Het mooiste was natuurlijk geweest dat Anjelica Huston jarig was op 31 oktober, een datum die in sommige delen van deze wereld bekend staat als de dag van Halloween. Want dan hadden wij nu kunnen linken naar een leuk fragmentje uit The Addams Family. Helaas. Maar niet getreurd, want deze dag is wel de verjaardag van de betreurde John Candy. En die man ziet u hier aan het werk in een bloedstollende scène.
Archief voor oktober 2008
Fritz redt de Redactiehond (aflevering 3)
Wat voorafging…
Niet alleen de nieuwe assistent van de dierenarts blijkt een rare snuiter te zijn. Ook de tijdelijke vervanger van de dokter is een bizarre figuur die alle trekken heeft van het type gekke wetenschapper. En dat terwijl Fritz Plissken én de Redactiehond hoopten dat dit een routinebezoekje zou worden.
“Igor,” beval Dr. Von Schtück, “plaats jij dit prachtexemplaar even op de behandeltafel.” De afzichtelijke assistent bewoog zich in de richting van de Redactiehond, die echter meteen een dreigende grom ten gehore gaf. Igor boog voorover en strekte zijn handen uit naar de Redactiehond om hem op te tillen. Maar deze laatste had daar geen zin in en hapte naar de assistent.
Huilend van de pijn deinsde Igor achteruit. Hij hield zijn linkerhand stevig in zijn rechterhand geklemd. Enkele donkerrode bloeddruppels spetterden op de vloer. Mooi zo, hoorden wij tot onze verbazing een stem in ons hoofd zeggen, het bloedt en als het bloedt, kunnen we het doodmaken. De bron van deze stem was ons onbekend en de stem zelf kwam ons slechts vaag bekend voor.
“Igor,” sprak Dr. Von Schtück streng, “stel je niet zo aan. Toon mij je hand.” De dokter inspecteerde kort de bloedende hand van zijn assistent en liet hem misprijzend vallen. Tegen onze verwachting in klapte de dokter enthousiast in zijn handen. “Wat een prachtige tanden heeft deze hond! Ik sta te popelen om hem… te onderzoeken.” Wat betekende die korte pauze, vroegen wij ons af.
“Zal ik hem dan maar zelf op de behandeltafel zetten, dokter?”, stelden wij behulpzaam maar niet van harte voor. “Graag, Herr Plissken”, antwoordde Dr. Von Schtück zonder zijn fonkelende ogen van de Redactiehond af te wenden. Wij tilden het bevende stukje dierenleed dat de Redactiehond was, op en plaatsten hem op de tafel. In zijn ogen lag een hartverscheurende, smekende blik.
Wij wilden de Redactiehond nog een troostende knuffel geven, maar Dr. Von Schtück duwde ons al met ferme hand opzij. “Dank u, Herr Plissken. U en uw zoontje mogen even op dat bankje daar gaan zitten.” Niet doen, klonk weer die stem in ons hoofd. Maar uit beleefdheid deden we het toch. Plots gooide Igor een net over Plissken Junior en onszelf. En onder het sinister hoongelach van Dr. Von Schtück werden wij stevig vastgebonden.
Fritz is een beetje ziekjes
Fritz Plissken heeft het voorbije weekend een nieuwe stap gezet in zijn proces van immer voortschrijdende vervreemding van zijn geboorteland België. Want na het nuttigen van een op en top Belgisch avondmaal werd hij diezelfde nacht vergast op een mini-levercrisis. Om de ster van onze redactie wat goede moed te geven, trakteren wij hem op dit heerlijke hamburgerspel.
Fritz valt voor dansende robots
Het Westen verliest niet alleen zijn welvaart aan het Oosten. Ook technologisch en wetenschappelijk wordt onze voorsprong alsmaar kleiner. Want na de succesvolle bemande ruimtemissies van China zet nu ook India zijn beste beentje voor, met hun eerste (weliswaar onbemande) missie naar de maan. Daar moet wat mee aan te vangen zijn op Vrijdag Filmpjesdag, dachten wij zo.
Maar dat viel dus tegen. Want Bollywood mag dan al meer films produceren dan zijn Amerikaanse broertje, op het vlak van sciencefiction is het aanbod mager. Nochtans lijkt het ons een leuk idee om bordkartonnen personages een flinterdun verhaal te zien spelen ergens in het heelal. Het enige verschil met Star Wars is dat Luke Skywalker zijn heldendaden niet plots onderbreekt voor een liedje en een dansje.
Gelukkig hebben we toch wat gevonden. Lovestory 2050 is een draak van een film — als we de kritieken mogen geloven — maar dit fragment maakt ons toch nieuwsgierig. Want zo’n verwrongen smaak hebben wij nu eenmaal, lieve lezer. Wij hopen trouwens dat niemand deze film aan Michael Jackson toont. Voor je het weet, verhuist die jongen naar India om daar aan een tweede carrière als acteur te werken.
Fritz redt de Redactiehond (aflevering 2)
Wat voorafging…
Fritz Plissken gaat met een doodsbange Redactiehond naar de dierenarts. De afzichtelijke nieuwe assistent boezemt hem echter weinig vertrouwen in.
Wij stonden recht en trokken een trillende Redactiehond onder het bankje vandaan. “U mag ook gewoon in de wachtkamer blijven zitten”, zei de assistent. Hij probeerde zijn toon en zijn blik zo vriendelijk mogelijk te maken. Maar dat viel hem duidelijk zwaar. Het geringe effect werd bovendien volledig teniet gedaan door de hand die hij uitgestoken hield om de lijn van ons over te nemen. Die hand was eerder een kromme klauw met lange, scherpe nagels.
“Nee, dank u”, wuifden wij zijn aanbod weg. “Wij blijven liever bij de hond. Dan is hij iets minder bang.” De assistent deed geen moeite om zijn ontgoocheling te verbergen. “Zoals u wilt. Komt u binnen.” Hij zette een halve stap opzij in de deuropening en nodigde ons met een stijf handgebaar uit om verder te komen. De Redactiehond weigerde echter een poot te verzetten. Gelukkig was de vloer glad genoeg om hem mee te slepen.
Toen wij langs de assistent liepen om de praktijkruimte te betreden, drong zijn penetrante lijfgeur als een roestig mes in onze neus binnen. Plissken Junior wrong zich in bochten om ons te kunnen gebruiken als een levend schild tussen zichzelf en de assistent. “Lieve jongen”, zei de assistent terwijl hij zijn tronie in een brede glimlach dwong. Hierdoor ontblootte hij een deel van zijn gebit, dat in een verregaande staat van ontbinding verkeerde.
“Igor,” sprak een vermanende stem, “laat de cliënten met rust.” Een oudere heer met warrige witte haren, een slagersbrilletje en een zwaar Oost-Europees accent begroette ons overdreven beleefd. “Mijn excuses voor mijn assistent, Herr Plissken. Hij bedoelt het goed, maar hij is helaas een simpele geest. Mag ik me voorstellen? Ik ben Dr. Von Schtück en ik vervang uw dierenarts vandaag. Zij is helaas, hoe zal ik dat zeggen, buiten actie.”
Onze intuïtie schreeuwde dat er iets niet pluis was. De schattige donshaartjes op onze nek stonden overeind en onze wervels leken wel ijsklompen. Maar wij bleven dapper glimlachen. Bovendien, zo tikten wij onze intuïtie op de vingers, is het niet beleefd om op basis van wat tegenvallende uiterlijkheden meteen allerlei conclusies te trekken. “Maar genoeg getreuzeld”, zei Dr. Van Schtück handenwrijvend. “Zullen wij even naar dat hondje van u kijken?”
Fritz pakt vampieren
Op 20 oktober 1882 werd een baby geboren die later wereldberoemd zou worden onder de artiestennaam Bela Lugosi. Deze acteur zette een Graaf Dracula neer waaraan elke andere vertolking moet worden gemeten. Op een Vrijdag Filmpjesdag hadden we u graag een filmfragment aangeboden, maar het is Maandag Spelletjesdag. Dus is het een Dracula-versie van Pac-man geworden.
Okee, goed dan. Eén discreet linkje naar een fragment van Bela Lugosi in zijn betere doen.
Fritz houdt van wijn… met een kurk
Wijn drinken blijkt niet alleen goed voor je gezondheid, maar ook voor het milieu. Tenminste, als er een echte kurk op de fles zit en als we dit filmpje mogen geloven. Want de mensen achter de actie Save Miguel menen te weten dat kurkeiken — waar dus kurk van wordt gemaakt, lieve lezer — een hoop CO2 uit de atmosfeer halen.
Als u geen zin hebt om heel de wat flauwe zoektocht van acteur Rob Schneider uit te zitten, schuif dan door naar 3′00″, het moment waarop u te horen krijgt wat voor een superboom die Miguel is.
Fritz redt de Redactiehond (aflevering 1)
De Redactiehond was weer aan zijn jaarlijkse prik toe. Wij maakten een afspraak bij de dierenarts en zaten diezelfde middag al in haar wachtkamer te wachten — want dat doe je nu eenmaal in een wachtkamer — met een doodsbenauwde Redactiehond. Bevend van angst probeerde het arme beest zich te verstoppen achter onze benen en onder het bankje waar wij op zaten.
De Redactiehond heeft namelijk geen goede herinneringen aan zijn vorige bezoekjes aan de dierenarts. De dokter zelf is een reuzeaardig mens, maar ze heeft al een paar keer het overvloedige haar uit zijn oren moeten plukken. Dat is een beetje zoals op de thee gaan bij Angelina Jolie, waarbij zij plots ongevraagd uw benen haartje per haartje begint te epileren, lieve lezer.
Ook Plissken Junior was dik tegen zijn zin met ons meegekomen. Net als de Redactiehond vreesde hij voor een herhaling van die pijnlijke behandelingen uit het verleden. Wij deden ons best om hen allebei gerust te stellen. Deze keer kwamen we gewoon voor een prikje waar de Redactiehond amper iets van zou merken, verzekerden wij hen. Maar onze woorden konden niet overtuigen.
Toen zwaaide de deur van de praktijkruimte open. Wij hoorden dat er een angstscheet aan de Redactiehond ontsnapte. Helemaal ongelijk konden we hem niet geven trouwens. Was dit de nieuwe assistent die daar in de deuropening stond? Dan bekommerde de dierenarts zich niet meer om het ‘representatieve voorkomen’ van haar medewerkers. Dit was geen mens meer, maar een gedrocht.
Het wezen leek aan de kleine kant, maar dat kwam vooral door zijn vreselijk kromme rug. Zijn bochel was dusdanig groot dat zijn hoofd lager leek te hangen dan zijn nek. Eén bloeddoorlopen oog keek ons aan. Over het andere zat een ooglap. “Pliss-ss-ssken?”, siste de assistent vragend. Wij konden het beeld van een slang die zijn prooi likkebaardend monstert, niet van ons afschudden.
Fritz voert de eendjes
In deze economisch onzekere tijden waarin de media doen waarin ze zo goed zijn, namelijk u bestoken met onheilstijdingen en doemscenario’s, hebt u volgens ons recht op een rustgevend online spelletje, lieve lezer. Want u bent het waard.
En tot wie kunnen wij ons dan beter wenden dan tot het fraaie Orisinal? In dit spelletje moet u eendjes in een vijver voeren. Hun dieet bestaat vreemd genoeg uit eikels en bloemen. Maar verder is het een erg mooi en kalmerend spel.
Er was er een jarig…
9 oktober is de verjaardag van Brian Blessed, die gebaarde Britse acteur met zijn goed ontwikkelde stembanden. Als u zijn naam niet herkent, dan zal zijn gezicht vast wel een belletje doen rinkelen, gezien zijn rijkgevulde carrière. In dit filmfragment ziet u hem aan het werk in Flash Gordon, de kitscherige SF-film met muziek van Queen.
Als u zin hebt in een flinke portie van ’s mans aanstekelijke bulderlach, dan verwijzen wij u naar de volgende fragmenten van de tv-quiz Have I Got News For You. Naar verluidt werd hij na een tijdje door de studiomeester verzocht om zijn taalgebruik wat op te schonen. Wat hij uiteraard niet deed.
Fragment 1: De klote-autocue was te traag!
Fragment 2: Je voelt de vibraties zo in mijn reet trekken.
Fragment 3: Vreselijke kerel, die Brian Blessed
Fragment 4: Schijten op Mount Everest