De klap was enorm en deed alle botten in ons lichaam trillen. Maar dat we die pijn voelden, betekende dat we het hadden overleefd. Ook Superrrjunior zag er verkreukeld maar levend uit. Het volgende waar we ons bewust van werden, was dat onze Superrrboot het minder goed stelde dan wijzelf. Het vaartuig was op sterven na dood.

De motoren maakten een akelig rochelend geluid. Vieze, walmende rook steeg op uit het instrumentenpaneel. En onze voeten werden nat. Vooral dat laatste is op een boot altijd foute boel. Superrrboot zou het niet lang meer volhouden. Wij konden alleen maar hopen dat de duivelse Dr. Von Schtück minstens evenveel averij had opgelopen.

Snel speurden wij het water af om te kijken waar die schurk zat en hoe zijn schip er aan toe was. We hadden geluk. Een dikke rookpluim bewees dat ook Dr. Von Schtück niet ongeschonden uit onze botsing was gekomen. Misschien was die waanzinnige wetenschapper zelfs gewond of… dood! Maar zo veel geluk hadden we nu ook weer niet.

Want de vijandelijke speedboot zette zich al weer in beweging. Wij vloekten binnensmonds en wilden gas geven. Maar er gebeurde niets. Onze motoren reageerden niet! En dat terwijl Dr. Von Schtück op ons afkwam. “Vader,” zei Superrrjunior met lichte paniek in zijn stem, “als we hier niet wegkomen, worden we voer voor de vissen!”

“In dit vieze havenwater zit geen vis, jongen”, reageerden wij kalm. Maar wij begrepen donders goed wat Superrrjunior bedoelde. En we wisten dat hij gelijk had, figuurlijk dan. Terwijl wij vanuit onze ooghoeken Dr. Von Schtück op ons af zagen stormen, probeerden wij rustig adem te halen. Dat had in het verleden meermaals geholpen.

De tijd besloot even wat trager te lopen, zodat alles in slow motion leek te gebeuren. Met de innerlijke rust die de verdoemden soms te beurt valt, wachtten wij het juiste moment af. Slechts drie seconden voor Dr. Von Schtück ons zou doorboren, gooiden wij de gashendel vol open en projecteerden wij al onze superrrkracht op de motoren.

Het werkte. Brullend kwamen de motoren tot leven. Het schip sprong vooruit in het water. Een harde tik op ons achtersteven vertelde ons dat we de speedboot van Dr. Von Schtück net genoeg hadden weten te ontwijken. Onze zet verraste de doctor. En in zijn woedende haast om ons te vernietigen, had hij geen oog gehad voor zijn omgeving.

Het reusachtige vrachtschip waar hij nu met hoge snelheid op afstevende, had hij dus niet gezien. En tijd om het roer om te gooien, had hij niet meer. Zijn speedboot boorde zich met zijn voorsteven in het vrachtschip, net onder de waterlijn. Meteen daarna ontploften de motoren. De vuurbal lichtte de haven op en verdween.

Maar Dr. Von Schtück leefde nog! Wij konden zien hoe hij wanhopig probeerde om uit zijn stuurcabine te ontsnappen. Maar het luik werkte niet mee. Wij zagen ook dat het vrachtschip begon te zinken. De bemanning sprong in paniek overboord. De speedboot van Dr. Von Schtück zat muurvast en werd mee naar de dieperik getrokken.

Plots ging alles voor onze ogen draaien. Wij moeten een tijdje buiten westen zijn geweest, want we werden gewekt door een zoeklicht en een stem door een megafoon. “Wat doen jullie hier ’s nachts in de haven op een oude waterfiets?”, wilde de stem weten. Het bleek een patrouille van de havenpolitie te zijn. En wij waren weer normaal.

Het leek ons verstandiger om ons voor te doen als verdwaalde toeristen en met geen woord te reppen over ons avontuur. Pas drie uur na zonsopgang kwamen we doodmoe thuis. Plissken Junior en wijzelf hadden net ontbeten, toen ook de Redactiehond hijgend arriveerde. Voor hij naar zijn mandje ging, knipoogde hij naar ons.

EINDE
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

Het ratelende boordgeschut van Dr. Von Schtück zweeg. Maar de schurk zat nog steeds achter ons aan. Wat wij ook probeerden, zijn boot bleek iedere keer weer net ietsje sneller en wendbaarder dan de onze. Daarom vonden wij het des te vreemder dat hij niet vluchtte. Hij zou ons vrij gemakkelijk van zich kunnen afschudden.

De verklaring volgde gauw. En wel in de vorm van een raket die op ons werd afgevuurd. Onder andere omstandigheden hadden we deze zet van Dr. Von Schtück weinig origineel gevonden. Eerder had hij immers al geprobeerd de Superrrredactiemobiel uit te schakelen met een raket. Met succes overigens, dat waren we nog niet vergeten.

Nu echter was originaliteit de minste van onze zorgen. De raket die razendsnel in onze richting vloog, stond met stip bovenaan onze prioriteitenlijst. Slechts door onze sluwe stuurmanskunsten konden wij voorkomen dat het vurige projectiel vol op onze boeg insloeg. In plaats daarvan ontplofte de raket net boven onze withete motoren.

Het resultaat was dat wij deze eerste raket overleefden, maar dat er uit het achtersteven van onze Superrrboot een dikke, zwarte rook opsteeg. Onze snelheid viel terug en toen we gas gaven, maakten de motoren een scherp protesterend geluid. Ze deden het nog, maar niet voor lang meer. Was ons schip een tikkende tijdbom geworden?

Het leek ons beter niet te wachten tot Dr. Von Schtück een tweede raket afvuurde. “Wat doen we nu, vader?”, vroeg Superrrjunior. “De aanval is de beste verdediging, zoon”, antwoordden wij. En met deze woorden gooiden wij vastberaden het roer om. Superrrjunior zag dat we op de Doctor afstevenden. Hij keek ons vragend aan, maar wij hielden onze blik strak op de vijand gericht. Gelaten deed onze jongen hetzelfde. Hij duwde de gashendel zo ver mogelijk open.

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

“We worden onder vuur genomen, vader!”, riep Superrrjunior een beetje overbodig, hoewel er met duidelijkheid niets mis is. Kogels boorden zich in de romp van onze Superrrspeedboot. Dat kon niet erg gezond zijn voor het drijfvermogen van onze schuit. Wij gooiden het roer wild om, in een poging uit de moordende vuurlijn te komen.

“Dat kan alleen maar die schurk van een Dr. Von Schtück zijn”, schreeuwden wij boven het geluid van onze brullende motoren uit. “Wie anders zou ons ’s nachts in de haven onder vuur nemen?” Terwijl het vijandige boordgeschut doorratelde, probeerden wij met bloedstollend bochtenwerk zoveel mogelijk buiten schot te blijven.

Superrrjunior keek achterom. “Het is inderdaad die gevaarlijke gek, vader”, bevestigde hij definitief wat wij allebei reeds vermoedden. “We moeten iets doen!”, zei onze jongen strijdlustig. Waarna hij op iets minder flinke toon vervolgde: “Want ik geef eerlijk toe dat ik een beetje zeeziek begin te worden van al dit slingerende stuntwerk.”

Ook wij beseften dat we dringend iets anders moesten bedenken. Ons gezwalp was immers niet bepaald de beste weg naar de zege in onze verbeten strijd met Dr. Von Schtück. Weer werd onze arme Superrrspeedboot geraakt door een salvo kogels. Wij voelden hoe de motoren kort sputterden, alsof ook zij dit grimmige spel beu werden.

“Lang houdt onze boot dit niet meer uit, vader”, zei Superrrjunior bezorgd. “Ik vrees dat je gelijk hebt, zoon. Jammer genoeg hebben we weinig andere opties. Wij hebben namelijk geen vuurwapens.” Het gelaat van Superrrjunior betrok. “Dan kunnen we alleen maar hopen dat de munitie van die schurk snel op raakt.” Wat toen als bij wonder ook daadwerkelijk gebeurde. “Het tij keert, vader!”, jubelde Superrrjunior opgewonden en, zoals spoedig zou blijken, voorbarig.

Wordt vervolgd…

De snelheid waarmee wij door de haven vaarden, deed ons duizelen. Gelukkig zorgden de kille avondlucht en het opspattende water er voor dat onze adrenaline- en testosterongehaltes weer tot een iets normaler niveau daalden. Superrrjunior was de eerste om de twijfel te verwoorden die ook aan ons knaagde: “Welke kant moeten we op?”

“Laten we het gewoon aan iemand vragen”, opperden wij. Voor een man is de weg vragen taboe, maar als superheld stonden wij boven dergelijke onzin. Ons speurende oog ontwaarde in de verte het rode lichtpuntje van een sigaret die gerookt werd door een matroos op de boeg van een groot containerschip dat traag de haven binnenliep.

Wij kwamen langszij en begroetten de kerel in een tiental exotische talen. Hij bleek ze allemaal even vloeiend en accentloos te spreken, wat de duur van ons gesprek nogal aandikte. Uiteindelijk wisten we van hem te vernemen dat hij een speedboot die precies op die van Dr. Von Schtück leek, met een rotvaart richting zee had zien varen.

Zonder de mededeling van deze informatie in de overige negen talen af te wachten, namen wij afscheid. Het was misschien onbeleefd van ons om deze behulpzame ziel zo te onderbreken, maar nood breekt etiquette. Wij vervolgden onze weg. Superrrjunior schraapte zijn keel en vroeg: “Maar waar ligt de zee, vader?” Een zeer terechte vraag.

Gelukkig hoefden we ons het hoofd niet lang te breken over het antwoord. Want het feit dat wij plots onder vuur werden genomen door grof boordgeschut, kon alleen maar betekenen dat wij Dr. Von Schtück hadden gevonden. Of beter, hij had ons gevonden. Maar dat deed er verder natuurlijk niet toe. Het enige wat nu nog telde, was het zopas uitgebarsten, finale waterduel tussen ons en de doctor.

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

Superrrjunior knipperde met zijn ogen. “Maar vader,” zei hij niet een beetje gefrustreerd omdat zijn vader de ernst van de situatie leek te onderschatten, “dat is een waterfiets. Hoe kunnen we daar nu in hemelsnaam die schurk mee inhalen?” Wij glimlachten geduldig en vol vaderlijke wijsheid. “Je vergeet dat we superhelden zijn, zoon.”

De vragende blik van Superrrjunior negerend, ademden wij rustig in om de lucht vervolgens weer uit onze longen te laten stromen. Wij wilden immers volledig ontspannen zijn voor wat wij zo dadelijk zouden doen. Het was eigenlijk een gok, maar als die slaagde, dan zou het allereerste effect enig lichamelijk ongemak veroorzaken.

Wij gaven ons mentaal over aan de dynamiek van het moment… en stapten in de waterfiets. Wat wij enigszins hadden verwacht en vurig hadden gehoopt, gebeurde. Wij werden plots omgeven door een verblindende lichtflits die pijn deed aan onze ogen. Superrrjunior werd zelfs achteruitgegooid door de felheid van de energieontlading.

Toen onze hersenen ontwaakten uit hun kortstondige verlamming, konden zij eerst niet geloven wat onze ogen registreerden. Ook al was dit wonder vandaag nu al een paar keer geschied. De gammele waterfiets was door onze aanraking veranderd in een zeewaardige, glimmende en gestroomlijnde speedboat. Alleen de kleur viel tegen.

Superrrjunior krabbelde overeind en stond dit stoere watermonster met open mond aan te staren. Met een kort hoofdgebaar wenkten wij hem aan boord. Diep onder de indruk nam hij naast ons plaats. Met een oergrom kwamen de motoren tot leven. Wij gooiden de gashendel open en alras doorkliefden wij gezwind het donkere water van de haven, die nog steeds in haar zwarte nachtkleed was gehuld.

Wordt vervolgd…

Superrrjunior rende naar de steiger. “Verrek! De schurk ontsnapt”, stampvoette hij terwijl hij Dr. Von Schtück nakeek. “Hadden we die powerboat maar eerder opgemerkt. Dan hadden we hem onklaar kunnen maken.” Als goede vader leek dit ons een mooie kans om onze jongen te leren dat iedereen een foutje kan en mag maken.

Wij gingen achter hem staan en legden onze handen op zijn trillende schouders. “Ach, zoon”, susten wij, “Ook een superheld ziet wel eens iets over het hoofd.” Superrrjunior liet zijn hoofd hangen en zuchtte. Wij voelden zijn tweestrijd. Wie zou het winnen: de wijsheid of de boosheid? Die vraag werd beantwoord toen hij zich fel omdraaide.

“Maar het is niet eerlijk!”, riep hij met tranen in de ogen. “Dat is de strijd tussen Goed en Kwaad zelden, mijn jongen”, antwoordden wij in een filosofische bui waarvan we zelf ietwat versteld stonden. “En trouwens, alles is nog niet verloren. We moeten gewoon achter die schurk aan.” Superrrjunior veegde een traan weg. “Maar hoe dan?”

“Sorry dat ik jullie onderbreek”, onderbrak Superrrredactiehond ons. “De jongens zijn nog altijd met Igor aan het dollen, maar ik stel voor dat we hem nu naar de politie drijven.” Wij keken geamuseerd toe hoe de honden blaffend en happend rondjes liepen met een bange Igor. “Goed idee”, beaamden wij, “Regel jij dat even, trouwe vriend?”

Superrrredactiehond blafte instemmend en voegde zich bij de andere honden. Wij wendden ons weer tot onze zoon, om te antwoorden op zijn vraag hoe we achter die gevaarlijke Dr. Von Schtück aan zouden gaan. “Daarmee”, zeiden wij, wijzend naar een gammele waterfiets die sloom lag te dobberen aan de andere kant van de steiger.

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

Het heen en weer grommen tussen Igor en de honden zwelde aan. Beide partijen stonden klaar om elkaar aan te vliegen. Maar deze keer leek Dr. Von Schtück niet zo veel vertrouwen te hebben in de onoverwinnelijkheid van zijn assistent. Hij rommelde zenuwachtig in een van zijn materiaalkisten en diepte er zowaar een revolver uit op.

Dit konden wij niet zomaar laten gebeuren. Wij wisten niet tegen wie Dr. Von Schtück zijn vuurwapen wilde gebruiken, maar het zou vast niet tegen zijn eigen Igor zijn. Wij trokken aan de boeien die ons aan de operatietafel gekluisterd hielden. De doctor had niet gelogen toen hij zei dat zijn boeien aan alle menselijke spierkracht weerstonden.

Dr. Von Schtück richtte zijn revolver op een van de honden in de voorste rij. Wij trokken nog harder aan onze boeien. De doctor spande de haan. Jij bent een superrrheld, klonk plots onze innerlijke superrrstem. Gebruik je bovenmenselijke spierrrkracht! Wij sloten onze ogen en ademden diep en rustig in. De wereld stond even stil.

Wij openden onze ogen weer. Op een uitademing gingen wij rechtop zitten. De boeien scheurden met het grootste gemak los. Wij grepen de pols van de hand waarin Dr. Von Schtück zijn revolver hield. En de wereld zette zich weer in beweging. Het schot klonk hard in de leegte van de loods. Maar het miste zijn doel dankzij ons ingrijpen.

Igor schrok. Dit was de opening waarop de honden hadden zitten wachten. Ze vielen aan en hapten naar Igors broek. De beul zette het gillend op een lopen. Zijn meester vloekte en keek ons woest aan. Hij ramde zijn knie in ons kruis. Dat deed pijn, ook voor een superheld. De schurk wrong zich los en rende naar een aangemeerde powerboat. Met brullende motoren verdween hij in de donkere nacht.

Wordt vervolgd…

Door de val waren verschillende kooien opengebroken. Dat had Dr. Von Schtück eerder door dan de honden. Die arme beesten lagen er wat versuft bij. Pas toen ze wankelend weer op hun poten stonden, merkten ze dat de vrijheid lonkte. “Igor”, spoorde Dr. Von Schtück zijn bedolven assistent aan, “Sta op en pak die honden, jij idioot!”

Onder de chaos van verwrongen kooien en jammerende honden klonk een kreunende brom. Dat moest Igor zijn, gokten wij. Maar hoe zouden Superrrjunior en Superrrredactiehond het stellen? De rommelberg begon te bewegen. De lelijke kop van Igor kwam tevoorschijn. De geweldenaar duwde enkele kooien opzij en was vrij.

Aarzelend kwamen de eerste honden uit hun kooi. Schichtig keken ze om zich heen, op zoek naar een vluchtweg. Maar Igor bleef niet bij de pakken zitten. Hij greep de dichtstbijzijnde hond bij de nek en stopte het piepende dier onder zijn arm, terwijl hij alvast naar een tweede hond graaide. Alsof hij wat vuile was van de grond opraapte.

De andere ontsnapte honden kozen het hazenpad. Maar ze konden geen kant op. “Makkers!”, sprak Superrrredactiehond hen plots toe. Hij had zich uit het kluwen van omgevallen kooien bevrijd en stond daar nu bovenop. “Ik weet dat jullie bang zijn. Maar samen zijn we sterk en kunnen we deze beul verslaan. Ten strijde, kameraden!”

De honden keken elkaar aan. Superrrjunior begon de overige kooien open te wrikken. Naarmate de groep groeide, nam het roedelgevoel toe. Met de meest dominante mannetjes voorop, gingen de honden voor Igor staan. Het haar op hun rug stond imponerend overeind, hun ontblote tanden fonkelden in het halfduister. Dorstig naar wraak en met vuur in de ogen grolden zij dreigend. Igor gromde terug.

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)

Superrrjunior en Superrrredactiehond hadden zich goed vastgebeten in Igor. De boze bultenaar probeerde hen van zich af te slaan en zwaaide brullend met zijn enorme vuisten. Maar hij raakte vooral de lucht en zichzelf. Dit maakte zijn razernij nog groter. Verblind door woede en pijn draaide hij in het rond, zijn belagers meesleurend.

Terwijl onze twee superrrhelpers in deze bizarre dans met Igor waren verwikkeld, probeerden wij onze boeien los te krijgen. Met een blik van gespeeld medelijden in zijn ogen keek Dr. Von Schtück ons aan. “Doe geen moeite, Herr Plissken”, zei hij, “Deze boeien zijn speciaal door mij ontworpen en weerstaan aan alle menselijke spierkracht.”

Plagerig hield hij ons zijn knijptang voor. “Bewondert u liever het instrument waarmee ik uw tanden zal uittrekken. Ziet er een beetje grof uit, nietwaar?” Wij knikten. “Dat is ook de bedoeling”, fluisterde de schurk in ons oor. “Ik wil dit extreem pijnlijk maken. Voor u dan.” Hij haalde zijn schouders op. “Noem het een karakterfoutje van mij.”

Verrassend snel trok Dr. Von Schtück onze kaken van elkaar. Met zijn tang omklemde hij onze bovenste snijtanden. Ons superrrgebit was gelukkig vastbesloten zich niet zomaar gewonnen te geven. Maar de pijn was gekmakend intens en reikte tot in elke uithoek van ons lichaam. Dikke zweetdruppels parelden van ons knalrode voorhoofd.

Een hels kabaal deed de tandenfolteraar opschrikken. Igor was in zijn blinde furie tegen de opeengestapelde hondenkooien gelopen. Luid kletterend vielen de kooien om, onder het huilende gejank van de honden. Igor verloor zijn evenwicht en werd bedolven. “Igor!”, riep Dr. Von Schtück met schrille stem, “De honden ontsnappen!”

Wordt vervolgd…

De tang waarmee Dr. Von Schtück onze tanden wilde uittrekken, was een roestig stuk antiek. Dat verhaal over proefdraaien was duidelijk niet meer dan een smoesje om wat sadistische lol te trappen. Straks liepen we nog een tetanusinfectie op! Het duivelse gelach van de doctor en het kwijlend gehinnik van zijn assistent vulden de loods.

Plots werd hun spot doorkliefd door een ijzingwekkende strijdkreet. Het waren Superrrjunior en Superrrredactiehond die — niets te vroeg naar onze mening — besloten hadden in te grijpen. Lenig sprongen zij van de draagbalken onder het hoge dak, om vervolgens zacht en geruisloos te landen op de tafel waarop wij vastgebonden lagen.

Wij vonden hen er best stoer uitzien. Maar Dr. Von Schtück was niet onder de indruk. “Ach, wat schattig”, sneerde hij, “Uw twee hulpjes dragen hetzelfde carnavalspakje als u, Herr Plissken.” Hij veegde de valse grijns van zijn gezicht en zei over zijn schouder: “Igor, grijp hen. Maar spaar de bek van die hond. Hij heeft prachtige tanden.”

Superrrjunior en Superrrredactiehond wisten dat de aanval de beste verdediging is. Ze sprongen bovenop Igor nog voor die twee stappen in hun richting had gezet. Eigenlijk hadden wij liever gehad dat zij ons eerst bevrijdden. Want dat waren ze dus vergeten in hun jeugdig enthousiasme. Nu lagen wij nutteloos op die stomme tafel te liggen.

Superrrjunior had zich vastgeklampt aan Igors bochel en beet in een oor van de boevenknecht. Superrrredactiehond had zijn tanden gezet in het linkerdijbeen van Igor. Het monster brulde en sloeg woedend met zijn vuisten in de lucht. Dr. Von Schtück vertrouwde er op dat zijn assistent de overhand zou krijgen en wendde zich weer tot ons. “Zo, genoeg gelachen. Nu eerst maar eens die tanden van u eruit.”

Wordt vervolgd…
 
 
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)