Crusaderworld

Wat voorafging…
Dankzij de tussenkomst van Superrrjunior weet Superrrfritz het gevaarlijke boevenhulpje Igor uit te schakelen en binnen te dringen in de vrachtwagen van Dr. Von Schtück, die om nog onduidelijke redenen een stel honden heeft ontvoerd. Superrrfritz wil zijn eigen Redactiehond snel bevrijden. Maar waar blijft Dr. Von Schtück?

Tussen het bange gekef van de vele honden klonk plots een blije blaf die wij uit duizenden herkenden. Daar zat hij, de Redactiehond! Wij rukten moeiteloos de ijzeren kooi open en strekten onze armen uit naar onze trouwe vriend. De Redactiehond ging maar wat graag op deze uitnodiging in en sprong druk kwispelend in onze open armen.

Onmiddellijk werden wij verblind door een lichtflits die wij die dag al een paar keer eerder hadden meegemaakt. En inderdaad, door onze aanraking was ook de Redactiehond getransformeerd. Voor ons stond een nobel, sneeuwwit dier in een trotse, krijgshaftige pose. En met een cape en een gezichtsmasker die mooi bij onze outfit pasten.

“Ben jij…”, begonnen wij onze stamelende vraag. “Ja, ik ben het, baas: Superrrredactiehond!”, antwoordde het dier met ferme stem. Dat hij kon spreken, verbaasde ons niet. Dat had hij vroeger tenslotte ook al eens gedaan. “We moeten hier weg, trouwe vriend”, zeiden wij, bewust als wij ons waren van onze hachelijke situatie.

Superrrredactiehond keek om zich heen. “Niet zonder eerst deze arme makkers van me te bevrijden!”, zei hij. Superheld of niet, hij was nog altijd even koppig. “Helemaal mee eens”, gaven wij graag toe, “Maar dat zal ons hier binnen niet lukken.” Samen klommen wij door het gat in het dak van de rijdende vrachtwagen naar buiten.

Wij kropen behoedzaam naar de stuurcabine. In de buitenspiegel zagen wij Dr. Von Schtück ons gemeen toelachen. Plots ging de schurk vol op de rem staan. Wij werden van het dak geslingerd en kwamen hard op het asfalt terecht. Enkele auto’s wisten ons nog net te ontwijken. Enigszins gehavend bereikten wij de vluchtstrook.

De vrachtwagen stond midden op de snelweg. Dr. Von Schtück stapte uit en legde een raketwerper op zijn schouder. Die richtte hij niet op ons, maar op de Superrrredactiemobiel die boven hem cirkelde! De afgevuurde raket vertrok in een wolk van rook en vuur en zette koers naar haar doel. “Superrrjunior!”, schreeuwden wij.

Wordt vervolgd…

Wat voorafging…
Superrrfritz en Igor staan een potje te vechten op het dak van een rijdende vrachtwagen, waarin de Redactiehond en nog een hoop andere ontvoerde honden opgesloten zitten. Tot nog toe lijkt de superrrkracht van onze superheld weinig effect te hebben op de monsterlijke assistent van de gevaarlijke Dr. Von Schtück.

Igor brulde woest en stormde op ons af. Wij probeerden ons zo goed mogelijk schrap te zetten. In gedachten veranderden wij in een dikke kasteelmuur waar elke kanonskogel tegen afketste, als een vlieg tegen een autoruit op de snelweg. Maar zou deze visualisatie weerstand kunnen bieden aan de ongetemde oerkracht van Igor?

Vader, hoorden wij plots de stem van Superrrjunior luid en duidelijk in ons hoofd, bukken! Er was geen tijd om na te denken over het hoe en waarom van dit verzoek, dus deden wij meteen wat ons gevraagd werd. Boven onze gekromde rug raasde een luchtverplaatsing voorbij. Vervolgens klonk er een doffe klap en een korte gil.

Toen wij opkeken, begrepen we wat er was gebeurd. Superrrjunior was met de Superrrredactiemobiel laag over ons heen gevlogen en had Igor een tik gegeven met de voorbumper. Igor was gevallen en bengelde nu aan de zijkant van de vrachtwagen. Hij hing met zijn kraag aan een haak en spartelde wild met armen en benen.

Wij betuigden onze dank aan Superrrjunior met een opgestoken duim. De lieve schat glimlachte breed en zwaaide vrolijk. Wat nu, vader, klonk zijn vraag in onze gedachten. We moeten snel de Redactiehond uit deze vrachtwagen bevrijden, zonden wij ons telepathische antwoord. Snij het dak open met de superrrlaser!

Een fijne rode straal maakte een snede van een meter lang in het dak van de vrachtwagen. Onversaagd pakten wij de hete randen van het plaatstaal beet. Met een superrrkrachtinspanning plooiden wij het metaal weg, zodat er een gat ontstond waarlangs wij naar binnen konden. Ruim twintig honden in evenveel kooien blaften ons opgewonden toe. Wij keken rond en zochten onze Redactiehond.

Wordt vervolgd…

Wat voorafging…
De Redactiehond is ontvoerd door de geschifte Dr. Von Schtück en zijn afzichtelijke assistent Igor. Maar nu hebben Superrrfritz en Superrrjunior eindelijk de vrachtwagen van de beide schurken gelokaliseerd. Superrrfritz springt op het dak van het rijdende voertuig, waar Igor hem al gauw dreigend tegemoet komt.

De blik in het ene oog van Igor — over het andere zat immers een ooglap — liet weinig aan de verbeelding over. Hij wou ons zo snel mogelijk van het dak gooien en zou dat niet bepaald zachtaardig doen. Wij voelden hoe onze gebalde superrrvuist begon te kriebelen. Alsof er plots een grenzeloze superrrkracht in die vuist ontstond.

Dapper en onverschrokken lieten wij Igor langzaam op ons afkomen. Toen hij dicht genoeg was genaderd, gooiden wij onze superrrvuist in de strijd. Wij raakten de gruwelijke bultenaar vol in zijn gezicht. De kracht die zich in onze superrrvuist had opgestapeld, ontlaadde zich in een felle explosie van wit vuur en hete bliksemschichten.

Een helse pijn schoot door onze superrrvuist, die verlamd aan onze arm bengelde. Maar Igor zelf gaf geen krimp. Hij stond nog steeds overeind — voor zover zijn kromme rug dat toeliet uiteraard — en leek niet de minste hinder te hebben ondervonden van onze mokerslag. Integendeel, het mansmonster glimlachte spottend.

Nog voor wij met onze andere superrrvuist konden toeslaan, stompte Igor ons hard in onze buik. De lucht werd uit onze longen geperst en wij vouwden knipmesgewijs dubbel. Grijze mist en fonkelende sterren vulden ons blikveld. Tussen deze waas door zagen wij Igor uithalen met zijn laars om ons van de vrachtwagen te schoppen.

Wij grepen zijn andere been beet en rukten het naar ons toe met alle kracht die ons nog restte. Igor viel op zijn rug, brullend van woede en verbazing. Wij krabbelden overeind en schudden versuft ons hoofd. Sneller dan ons lief was, stond ook Igor weer op zijn beide benen. De gigant raasde, brieste en schuimbekte als een dolle stier.

Wordt vervolgd…