Ter bestrijding van het lege gevoel dat u ongetwijfeld aan dit vreselijke gemis overhoudt, lieve lezer, plaatsen wij hier een bijgewerkte versie van de slotplaat van onze ridderroman. U weet nog wel, die tweedelige sage over de dappere Ridder Roemrijk.

Fritz zal zich hierbij laten inspireren door een reeks tekenboeken die wij van harte aanbevelen aan ouders met jonge kinderen, maar ook aan iedereen die zowel tekenkriebels als koudwatervrees heeft: het Groot Tekenboek Voor Beginners van Philippe Legendre (de reeks telt een stuk of zeven boeken).

In deze reeks toont de auteur hoe je met basisvormen zoals cirkels, driehoeken, rechthoeken,… dieren kunt tekenen die er behoorlijk geslaagd uitzien. Fotorealistisch is het niet, maar dat is ook niet de bedoeling. Plezier beleven aan tekenen, dat is belangrijk. Hieronder ziet u onze eerste creatuur, een panter.

Hoe teken ik een panter?

- begin met een cirkel (voor het hoofd)
- teken dan twee kleinere cirkels (de oren)
- teken nog twee cirkels (de snoet)
- maak de neus af met een driehoekje
- teken twee amandelvormige ogen
- teken ronde vlekken op de kop
- gum de lijnen uit die teveel zijn
- naar eigen smaak inkleuren
- klaar!

De kwalijke reputatie van het Rooversbosch was Ridder Roemrijk genoegzaam bekend. Hij was er echter de man niet naar om zich te laten afschrikken door boevengespuis. Vooral niet wanneer dat boevengespuis hem scheidde van de lieftallige Vrouwe Liselotte. Ridder Roemrijk glimlachte fijntjes en floot toen een luide, hoge toon.

Luttele ogenblikken later klonk vanuit het westen het klapwieken van enorme en sterke vleugels. De rovers vroegen zich af wat dit alles betekende en daar kwamen ze gauw genoeg achter toen een donkere schaduw over het woud gleed. Draak Dragonder had het fluitsignaal van haar meester gehoord en zette nu het hele bos in lichterlaaie.

Ridder Roemrijk verwarmde zich aan de hitte van de bosbrand en luisterde tevreden naar het gekrijs van de boeven die door het vuur werden verteerd. Zijn uitgelatenheid sloeg echter om in angst, toen hij zag dat de vlammen ook aan Slot Lieverlee begonnen te likken. Hij wilde de kasteelbewoners te hulp schieten, maar het brandende bos versperde hem de weg.

Pas nadat het Rooversbosch tot op de laatste houtspaander was afgebrand, kon Ridder Roemrijk eindelijk doorrijden naar Slot Lieverlee. Of beter gezegd, naar de smeulende resten ervan. Van het ooit zo machtige kasteel bleef niet veel meer over dan wat zwartgeblakerde muren. Ridder Roemrijk liet verslagen het hoofd hangen.

Hij gaf zijn paard de sporen en zette koers naar het westen, waar een prachtige zonsondergang het land dieporanje kleurde. Ridder Roemrijk keek nog een laatste keer om naar de ruïne van Slot Lieverlee en pinkte een traan weg. Hij vroeg zich af waar Draak Dragonder was gebleven. Met dat kreng had hij nog een appeltje te schillen.

In het noorden, waar de Bergen van Woestland zich tegen de horizon aftekenden, verscheen een eenzame ruiter. Het was Ridder Roemrijk, die terugkeerde van een bloedige veldslag tegen de Ongeschoren Barbaren van het Noorden. Hij hield halt om zijn ogen te laven aan het zicht op Slot Lieverlee.

Toen zijn ogen voldoende gelaafd waren, sloot Ridder Roemrijk ze even. Hij stelde zich Vrouwe Liselotte in haar torenkamer voor. Zij zou zich rond deze tijd wel zedig zitten op te maken voor de nacht, bedacht hij. In zijn hart brandde het verlangen om haar in zijn armen te sluiten.

Maar een laatste obstakel scheidde Ridder Roemrijk van de tedere omhelzingen van Vrouwe Liselotte. Want het woud dat dreigend en duister voor hem opdoemde, zat barstensvol boevengespuis. Dit gewetenloze uitschot beroofde elkeen van have en goed, en vaker dan regelmatig ook van zijn leven.

Ridder Roemrijk zag de vermaledijde struikrovers niet, want zij zaten goed verscholen. Maar hij kon hun gluiperige oogjes voelen, terwijl zij hun vette prooi monsterden. Ridder Roemrijk wist dat hij in zijn eentje geen schijn van kans maakte, maar toch wilde hij zo snel mogelijk naar Slot Lieverlee.

Wordt vervolgd…

Maak dan eens een voorstudie, moedigden wij onszelf aan. Maar hoe moeten we die inkleuren, vroegen wij onszelf af. Pastelkrijt is wel leuk, maar het geeft een hoop schoonmaakwerk en het is erg veeggevoelig. Kleurpotloden dan, opperden wij. Te tuttig, wierpen wij tegen.

Gelukkig vonden wij de oplossing: waskrijt! Uiteraard niet van dat goedkope spul waarmee kindertjes zoet worden gehouden. Nee, het betere werk: Neocolor II van Caran d’Ache. Volgens Wikipedia werd het zelfs door die goeie ouwe boef van een Picasso gebruikt. We verkeren dus in goed gezelschap.

Tijdens ons zoekwerk op het internet stootten wij op enkele interessante websites. Zo ontdekten wij dat Talens een amateur-schilderprijs organiseert. En via het bijzondere TussenpoZen ontdekten wij het bestaan van het fenomeen ATC ofte Artist Trading Cards.

Dat zijn kleine kunstwerkjes (2,5 x 3,5 inch / 64 x 89 mm) die door de makers onderling worden geruild. Op het web krioelt het van die dingen. U voelt het natuurlijk al aankomen, lieve lezer: om onze waskrijtjes een eerste keer uit te proberen, hebben wij ons aan zo’n ATC gewaagd.

Hieronder ziet u het op maat gesneden eindresultaat. Overigens zijn de kleuren op deze foto’s — tot onze grote frustratie — niet geheel waarheidsgetrouw. Vooral het paars in de rechterhoek onderaan komt heel slecht uit de verf. De inspiratie voor dit werkje hebben wij uit een bestaande ATC geput.

Ons verdict: leuke ogen, foute mond. De volgende patiënt!

Ons verdict: een niet onaardig stel lippen. De volgende patiënt!

Ons verdict: niet blij met die lippen; wel een leuke blik.
Ons eindoordeel: blijven oefenen, Fritz.

Hyper-realisme met schaduwpartijen en contourwerking is niet aan ons besteed, maar dat wist u natuurlijk al langer, lieve lezer. Toch zijn wij niet geheel ontevreden over het resultaat, zoals wij dat dan in alle bescheidenheid zeggen.

Wij hadden ons voorgenomen om geen grootse plannen meer aan te kondigen voor die plannen al in enige mate waren uitgewerkt, maar toch willen wij u alvast verklappen dat wij ons binnenkort met onze teken- en schildertalenten zullen storten op een kamermeisje…

Voor het zeilschip lieten wij ons inspireren door een scheepsmodel dat wij ergens achter een raam zagen staan toen wij de Redactiehond uitlieten. Voor de lol begonnen wij het op de redactie te schetsen, waarna we zin kregen om er een kleurtje tegenaan te gooien.

Uiteraard valt er een heleboel op aan te merken. Zoals het feit dat ons zeilschip op de horizon vaart bijvoorbeeld. Maar het ging ons in de eerste plaats om de kleuren en niet zozeer om frivole details als perspectief en meer van dat soort nieuwlichterij.

We hebben trouwens al een idee voor een volgend schilderijtje. We verklappen u alvast dat er weer een zeilschip in zal voorkomen en dat we deze keer wel een poging tot enige dieptewerking zullen wagen. Hoe dat afloopt, ziet u in de nabije toekomst hier op Crusaderworld.com!

Zo, die voet zit nu wel goed. In plaats van een elegante balletpose lijkt het nu eerder iets uit Fame of een showballet uit een ver tv-verleden, maar wij zijn best tevreden met het resultaat. En wat is de volgende stap?

Wij zouden nu graag aan de slag gaan met inkt en kleur. Maar vooraleer we deze tekening daarmee verknoeien, zullen we toch eerst wat oefenen. Kwestie van zonder bibberende hand en met inkt een vloeiende lijn te kunnen trekken. Wordt vervolgd…

Die poging hebben wij nu ook gewaagd. En weer zijn wij best tevreden over het (tussentijdse) resultaat. Kijkt u even mee? Dan vertellen wij u daarna wat er mis mee is…

Ja, dat zwevende been hé. Haar voet lijkt helemaal verkeerd te staan. Toch klopt het met de foto waarop deze tekening is gebaseerd. Waar ging het dan fout? Wij hebben haar romp te frontaal getekend. Hierdoor lijkt het alsof haar linkerbeen haar rechterbeen is. En omgekeerd natuurlijk.

Om dit recht te trekken, kunnen wij nu twee dingen doen. Ofwel werken we aan de romp, ofwel draaien we het been om. De eerste optie blijft trouw aan de foto, maar is meer werk en de goede afloop is — gezien ons prille tekentalent — onzeker. Later deze week ontdekt u hier welke oplossing we uiteindelijk hebben gekozen.

Wordt vervolgd…