een beetje jaloers zijn op het schijnbare gemak en de zachte sierlijkheid waarmee deze dame beweegt. Om nog maar te zwijgen van haar beeldige roze pakje!
Fritz zwerft bij nacht
Laten we nog eens iets beleven, hadden wij bij onszelf bedacht. Het leverde misschien wat inspiratie op, of wie weet, een nieuwe wending aan ons ietwat rustige bestaan van schrijver-in-wording. En omdat er overdag niet zo gek veel gebeurt in ons leven, besloten wij te onderzoeken of dat ’s nachts anders zou zijn.
De eerstvolgende nacht stonden wij om drie uur op. Het was stil in huis en het werd ons al snel duidelijk dat we hier niets zouden beleven. We trokken dan maar onze kleren aan, om naar buiten te gaan. Het leek ons verstandig om de Redactiehond mee te nemen, want op dit late uur is iemand met een hond minder verdacht.
“Moet dat nou?”, vroeg de Redactiehond slaperig toen hij ons naast zijn mandje zag verschijnen met zijn lijn. Want na middernacht kunnen dieren inderdaad praten, zo bleek. “Ja, dat moet”, antwoordden wij. Een schrijver moet wat over hebben voor zijn muze. Offers brengen. Zoals bij nacht door de straten zwerven. Ook al levert het resulterende slaapgebrek je een zwaar ochtendhumeur en nog diepere wallen onder je ogen op.
“Goed dan”, zuchtte de hond terwijl hij zich overeind hees en zich eens flink uitstrekte. Even later slenterden wij met zijn tweetjes door de donkere straten. Nou ja, donker. Overal brandde de straatverlichting. Waarom was dat eigenlijk nodig zo midden in de nacht, vroegen wij ons af. Iedereen lag toch te slapen? Wat een verspilling van geld en energie! Maar wel handig om de drollen van de Redactiehond terug te vinden.
Nadat wij door enkele straten waren gelopen zonder enig teken van leven te zien, begonnen wij sterk te twijfelen of er nog iets te beleven zou vallen. Wij wonen immers niet in de Grote Spannende Stad, maar in een rustig dorpje waar alle brave burgers om drie uur ’s nachts vredig in hun nest liggen te ronken.
De stilte was beklemmend, zoals dat heet. Dat is natuurlijk een cliché en ook helemaal niet waar. Het was gewoon verdomd stil op straat. Zo stil dat het gedempte geluid van onze voetstappen en het zachte ruisen van onze kleren in onze oren klonken als een hels kabaal dat zich op de muren van de huizen stortte als stormachtige golven die met een razend gedonder op de rotsen voor de kust beuken.
Potverdorie, dachten wij na deze opmerking, we worden er nog poëtisch van ook! Dit ging alvast de goede kant op. Helaas gebeurde er verder helemaal niets meer. Wij werden er zowaar een beetje moe van. Maar dat kan ook aan het vele stappen of aan het late uur gelegen hebben. In een parkje lieten wij de Redactiehond even loslopen en gingen wij op een bankje een banaan zitten eten.
De Redactiehond nam zich meteen voor om alle geurtjes in het parkje in kaart te brengen en deze waar nodig af te dekken met zijn eigen geurtje. Een bezigheid waarmee hij, zo wisten wij uit ervaring, wel een tijd zoet zou zijn. Alras was hij nergens meer te bespeuren en was zijn opgewonden gesnuif onze enige aanwijzing dat hij nog ergens in de buurt vertoefde.
Ook hier zouden wij niets beleven, zuchtten wij ontgoocheld. Zodra de Redactiehond klaar was, moesten we maar weer eens naar huis gaan. Een gemotoriseerd geluid deed ons opkijken van onze banaan. Een politiebusje reed traag voorbij de ingang van het parkje en verdween uit het zicht. Wat fijn te weten dat er ook ’s nachts over onze veiligheid wordt gewaakt, meenden wij oprecht.
Plots verscheen het politiebusje weer in het zicht. Het kwam uit de richting waarin het even tevoren was verdwenen, zij het in zijn achteruit. Zouden ze daarnet iets hebben laten vallen, vroegen wij ons nieuwsgierig af. Het politiebusje stopte en reed het pad van het parkje op. Goh, dachten wij vol interesse, je zou zweren dat ze deze kant opkomen. Het politiebusje stopte voor ons bankje.
Fritz knalt hun tanden eruit
Ach, ze bedenken wel eens gekkere dingen, dachten wij toen wij vernamen dat de Nationale Poetsweken zijn aangebroken. En zo erg is het nu ook weer niet als wat minder mensen uit hun straatje lopen te stinken in deze wereld. Bovendien maakt het onze keuze voor het wekelijkse online spelletje alleen maar makkelijker.
Fritz gaat nog eens de educatieve toer op
Als u een beetje moeite doet om de actualiteit te volgen via de betere infokanalen, dan hebt u vast iets opgepikt over de Large Hadron Collider, LHC voor de vrienden. U weet wel, die immens lange tunnel onder de Zwitserse en Franse bodem waarmee wetenschappers naar eigen zeggen een van de mysteries van het heelal willen oplossen. Volgens religieuze fanatici en doemdenkers zal dit project er echter voor zorgen dat de wereld verzwolgen wordt in een oncontroleerbaar zwart gat. Hé, ieder zijn ding.
Zoals zo vaak het geval is bij wetenschappelijke aangelegenheden, is het voor de normale sterveling ietwat moeilijk om de bedoeling en de werking van deze reusachtige deeltjesversneller te begrijpen. Gelukkig zijn er nog mensen als Kate McAlpine. Zij legt in een rapsong uit wat de LHC precies doet. Check vooral de vet coole wetenschapsnerds die op de achtergrond zo hun best doen om te dansen. Ach, wetenschappers, het zijn net grote kinderen.
Fritz blikt terug op zijn dag
Het format is niet van ons, maar Hij vindt het vast niet erg als wij ons hier een keer bedienen van zijn frisse puntjessysteem. We beloven dat we er geen gewoonte van zullen maken.
1.
Terwijl wij het wasgoed van de wasdraad op het dakterras van Casa Plissken haalden — want wij zijn zo’n moderne man die niet te beroerd of te onhandig is om zelf eens een wasje te draaien, lieve lezer, en het waren trouwens toch alleen maar badhanddoeken — hoorden wij plots de stem van de buurvrouw die, zo bleek, van de zon lag te genieten op haar deel van het dakterras dat, zodat u zich de situatie beter voor de geest kunt halen, van ons deel is gescheiden door middel van een niet-doorzichtig glazen scherm.
Zij sprak de volgende woorden:
“Kom eens hier, lieverd.”
Haar verzoek werd echter uitgesproken op een toon en een volume die het ons onmiddellijk duidelijk maakten dat zij het woord had gericht tot een harer inhuizige kinderen. Maar in onze tot foute en/of flauwe grappen geneigde geest was het kwaad toen al geschied.
2.
Diezelfde geest speelde ons diezelfde middag weer parten toen wij op het oefenterrein van de golfclub een slag behoorlijk lelijk verknoeiden. We raakten de bal hard en hoog, waarna er een rode afdruk op het blad van onze golfclub achterbleef.
“O jee,” hoorden wij onze geest verschrikt zeggen, “bloed aan de blade! We hebben die arme golfbal een open schedelbreuk gemept!”
Uiteraard wisten wij dat het geen bloed was (de ballen zijn bedrukt met rode inkt, red.), maar — en hier vallen we in herhaling — in onze tot foute en/of flauwe grappen geneigde geest was het kwaad toen al geschied.
3.
Even later schrokken we echter wel echt. Toen we een bal in de richting van een bepaalde doelvlag sloegen, of althans een poging daartoe deden, stevende het onding met een kanjer van een slice af op de greenkeeper. Die zat echter veilig in zijn afgeschermde tractortje en bovendien scheerde onze bal hoog boven zijn hoofd, zodat ook dit incident weer werd gedegradeerd tot een non-event.
4.
In tegenstelling tot wat al het voorgaande (met uitzondering van het buurvrouwverhaal) misschien doet vermoeden, gaat het wel steeds beter met onze golfswing — erg aardig dat u het vraagt, lieve lezer.
5.
Dat we meerdere punten aan ons golfspel wijden en slechts één punt aan meer wereldse zaken die mogelijk nog een sprankeltje interesse zouden kunnen opwekken bij de rest van de mensheid, moet ons dat zorgen baren?
Fritz probeert te landen
Uit onze voortijdig afgebroken reeks vakantiespelletjes willen wij u toch het volgende game niet ontzeggen. Pufflander 2 lijkt bedrieglijk eenvoudig: bestuur het vliegtuig met uw pijltoetsen en zet het veilig aan de grond. Maar dat valt in de praktijk nog lelijk tegen…