Crusaderworld

Wat voorafging…
Onze helden zijn nog steeds op zoek naar de geschifte Dr. Von Schtück, die met de hulp van zijn monsterlijke assistent Igor de Redactiehond en een hoop andere honden heeft ontvoerd. Superrrfritz besluit de grote middelen in te zetten: hij ontplooit de vleugels van de Superrrredactiemobiel.

De andere weggebruikers keken maar raar op toen zij plots vleugels zagen verschijnen aan onze Superrrredactiemobiel. En ze keken nog vreemder op toen ze ons verticaal zagen opstijgen, zo midden op de snelweg. Eens we genoeg hoogte hadden, klapten de banden weg en zorgde een krachtige straalmotor voor de voorwaartse beweging.

Vanuit de lucht hadden wij een veel beter overzicht, zodat we de signalen van onze boevenradar sneller visueel konden controleren. Dure limousines, dikke Mercedessen en krappe makelaarsauto’s konden we gelijk links laten liggen. Want de boeven die wij zochten, verplaatsten zich met een vrachtwagen, zo herinnerden wij ons nog.

Eén keer dachten we ons doelwit eindelijk gevonden te hebben. Maar de vrachtwagen in kwestie bleek gewoon propvol illegale Aziatische arbeiders te zitten. “O, vader”, verzuchtte Superrrjunior nadat we de gelukszoekers ongestoord verder hadden laten rijden, “Zullen we onze Redactiehond en die twee vreselijke schurken ooit nog vinden?”

Vaderlijk vermaanden wij de jonge snaak om zijn gebrek aan vertrouwen in een goede afloop. Wij richtten onze blik weer op de snelweg onder ons en vrijwel gelijk viel ons oog op een kleine, gammele vrachtwagen die een spoor van bruine uitlaatgassen naliet. “Mijn superrrintuïtie zegt mij dat dát daar onze boeven zijn, zoon.”

Wij gingen lager vliegen, tot net boven de vrachtwagen. “Zoon,” spraken wij dapper, “neem het stuur weer van me over. Ik ga naar buiten.” Wij klommen op een vleugel van de Superrrredactiemobiel en lieten ons op het dak van de rijdende vrachtwagen vallen. Helaas hadden de schurken onze komst opgemerkt. Igor klom op het dak en kwam gemeen grijnzend op ons af. Wij balden onze superrrvuist.

Wordt vervolgd…

Wat voorafging…
Op aanwijzing van hun boevenradar onderscheppen Superrrfritz en Superrrjunior een zwarte limousine. Op de achterbank treft Superrrfritz echter niet de hondenkidnappers aan, maar een dikke, kale vijftiger en een bevallige jongedame, die zich allebei het apelazarus schrikken.

De man en het meisje hielden elkaar stevig vast. Wij hadden stellig de indruk dat ze dat ook al aan het doen waren voor onze inval. Maar nu deden ze het duidelijk uit angst, in plaats van uit passie. “Wie ben jij?”, vroeg de man bang. Wij keken hem doordringend aan en antwoordden: “Ik ben Superrrfritz, Bestrijder van de Misdaad, Verdediger van het Recht en Schrik der Schurken.”

Hij was niet erg onder de indruk van onze woorden, maar zij des te meer. Haar mondhoeken gleden naar beneden en in haar ogen begonnen tranen te glinsteren. Ze rukte zich los uit zijn armen en gaf hem een klap voor zijn plexus solaris. “Richard!”, zei ze boos en huilerig tegelijk, “Jij zei dat ze ons nooit zouden pakken. We zijn nog niet eens op Schiphol en ze hebben ons al gevonden.”

“Maar Patricia,” verdedigde de dikkerd die dus Richard heette zich, “dit is gewoon een idioot in een carnavalspak.” Hij zette deze woorden kracht bij met een boze, dreigende blik in onze richting. “Heb je dan niet gehoord wat hij zei, Richard?”, vroeg Patricia met een onprettig scherpe stem. “Hij is Superrrfritz! Hij heeft natuurlijk al lang door dat jij je eigen bank voor 50 miljoen hebt getild.”

Zweetdruppels verschenen aan het oppervlak van Richards kale knikker. De bankier zweeg, maar zijn Patricia was goed op dreef. “Ik had beter moeten weten dan te denken dat een idioot als jij mij het prinsessenleven kon bieden dat ik verdien.” Richard kleurde rood en wreef met een zakdoek zijn hoofd droog. Wij luisterden niet meer naar hun gekibbel en kropen via het raam weer naar buiten.

Superrrjunior keek ons vragend aan toen wij terug veilig en wel aan boord van de Superrrredactiemobiel waren. “Het was de verkeerde”, zeiden wij. “Die radar van ons toont élke bankier, boef en bandiet in de buurt.” Superrrjunior gebruikte een krachtterm die niet bij zijn jonge leeftijd paste. “Wat nu, vader?”, vroeg hij. “Nu zetten we de grote middelen in, zoon”, antwoordden wij. “Boordcomputer,” spraken wij tot de Superrrredactiemobiel, “ontplooi de vleugels.”

Wordt vervolgd…