U zat gisteren natuurlijk vol spanning te wachten op een nieuwe aflevering van onze avontuurlijke reeks Fritz redt de Redactiehond. En toen die beloofde aflevering er niet kwam, dacht u vast dat die luie Fritz Plissken weer eens zijn zelf opgelegde deadline had gemist. Dat was echter niet de oorzaak van onze blogstilte, lieve lezer.
Die rode vlek op de linkerschouder van de Redactiehond is inderdaad bloed, zoals u allicht zelf kon raden. Toen wij het viervoetige redactielid gisteren uitlieten, kruisten wij een Grote Hond. Zo eentje van het type dat graag wordt ingezet door de politiemacht van autoritaire regimes. En dit exemplaar liep gewoon vrij rond.
De Redactiehond zag deze Grote Hond met gemengde gevoelens op zich afkomen. “Hij doet niks, hoor”, riep het baasje ons tegemoet. Deze woorden waren nog niet koud, of daar beet de Grote Hond onze Redactiehond al venijnig in de nek. En loslaten was duidelijk zijn bedoeling niet. Integendeel, het mormel tilde de Redactiehond op.
Met een angstaanjagende strijdkreet en een welgemikte karatetrap deden wij de Grote Hond vijf meter verder in een heg belanden. Waarna de Redactiehond luid weeklagend zijn eigen tragische levenslot bejammerde. “Dat doet hij anders nooit”, verklaarde het baasje van de Grote Hond hoogst verbaasd en weinig origineel.
Ondertussen was in de vacht van de Redactiehond een rode vlek verschenen. Want dat is dan weer een voordeel van een witte hond: je ziet het gelijk wanneer ze bloeden. De vlek werd langzaam groter, maar het bloed gutste er gelukkig niet uit. Een bezoekje aan de dierenarts en een antibioticaprikje waren het einde van de zaak.
Die nieuwe aflevering van Fritz redt de Redactiehond serveren wij u volgende week woensdag. Wij laten u ondertussen genieten van dit korte stukje.
