Crusaderworld

Wat voorafging…
De ontvoerde honden zijn bevrijd en zitten Igor achterna. De gemene Dr. Von Schtück wil ingrijpen en haalt een revolver boven. Maar gelukkig weet Superrrfritz zich net op tijd te ontdoen van zijn boeien en kan hij verhinderen dat de doctor iemand neerschiet. De kwaadaardige wetenschapper ontsnapt echter in een powerboat.

Superrrjunior rende naar de steiger. “Verrek! De schurk ontsnapt”, stampvoette hij terwijl hij Dr. Von Schtück nakeek. “Hadden we die powerboat maar eerder opgemerkt. Dan hadden we hem onklaar kunnen maken.” Als goede vader leek dit ons een mooie kans om onze jongen te leren dat iedereen een foutje kan en mag maken.

Wij gingen achter hem staan en legden onze handen op zijn trillende schouders. “Ach, zoon”, susten wij, “Ook een superheld ziet wel eens iets over het hoofd.” Superrrjunior liet zijn hoofd hangen en zuchtte. Wij voelden zijn tweestrijd. Wie zou het winnen: de wijsheid of de boosheid? Die vraag werd beantwoord toen hij zich fel omdraaide.

“Maar het is niet eerlijk!”, riep hij met tranen in de ogen. “Dat is de strijd tussen Goed en Kwaad zelden, mijn jongen”, antwoordden wij in een filosofische bui waarvan we zelf ietwat versteld stonden. “En trouwens, alles is nog niet verloren. We moeten gewoon achter die schurk aan.” Superrrjunior veegde een traan weg. “Maar hoe dan?”

“Sorry dat ik jullie onderbreek”, onderbrak Superrrredactiehond ons. “De jongens zijn nog altijd met Igor aan het dollen, maar ik stel voor dat we hem nu naar de politie drijven.” Wij keken geamuseerd toe hoe de honden blaffend en happend rondjes liepen met een bange Igor. “Goed idee”, beaamden wij, “Regel jij dat even, trouwe vriend?”

Superrrredactiehond blafte instemmend en voegde zich bij de andere honden. Wij wendden ons weer tot onze zoon, om te antwoorden op zijn vraag hoe we achter die gevaarlijke Dr. Von Schtück aan zouden gaan. “Daarmee”, zeiden wij, wijzend naar een gammele waterfiets die sloom lag te dobberen aan de andere kant van de steiger.

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

Wat voorafging…
Eens bevrijd, keren de honden die Dr. Von Schtück had ontvoerd voor zijn experiment, zich tegen hun grote kwelduivel Igor. De honden zijn ruim in de meerderheid, maar Igor is sterk. Hoe loopt die confrontatie af? Zal Dr. Von Schtück ingrijpen? En hoelang moet Superrrfritz nog vastgebonden blijven liggen op die operatietafel?

Het heen en weer grommen tussen Igor en de honden zwelde aan. Beide partijen stonden klaar om elkaar aan te vliegen. Maar deze keer leek Dr. Von Schtück niet zo veel vertrouwen te hebben in de onoverwinnelijkheid van zijn assistent. Hij rommelde zenuwachtig in een van zijn materiaalkisten en diepte er zowaar een revolver uit op.

Dit konden wij niet zomaar laten gebeuren. Wij wisten niet tegen wie Dr. Von Schtück zijn vuurwapen wilde gebruiken, maar het zou vast niet tegen zijn eigen Igor zijn. Wij trokken aan de boeien die ons aan de operatietafel gekluisterd hielden. De doctor had niet gelogen toen hij zei dat zijn boeien aan alle menselijke spierkracht weerstonden.

Dr. Von Schtück richtte zijn revolver op een van de honden in de voorste rij. Wij trokken nog harder aan onze boeien. De doctor spande de haan. Jij bent een superrrheld, klonk plots onze innerlijke superrrstem. Gebruik je bovenmenselijke spierrrkracht! Wij sloten onze ogen en ademden diep en rustig in. De wereld stond even stil.

Wij openden onze ogen weer. Op een uitademing gingen wij rechtop zitten. De boeien scheurden met het grootste gemak los. Wij grepen de pols van de hand waarin Dr. Von Schtück zijn revolver hield. En de wereld zette zich weer in beweging. Het schot klonk hard in de leegte van de loods. Maar het miste zijn doel dankzij ons ingrijpen.

Igor schrok. Dit was de opening waarop de honden hadden zitten wachten. Ze vielen aan en hapten naar Igors broek. De beul zette het gillend op een lopen. Zijn meester vloekte en keek ons woest aan. Hij ramde zijn knie in ons kruis. Dat deed pijn, ook voor een superheld. De schurk wrong zich los en rende naar een aangemeerde powerboat. Met brullende motoren verdween hij in de donkere nacht.

Wordt vervolgd…

Wat voorafging…
Superrrjunior en Superrrredactiehond leveren strijd met Igor, de assistent van Dr. Von Schtück. De sadistische doctor zelf probeert ondertussen de tanden van de vastgebonden Superrrfritz uit te trekken. Maar dan loopt Igor tegen de stapel hondenkooien aan. Het boeltje stort in en bedelft Igor, maar ook de beide superrrhelpers.

Door de val waren verschillende kooien opengebroken. Dat had Dr. Von Schtück eerder door dan de honden. Die arme beesten lagen er wat versuft bij. Pas toen ze wankelend weer op hun poten stonden, merkten ze dat de vrijheid lonkte. “Igor”, spoorde Dr. Von Schtück zijn bedolven assistent aan, “Sta op en pak die honden, jij idioot!”

Onder de chaos van verwrongen kooien en jammerende honden klonk een kreunende brom. Dat moest Igor zijn, gokten wij. Maar hoe zouden Superrrjunior en Superrrredactiehond het stellen? De rommelberg begon te bewegen. De lelijke kop van Igor kwam tevoorschijn. De geweldenaar duwde enkele kooien opzij en was vrij.

Aarzelend kwamen de eerste honden uit hun kooi. Schichtig keken ze om zich heen, op zoek naar een vluchtweg. Maar Igor bleef niet bij de pakken zitten. Hij greep de dichtstbijzijnde hond bij de nek en stopte het piepende dier onder zijn arm, terwijl hij alvast naar een tweede hond graaide. Alsof hij wat vuile was van de grond opraapte.

De andere ontsnapte honden kozen het hazenpad. Maar ze konden geen kant op. “Makkers!”, sprak Superrrredactiehond hen plots toe. Hij had zich uit het kluwen van omgevallen kooien bevrijd en stond daar nu bovenop. “Ik weet dat jullie bang zijn. Maar samen zijn we sterk en kunnen we deze beul verslaan. Ten strijde, kameraden!”

De honden keken elkaar aan. Superrrjunior begon de overige kooien open te wrikken. Naarmate de groep groeide, nam het roedelgevoel toe. Met de meest dominante mannetjes voorop, gingen de honden voor Igor staan. Het haar op hun rug stond imponerend overeind, hun ontblote tanden fonkelden in het halfduister. Dorstig naar wraak en met vuur in de ogen grolden zij dreigend. Igor gromde terug.

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

Wat voorafging…
Superrrjunior en Superrrredactiehond komen Superrrfritz te hulp. Maar voor zij hem kunnen losmaken, hebben zij hun handen al vol aan Igor, de assistent van Dr. Von Schtück. De doctor zelf laat zich ondertussen niet afleiden van zijn plan om alle tanden uit de mond van Superrrfritz te verwijderen met een oude, roestige knijptang.

Superrrjunior en Superrrredactiehond hadden zich goed vastgebeten in Igor. De boze bultenaar probeerde hen van zich af te slaan en zwaaide brullend met zijn enorme vuisten. Maar hij raakte vooral de lucht en zichzelf. Dit maakte zijn razernij nog groter. Verblind door woede en pijn draaide hij in het rond, zijn belagers meesleurend.

Terwijl onze twee superrrhelpers in deze bizarre dans met Igor waren verwikkeld, probeerden wij onze boeien los te krijgen. Met een blik van gespeeld medelijden in zijn ogen keek Dr. Von Schtück ons aan. “Doe geen moeite, Herr Plissken”, zei hij, “Deze boeien zijn speciaal door mij ontworpen en weerstaan aan alle menselijke spierkracht.”

Plagerig hield hij ons zijn knijptang voor. “Bewondert u liever het instrument waarmee ik uw tanden zal uittrekken. Ziet er een beetje grof uit, nietwaar?” Wij knikten. “Dat is ook de bedoeling”, fluisterde de schurk in ons oor. “Ik wil dit extreem pijnlijk maken. Voor u dan.” Hij haalde zijn schouders op. “Noem het een karakterfoutje van mij.”

Verrassend snel trok Dr. Von Schtück onze kaken van elkaar. Met zijn tang omklemde hij onze bovenste snijtanden. Ons superrrgebit was gelukkig vastbesloten zich niet zomaar gewonnen te geven. Maar de pijn was gekmakend intens en reikte tot in elke uithoek van ons lichaam. Dikke zweetdruppels parelden van ons knalrode voorhoofd.

Een hels kabaal deed de tandenfolteraar opschrikken. Igor was in zijn blinde furie tegen de opeengestapelde hondenkooien gelopen. Luid kletterend vielen de kooien om, onder het huilende gejank van de honden. Igor verloor zijn evenwicht en werd bedolven. “Igor!”, riep Dr. Von Schtück met schrille stem, “De honden ontsnappen!”

Wordt vervolgd…