Crusaderworld

Levende modellen zijn ons bespaard gebleven tijdens deze cursus. Een beeldje dat iemand tijdens de boetseercursus vervaardigde, deed daarom dienst als model. Zo’n beeld zit natuurlijk de hele tijd mooi stil en je kunt er ongegeneerd naar zitten staren zonder dat het model gaat denken dat je een vieze gluurder bent.

Nadeel van dit bepaalde beeldje was dan weer dat de verhoudingen niet helemaal goed leken te zitten. Zo zag het ene been er dunner uit dan het andere en was de romp eerder slank te noemen in vergelijking met de forse dijen. Dit alles zouden we kunnen opvoeren als smoesje om onze eigen fouten te verschonen, maar dat zou niet echt eerlijk zijn.

Helemaal lekker zit dit niet zoals u zelf kunt zien, lieve lezer. De benen staan niet in verhouding tot de romp — of omgekeerd. Het linkerbovenbeen is te kort. En de benen staan te ver uit elkaar. Om dit goed te krijgen, zouden we de benen wat slanker of de romp wat dikker moeten maken en de benen dichter bij elkaar moeten laten aansluiten op de romp.

Hiermee komt trouwens een — ietwat roemloos — einde aan ons schildercursusavontuur. Wij sluiten niet uit dat we in de toekomst nog eens een dergelijke cursus volgen, maar concrete plannen in die richting hebben we nog niet. Eerst maar eens werk maken van die tekencursus.

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Vorige keer vertelden wij u hoe het menselijk lichaam op papier netjes in acht gelijke stukken valt te verdelen. Dat zag er best makkelijk uit, vond u zelf ongetwijfeld ook, lieve lezer. Deze keer tonen wij u of het ons in de praktijk is gelukt om een min of meer natuurgetrouw uitziend stel te schilderen.

« Lees meerrr… »

In les nummer 18 werd ons een handig en makkelijk trucje geleerd om het menselijk lichaam in natuurgetrouwe verhoudingen weer te geven: men trekke een verticale lijn, men verdele deze in acht gelijke delen en men vulle deze delen met bolletjes waaruit uiteindelijk een mens zal verrijzen.

Enkele belangrijke referentiepunten: op de helft bevindt zich het kruis, op een vierde zit de tepellijn en daar precies middenin ligt de navel. Ook de andere lichaamsdelen passen netjes binnen de proporties. Dat heeft onze schilderdocent uiteraard niet zelf bedacht. Ene Leonardo da Vinci deed het hem al een keertje voor.

Maar wij zien u ongelovig kijken, lieve lezer. Voor u het bovenstaande aan uw eigen en — zonder u te willen beledigen — imperfecte fysieke realiteit gaat toetsen en daarbij de openbare zeden schendt, illustreren wij een en ander aan de hand van een bevallige jongedame.

« Lees meerrr… »

Na de danseres lieten wij ons deze keer bekoren door een boeket zonnebloemen. Omdat het zulke zonnige kleuren waren en omdat we wel zin hadden om eens de Van Gogh-toer op te gaan. Qua onderwerp dan. Niet wat levenswandel en tragische incidenten betreft natuurlijk.

Tijdens de eerste les schilderden wij de basis van de bloemen zelf. Dat ging lekker. Hoe we de groene bladeren zouden aanpakken, daar waren we nog niet aan uit. Dus schoven we dat voor ons uit naar de volgende les. Dan zou de inspiratie wel komen. Dachten wij. De derde les in het rijtje gebruikten we om het geknoei van die tweede les recht te trekken. Of beter, om een poging daartoe te ondernemen.

« Lees meerrr… »

Hopelijk heeft de suspens van de voorbije dagen geen al te nefaste gevolgen gehad voor uw nachtrust, lieve lezer. Wij zullen u niet langer in spanning houden en laten u meteen genieten van de danseres die wij u vorige week beloofden.

De compositie is waardeloos en die twee blauwe mannetjes staan niet onopvallend genoeg op de achtergrond, maar over onze danseres zelf zijn wij erg tevreden. Haar romp is weliswaar te lang om fotorealistisch te zijn, maar wij hebben het al lang geleden opgegeven om realistisch te schilderen. En zo erg als die dansworst is het zeker niet.

Volgende keer: Fritz doet een Van Goghje…

Update: Fritz waagt zich aan een reprise…

Na onze mislukte dansworst van vorige keer voelden wij enige zelfopgelegde druk op onze schouders wegen om een dergelijke blunder niet te herhalen. Dapper als wij zijn, stelden wij onze ambities echter niet naar beneden bij. Integendeel zelfs, want wij namen ons voor om deze jongedame te schilderen:

Voor de liefhebber van triviale weetjes: dit is Igone de Jongh in een balletuitvoering van het beroemde Carmen.

Nadat wij de achtergrond hadden opgevuld, aarzelden wij om ons aan de danseres te wagen. Want deze keer wilden wij de verhoudingen wel goed hebben natuurlijk. Het was duidelijk dat hier niets minder dan ons wankele zelfvertrouwen op het spel stond.

Na wat treuzelen en schetsen op een kladvelletje was het gelukkig reeds tijd om op te ruimen. Saved by the bell, zoals dat heet in het Engels. Nu zouden we een hele week de tijd hebben om te oefenen. Wat we er uiteindelijk van hebben terechtgebracht, ziet u hier aanstaande maandag.

Update: bewonder nu onze danseres!

Wij hadden u vrijdag een dansworst beloofd, lieve lezer. En hier is hij dan! Zoals u zo meteen zult zien — want wij houden u natuurlijk nog heel eventjes in spanning — is de romp van onze danser wat aan de lange kant. Inschattingsfoutje.

Zijn benen vinden wij nog best geslaagd met die lichtere accenten en ook over zijn armen hoort u ons niet al te luidruchtig klagen. Maar die romp kregen we helaas niet meer goed. Misschien moeten we er maar eens een middagje op Photoshoppen.

Eveneens minder goed uitgevallen dan wij hadden gehoopt: de bewegingsstreepjes en de kleine figuur in de rechterbovenhoek. Met die streepjes wilden wij enige dynamiek in het geheel brengen. Maar als we heel eerlijk zijn, ziet het er meer uit als een zwerm spermatozoïden. En dat figuurtje in de rechterbovenhoek was onze poging om de leegte enigszins op te vullen. Maar het ziet er eerder uit dan het beroemde logo van The Saint op een vrolijke zaterdagavond.

Afijn, alvorens de suspens ondraaglijk wordt, stellen wij u voor: onze Dansworst!

« Lees meerrr… »

Vorige keer kondigden wij u reeds aan dat we in onze schildercursus aan de slag zouden gaan met het betere verfspul, namelijk olieverf. Als onderwerp mochten we zelf een keuze maken uit het fotomateriaal dat de docent had meegebracht. Wij gingen voor deze meneer:

« Lees meerrr… »

Zoals onze trouwe lezer zich vast nog herinnert, waren wij er vorige keer nog niet in geslaagd om onze eerste pastelkrijttekening te overtreffen. Toch gingen wij er weer met goede moed én met enkele frisse krijtjes tegenaan.

Onzeker als we zijn, wisten we twee uur later eerst niet goed wat we nu van ons eindresultaat moesten vinden. Maar de docent gebruikte woorden en zinsneden als “Toppie” en “Die kan zo naar de galerie“. En dan had hij het wel degelijk over ons werk! Wij laten u graag zelf oordelen, lieve lezer.

« Lees meerrr… »