Omdat wij de laatste tijd meer op de driving range dan op de redactie te vinden waren — er is nog wat werk aan onze golfswing en dan drukken wij ons voorzichtig uit — moeten wij u het getekende beestje van deze week verschuldigd blijven.
Ter bestrijding van het lege gevoel dat u ongetwijfeld aan dit vreselijke gemis overhoudt, lieve lezer, plaatsen wij hier een bijgewerkte versie van de slotplaat van onze ridderroman. U weet nog wel, die tweedelige sage over de dappere Ridder Roemrijk.
Zoals wij eerder deze week al aankondigden, wil Fritz Plissken deze zomer flink doorschrijven aan zijn autobiografie “Een beetje een held”. Maandag Spelletjesdag en Vrijdag Filmpjesdag gaan gewoon door, met een speciaal vakantiesausje eroverheen. Woensdag Schrijfdag wordt in deze periode echter Woensdag Tekendag.
Fritz zal zich hierbij laten inspireren door een reeks tekenboeken die wij van harte aanbevelen aan ouders met jonge kinderen, maar ook aan iedereen die zowel tekenkriebels als koudwatervrees heeft: het Groot Tekenboek Voor Beginners van Philippe Legendre (de reeks telt een stuk of zeven boeken).
In deze reeks toont de auteur hoe je met basisvormen zoals cirkels, driehoeken, rechthoeken,… dieren kunt tekenen die er behoorlijk geslaagd uitzien. Fotorealistisch is het niet, maar dat is ook niet de bedoeling. Plezier beleven aan tekenen, dat is belangrijk. Hieronder ziet u onze eerste creatuur, een panter.
Hoe teken ik een panter?
- begin met een cirkel (voor het hoofd)
- teken dan twee kleinere cirkels (de oren)
- teken nog twee cirkels (de snoet)
- maak de neus af met een driehoekje
- teken twee amandelvormige ogen
- teken ronde vlekken op de kop
- gum de lijnen uit die teveel zijn
- naar eigen smaak inkleuren
- klaar!
Wat voorafging…
Ridder Roemrijk kijkt uit naar zijn bezoekje aan Slot Lieverlee en Vrouwe Liselotte. Helaas ligt het beruchte Rooversbosch op zijn weg.
De kwalijke reputatie van het Rooversbosch was Ridder Roemrijk genoegzaam bekend. Hij was er echter de man niet naar om zich te laten afschrikken door boevengespuis. Vooral niet wanneer dat boevengespuis hem scheidde van de lieftallige Vrouwe Liselotte. Ridder Roemrijk glimlachte fijntjes en floot toen een luide, hoge toon.
Luttele ogenblikken later klonk vanuit het westen het klapwieken van enorme en sterke vleugels. De rovers vroegen zich af wat dit alles betekende en daar kwamen ze gauw genoeg achter toen een donkere schaduw over het woud gleed. Draak Dragonder had het fluitsignaal van haar meester gehoord en zette nu het hele bos in lichterlaaie.
Ridder Roemrijk verwarmde zich aan de hitte van de bosbrand en luisterde tevreden naar het gekrijs van de boeven die door het vuur werden verteerd. Zijn uitgelatenheid sloeg echter om in angst, toen hij zag dat de vlammen ook aan Slot Lieverlee begonnen te likken. Hij wilde de kasteelbewoners te hulp schieten, maar het brandende bos versperde hem de weg.
Pas nadat het Rooversbosch tot op de laatste houtspaander was afgebrand, kon Ridder Roemrijk eindelijk doorrijden naar Slot Lieverlee. Of beter gezegd, naar de smeulende resten ervan. Van het ooit zo machtige kasteel bleef niet veel meer over dan wat zwartgeblakerde muren. Ridder Roemrijk liet verslagen het hoofd hangen.
Hij gaf zijn paard de sporen en zette koers naar het westen, waar een prachtige zonsondergang het land dieporanje kleurde. Ridder Roemrijk keek nog een laatste keer om naar de ruïne van Slot Lieverlee en pinkte een traan weg. Hij vroeg zich af waar Draak Dragonder was gebleven. Met dat kreng had hij nog een appeltje te schillen.
Op de top van de groene heuvel lag het Slot Lieverlee majestueus te schitteren in de gouden gloed van de ondergaande avondzon. Reeds vele generaties hadden de imposante kasteelmuren de storm des tijds weten te doorstaan. Menig geweldenaar had in het zand gebeten aan de voet van deze burcht.
In het noorden, waar de Bergen van Woestland zich tegen de horizon aftekenden, verscheen een eenzame ruiter. Het was Ridder Roemrijk, die terugkeerde van een bloedige veldslag tegen de Ongeschoren Barbaren van het Noorden. Hij hield halt om zijn ogen te laven aan het zicht op Slot Lieverlee.
Toen zijn ogen voldoende gelaafd waren, sloot Ridder Roemrijk ze even. Hij stelde zich Vrouwe Liselotte in haar torenkamer voor. Zij zou zich rond deze tijd wel zedig zitten op te maken voor de nacht, bedacht hij. In zijn hart brandde het verlangen om haar in zijn armen te sluiten.
Een van de redenen waarom wij zo weinig schilderen, is dat we opzien tegen het kleuren mengen. Dat kunnen wij namelijk niet zo goed. We zouden natuurlijk 50 verschillende verftubes kunnen kopen, maar volgens de ongeschreven regels van de schilderkunst hoort dat niet. En het is een dure grap.
Maak dan eens een voorstudie, moedigden wij onszelf aan. Maar hoe moeten we die inkleuren, vroegen wij onszelf af. Pastelkrijt is wel leuk, maar het geeft een hoop schoonmaakwerk en het is erg veeggevoelig. Kleurpotloden dan, opperden wij. Te tuttig, wierpen wij tegen.
Gelukkig vonden wij de oplossing: waskrijt! Uiteraard niet van dat goedkope spul waarmee kindertjes zoet worden gehouden. Nee, het betere werk: Neocolor II van Caran d’Ache. Volgens Wikipedia werd het zelfs door die goeie ouwe boef van een Picasso gebruikt. We verkeren dus in goed gezelschap.
Tijdens ons zoekwerk op het internet stootten wij op enkele interessante websites. Zo ontdekten wij dat Talens een amateur-schilderprijs organiseert. En via het bijzondere TussenpoZen ontdekten wij het bestaan van het fenomeen ATC ofte Artist Trading Cards.
Dat zijn kleine kunstwerkjes (2,5 x 3,5 inch / 64 x 89 mm) die door de makers onderling worden geruild. Op het web krioelt het van die dingen. U voelt het natuurlijk al aankomen, lieve lezer: om onze waskrijtjes een eerste keer uit te proberen, hebben wij ons aan zo’n ATC gewaagd.
Helemaal blij waren we niet met het gezicht dat wij onlangs tekenden. Daarom gingen wij eens kijken hoe mensen met meer tekentalent dan wij, dat doen. In een overmoedige bui vonden wij dat het er makkelijk uitzag. Tot wij het zelf nog eens probeerden…
Omdat ons tekenhand weer kriebelde, waagden wij ons nog eens aan een snelle schets. Het onschuldige slachtoffer zag er als volgt uit:
Hyper-realisme met schaduwpartijen en contourwerking is niet aan ons besteed, maar dat wist u natuurlijk al langer, lieve lezer. Toch zijn wij niet geheel ontevreden over het resultaat, zoals wij dat dan in alle bescheidenheid zeggen.
Wij hadden ons voorgenomen om geen grootse plannen meer aan te kondigen voor die plannen al in enige mate waren uitgewerkt, maar toch willen wij u alvast verklappen dat wij ons binnenkort met onze teken- en schildertalenten zullen storten op een kamermeisje…
Hier op Crusaderworld.com hebt u er de laatste tijd allicht niet veel van gemerkt, lieve lezer, maar de teken- en schildermicrobe is onderhuids blijven kriebelen. Die aanhoudende creatieve jeuk heeft geleid tot het schilderwerkje dat u hieronder kunt bewonderen.
Voor het zeilschip lieten wij ons inspireren door een scheepsmodel dat wij ergens achter een raam zagen staan toen wij de Redactiehond uitlieten. Voor de lol begonnen wij het op de redactie te schetsen, waarna we zin kregen om er een kleurtje tegenaan te gooien.
Uiteraard valt er een heleboel op aan te merken. Zoals het feit dat ons zeilschip op de horizon vaart bijvoorbeeld. Maar het ging ons in de eerste plaats om de kleuren en niet zozeer om frivole details als perspectief en meer van dat soort nieuwlichterij.
We hebben trouwens al een idee voor een volgend schilderijtje. We verklappen u alvast dat er weer een zeilschip in zal voorkomen en dat we deze keer wel een poging tot enige dieptewerking zullen wagen. Hoe dat afloopt, ziet u in de nabije toekomst hier op Crusaderworld.com!
Onze reprise van een balletdanseres eerder deze week was niet geheel geslaagd. Er was iets vreemds aan de hand met haar voet. Wat zouden we opnieuw tekenen: haar romp of haar been? U kent ons, lieve lezer, wij kozen uiteraard voor de minst moeilijke oplossing.
Herinnert u zich onze balletdanseres nog, lieve lezer? Destijds vonden wij haar al een hele verbetering op onze dansworst van enkele weken eerder, maar de verhoudingen zaten toch nog niet helemaal goed. Dit onderwerp vroeg dus om een nieuwe poging.
Die poging hebben wij nu ook gewaagd. En weer zijn wij best tevreden over het (tussentijdse) resultaat. Kijkt u even mee? Dan vertellen wij u daarna wat er mis mee is…