Crusaderworld

Wat voorafging…
In hun tot stoere speedboot omgetoverde waterfiets zijn Superrrfritz en Superrrjunior op zoek naar Dr. Von Schtück. Plots worden onze superhelden onder vuur genomen. Wie zou dit anders kunnen zijn dan die waanzinnige wetenschapper in hoogsteigen persoon?

“We worden onder vuur genomen, vader!”, riep Superrrjunior een beetje overbodig, hoewel er met duidelijkheid niets mis is. Kogels boorden zich in de romp van onze Superrrspeedboot. Dat kon niet erg gezond zijn voor het drijfvermogen van onze schuit. Wij gooiden het roer wild om, in een poging uit de moordende vuurlijn te komen.

“Dat kan alleen maar die schurk van een Dr. Von Schtück zijn”, schreeuwden wij boven het geluid van onze brullende motoren uit. “Wie anders zou ons ’s nachts in de haven onder vuur nemen?” Terwijl het vijandige boordgeschut doorratelde, probeerden wij met bloedstollend bochtenwerk zoveel mogelijk buiten schot te blijven.

Superrrjunior keek achterom. “Het is inderdaad die gevaarlijke gek, vader”, bevestigde hij definitief wat wij allebei reeds vermoedden. “We moeten iets doen!”, zei onze jongen strijdlustig. Waarna hij op iets minder flinke toon vervolgde: “Want ik geef eerlijk toe dat ik een beetje zeeziek begin te worden van al dit slingerende stuntwerk.”

Ook wij beseften dat we dringend iets anders moesten bedenken. Ons gezwalp was immers niet bepaald de beste weg naar de zege in onze verbeten strijd met Dr. Von Schtück. Weer werd onze arme Superrrspeedboot geraakt door een salvo kogels. Wij voelden hoe de motoren kort sputterden, alsof ook zij dit grimmige spel beu werden.

“Lang houdt onze boot dit niet meer uit, vader”, zei Superrrjunior bezorgd. “Ik vrees dat je gelijk hebt, zoon. Jammer genoeg hebben we weinig andere opties. Wij hebben namelijk geen vuurwapens.” Het gelaat van Superrrjunior betrok. “Dan kunnen we alleen maar hopen dat de munitie van die schurk snel op raakt.” Wat toen als bij wonder ook daadwerkelijk gebeurde. “Het tij keert, vader!”, jubelde Superrrjunior opgewonden en, zoals spoedig zou blijken, voorbarig.

Wordt vervolgd…

Wat voorafging…
Van Igor hebben onze vrienden niets meer te vrezen. Maar Dr. Von Schtück, het ziekelijke meesterbrein achter de waanzinnige operatie, is nog steeds voortvluchtig. Superrrfritz vindt een oude waterfiets, die dankzij zijn superkrachten getransformeerd wordt tot een snelle boot. Samen met Superrrjunior zet onze held de achtervolging in.

De snelheid waarmee wij door de haven vaarden, deed ons duizelen. Gelukkig zorgden de kille avondlucht en het opspattende water er voor dat onze adrenaline- en testosterongehaltes weer tot een iets normaler niveau daalden. Superrrjunior was de eerste om de twijfel te verwoorden die ook aan ons knaagde: “Welke kant moeten we op?”

“Laten we het gewoon aan iemand vragen”, opperden wij. Voor een man is de weg vragen taboe, maar als superheld stonden wij boven dergelijke onzin. Ons speurende oog ontwaarde in de verte het rode lichtpuntje van een sigaret die gerookt werd door een matroos op de boeg van een groot containerschip dat traag de haven binnenliep.

Wij kwamen langszij en begroetten de kerel in een tiental exotische talen. Hij bleek ze allemaal even vloeiend en accentloos te spreken, wat de duur van ons gesprek nogal aandikte. Uiteindelijk wisten we van hem te vernemen dat hij een speedboot die precies op die van Dr. Von Schtück leek, met een rotvaart richting zee had zien varen.

Zonder de mededeling van deze informatie in de overige negen talen af te wachten, namen wij afscheid. Het was misschien onbeleefd van ons om deze behulpzame ziel zo te onderbreken, maar nood breekt etiquette. Wij vervolgden onze weg. Superrrjunior schraapte zijn keel en vroeg: “Maar waar ligt de zee, vader?” Een zeer terechte vraag.

Gelukkig hoefden we ons het hoofd niet lang te breken over het antwoord. Want het feit dat wij plots onder vuur werden genomen door grof boordgeschut, kon alleen maar betekenen dat wij Dr. Von Schtück hadden gevonden. Of beter, hij had ons gevonden. Maar dat deed er verder natuurlijk niet toe. Het enige wat nu nog telde, was het zopas uitgebarsten, finale waterduel tussen ons en de doctor.

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

Wat voorafging…
Igor is overmeesterd door de honden die hij met zijn meester had ontvoerd. Onder leiding van Superrrredactiehond wordt de beul naar de politie gedreven. Maar Dr. Von Schtück zelf is nog steeds op vrije voeten, tot grote ergernis van onze superhelden en dan vooral die van Superrrjunior. Gelukkig ziet Superrrfritz een oude waterfiets…

Superrrjunior knipperde met zijn ogen. “Maar vader,” zei hij niet een beetje gefrustreerd omdat zijn vader de ernst van de situatie leek te onderschatten, “dat is een waterfiets. Hoe kunnen we daar nu in hemelsnaam die schurk mee inhalen?” Wij glimlachten geduldig en vol vaderlijke wijsheid. “Je vergeet dat we superhelden zijn, zoon.”

De vragende blik van Superrrjunior negerend, ademden wij rustig in om de lucht vervolgens weer uit onze longen te laten stromen. Wij wilden immers volledig ontspannen zijn voor wat wij zo dadelijk zouden doen. Het was eigenlijk een gok, maar als die slaagde, dan zou het allereerste effect enig lichamelijk ongemak veroorzaken.

Wij gaven ons mentaal over aan de dynamiek van het moment… en stapten in de waterfiets. Wat wij enigszins hadden verwacht en vurig hadden gehoopt, gebeurde. Wij werden plots omgeven door een verblindende lichtflits die pijn deed aan onze ogen. Superrrjunior werd zelfs achteruitgegooid door de felheid van de energieontlading.

Toen onze hersenen ontwaakten uit hun kortstondige verlamming, konden zij eerst niet geloven wat onze ogen registreerden. Ook al was dit wonder vandaag nu al een paar keer geschied. De gammele waterfiets was door onze aanraking veranderd in een zeewaardige, glimmende en gestroomlijnde speedboat. Alleen de kleur viel tegen.

Superrrjunior krabbelde overeind en stond dit stoere watermonster met open mond aan te staren. Met een kort hoofdgebaar wenkten wij hem aan boord. Diep onder de indruk nam hij naast ons plaats. Met een oergrom kwamen de motoren tot leven. Wij gooiden de gashendel open en alras doorkliefden wij gezwind het donkere water van de haven, die nog steeds in haar zwarte nachtkleed was gehuld.

Wordt vervolgd…