Als Bob de Rooij op Vrijdag Filmpjesdag zijn niet geringe lichaam in een botsautootje hijst, tja, dan hebt u natuurlijk al zo’n vermoeden wat voor online game wij kiezen op Maandag Spelletjesdag, lieve lezer. Precies, een botsautospelletje! Zonder Duitsers weliswaar.
Archief voor maart 2009
Fritz vindt Bob een heerlijke schoft
Op 26 maart zijn een hoop bekende mensen jarig volgens Wikipedia. Wij kozen voor Paul de Leeuw, want dan kunnen we nog eens linken naar een filmpje van Bob de Rooij! En omdat Bevrijdingsdag stilaan ook weer dichterbij komt, leek deze aflevering ons erg toepasselijk.
Fritz redt de Redactiehond (aflevering 20)
Wat voorafging…
Onze drie superhelden hebben de twee schurken gevonden in een oude havenloods. Vanuit hun schuilplaats onder het dak horen ze dat Dr. Von Schtück iets vreselijks van plan is met de honden die hij heeft ontvoerd. Maar dan dondert Superrrfritz per ongeluk naar beneden. Hij valt op een operatietafel, vlak bij de beide boeven.
Het bevel van zijn meester gehoorzamend, kwam Igor op ons af. Zijn bewegingen waren log, geheel in overeenstemming met zijn groot en misvormd lichaam. Maar Igor hoefde zich niet te haasten. Want na onze val en vooral onze onzachte landing deed onze rug te veel pijn om een vin te verroeren. Dat had Igor door. Hij grijnsde en kwijlde.
Kreunend probeerden wij overeind te komen. Maar toen had Igor onze rechterpols al beet. Zijn ijzeren grip leek al het leven uit ons hand te doen verdwijnen. Wij tilden ons hoofd en onze schouders wat op en met ons linkerhand probeerden wij, tevergeefs, Igors vingers los te wrikken. De bultenaar grinnikte en kneep nog harder.
In een ultieme poging om onszelf te bevrijden, duwden wij onze superrrnagels in Igors hand. Het monster brulde. Maar hij liet ons niet los. Hij greep ons bij de keel en sloot onze luchttoevoer af. “Goed zo, Igor”, hoorden wij Dr. Von Schtück zeggen, “Hou jij Herr Plissken even tegen, dan bind ik hem vast. Ik heb een leuk ideetje.”
Eens wij stevig vastgesnoerd lagen, liet Igor ons los. Voor ons gevoel waren onze pols en onze keel enkele centimeters dunner geworden. Dr. Von Schtück boog zich over ons gezicht. “Zo dadelijk, Herr Plissken, bent u getuige van de grootste wetenschappelijke realisatie aller tijden. Meer nog, u mag er aan deelnemen… als proefkonijn.”
“Reeds eeuwenlang proberen alchemisten goud te maken uit allerlei materialen. Maar ik, Dr. Maximiliaan Von Schtück, heb een methode ontdekt die echt werkt! Met mijn Extractor haal ik het glazuur uit pas getrokken hondentanden. En dat zet mijn Purificator om in zuiver goud. Maar eerst, Herr Plissken, gaan wij mijn mooie Extractor even laten proefdraaien… met uw tanden! Igor, breng mij de tang.”
Fritz speelt ADHD-vissertje
— Plissken, ouwe landrot!
— Kapitein Walvisbaard. Waaraan danken wij de eer van uw bezoek?
— Ik heb jouw tekstje gelezen. Ben jij bang van wat golfjes?
— Bang is een groot woord, kapitein. Maar een onrustige zee maakt ons inderdaad zenuwachtig.
— Ellendige walrat! Weet je wat jij eens zou moeten doen? Met mij een keertje gaan vissen op open zee.
— Is dat niet vreselijk saai, mon capitain?
— Ha, saai! Bij een doorsnee zoetwatermatroos wel ja. Maar bij mij gaat vissen net ietsje anders…
Fritz werd er een beetje misselijk van
Wij houden van de zee… zolang we er alleen maar naar hoeven te kijken vanop het strand en er niet midden op zitten. Wij worden namelijk een beetje zenuwachtig wanneer wij omringd worden door een massa water zonder enig stukje land in zicht. Vooral wanneer dat water gaat deinen. Dan vertrouwen wij Moeder Natuur niet zo.
Bovenstaand filmpje werd gemaakt aan boord van de Spirit of Mystery. Wat u ziet, is slechts het begin van een stevige storm die het schip bijna deed vergaan en een van de bemanningsleden een gebroken been bezorgde. Op de website leest u het bloedstollende relaas van die storm én het verhaal achter dit stoere zeilavontuur.
Fritz redt de Redactiehond (aflevering 19)
Wat voorafging…
Onze drie superhelden hebben het spoor van de gemene Dr. Von Schtück gevolgd tot in de haven. De vrachtwagen waarin de schurk de ontvoerde honden had opgesloten, is leeg. Maar in de loods ernaast brandt licht. En er klinkt geblaf. Superrrfritz, Superrrjunior en Superrrredactiehond weten genoeg: het is tijd voor actie!
Ook onze twee metgezellen was het niet ontgaan. “Hebben jullie dat blauwe licht in dat hoge raam in de loods hiernaast gezien?”, vroeg Superrrjunior. “En ik hoor geblaf”, voegde Superrrredactiehond er aan toe. Wij knikten. “We weten genoeg, jongens. Von Schtück en Igor zitten in die loods, met die arme honden. Het is tijd voor actie!”
Via de regenpijp klom Superrrjunior op het dak. Vervolgens liet hij een touw zakken, zodat wij ook naar boven konden klauteren, met de Superrrredactiehond op onze rug. Op het dak schroefden wij een van de lichtkoepels los. Voorzichtig schoven wij het zware ding opzij. Muisstil lieten wij ons naar binnen zakken. Iemand maakte zich boos.
“Vervloekt, Igor”, klonk de Oost-Europese stem van Dr. Von Schtück, “Schiet eens een beetje op met die Extractor!” Op de stalen balken onder het dak konden wij goed zien wat er onder ons gebeurde, terwijl de duisternis ons onttrok aan het zicht van de beide schurken. Ze waren een immense machine aan het monteren. Maar waartoe?
“En laat de honden met rust”, zette Dr. Von Schtück zijn tirade voort. “Eens we hun tanden hebben en als ons werk klaar is, mag jij met ze doen wat je wilt.” Igor begon hinnikend te lachen en weldra galmde ook de bulderende hoonlach van zijn meester door de loods. Wij huiverden. Het nekhaar van Superrrredactiehond stond overeind.
“Die maniak heeft vuige plannen”, fluisterden wij, “We moeten hem tegenhouden. Maar we moeten heel voorzichtig te werk gaan.” Wij gingen even verzitten om een kramp in onze voet te verlichten. Helaas verloren wij ons evenwicht. Wij vielen. Een operatietafel brak onze val, min of meer. “Herr Plissken”, begroette Dr. Von Schtück ons koeltjes, “Wat een onaangename verrassing. Igor, grijp hem.”
Wordt vervolgd…
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)
Fritz stoeit met slangen
Op 17 maart vieren de Ieren hun nationale feestdag, Saint Patrick’s Day. Trouw aan hun vrolijke volksaard is dat een groot feest waarbij de nodige liters bier en dies meer worden verzet. En dat allemaal ter ere van een heilige, die volgens de legende alle slangen uit Ierland verjaagde. Inspiratie te over dus voor onze Maandag Spelletjesdag.
Liever wat meer intellectuele uitdaging? Probeer deze klaversudoku!
Fritz presenteert versie tweepuntnul
Over enkele weken is het drie jaar geleden dat Crusaderworld.com online ging. En na al die tijd waren wij een beetje uitgekeken op ons behangpapier. Het thema Red Autumn wordt daarom bedankt voor bewezen diensten en vervangen door Mondo Zen van Catarina Yamamoto, dat wij slechts hier en daar wat hebben aangepast.
Even hebben we nog getwijfeld of we misschien het zonnige Hot Sunshine zouden combineren met het mooie groen van Poetry. Maar we kozen toch maar voor rust en soberheid. Het enige wat nu nog ontbreekt, is een “Over ons”-pagina en een Flickr-widget om foto’s in de zijbalk te kunnen tonen. Daar wordt momenteel aan gewerkt.
Maar Fritz, horen wij u denken, is dat wel verstandig: een nieuwe versie lanceren op vrijdag de dertiende? Ach, lieve lezer, in dat soort bijgeloof geloven wij niet. Bovendien vormt de datum 13-3-2009 het cijfer 9 en dat is in de numerologie een bijzonder getal. En eigenlijk hadden wij niet meer het geduld om nog langer te wachten.
Fritz redt de Redactiehond (aflevering 18)
Wat voorafging…
Nu de dreiging van de boze burgers en de politie is geweken, kunnen onze drie superhelden zich weer concentreren op hun taak: de gevaarlijke Dr. Von Schtück opsporen en de honden bevrijden die hij heeft ontvoerd. Maar hoe moeten ze dat doen zonder hun Superrrredactiemobiel? Gelukkig weet Superrrredactiehond raad.
“Jouw superrrneus?”, herhaalden wij vragend. Want wij hadden de suggestie van Superrrredactiehond niet helemaal begrepen. “Maar natuurlijk, vader!”, reageerde Superrrjunior enthousiast, “Met zijn superrrneus kan hij ruiken welke kant die twee schurken op zijn gegaan. Als we het spoor blijven volgen, vinden we hen vanzelf.”
“Precies”, zei Superrrredactiehond vol vertrouwen in zijn reukorgaan. “Ik heb een hele tijd in die vrachtwagen gezeten, baas. Die geur vergeet ik nooit meer.” Trots glimlachend kriebelde Superrrjunior achter de oren van onze viervoeter, die er van ging kwispelen. “Goed dan”, stemden wij in met het plan, “Superrrredactiehond, zoek!”
Blaffend rende onze trouwe vriend naar de snelweg, waar hij druk snuffelend op zoek ging naar het spoor. Wij volgden hem op de voet. Rond ons woedde een veldslag tussen politie en boze burgers. Beide partijen dienden elkaar rake klappen toe. Was het niet onze plicht als superheld om in te grijpen? Hier verkeerden medemensen in nood!
Maar toen bedachten wij ons dat diezelfde medemensen ons valselijk hadden beschuldigd. Dreigend hadden zij op ons verhaal willen halen voor de geleden schade. Goed, het was onze Superrrredactiemobiel die was neergestort. Maar wel nadat Dr. Von Schtück er een raket op had afgevuurd. Nee, deze medemensen konden ons mooi de pot op.
Superrrredactiehond blafte: hij had het spoor gevonden! Met zijn neus laag bij de grond zette hij het op een drafje. Wij renden achter hem aan, midden op de verlaten snelweg. Lang na zonsondergang belandden wij in de haven. We vonden de lege vrachtwagen in een stinkend steegje. Door een raam hoog in de muur van de loods er- naast schemerde een flikkerend, blauw licht. En wij hoorden geblaf.
Fritz speelt met cowboykogels
In het spel Cowboy Bullet kruipt u in de huid van… een kogel! En niet zomaar een kogel. Nee, u bent een kogel die is afgevuurd door een cowboy. Een cowboy in geldnood dan nog wel. Want uw meester heeft gewed dat hij een gat kan schieten in een paar goudstukken die in de lucht worden gegooid. Zorg dus dat de cowboy niet mist.