Slechts enkele maanden nadat Redactiekat I het tijdelijke voor het eeuwige ruilde, hebben wij vandaag ook Redactiekonijn I moeten overplaatsen naar de Grote Redactie Tussen De Wolken. Zijn achterpootjes wilden al een tijdje niet meer goed meewerken, maar nu hadden ze het finaal begeven. De afbeelding die wij ruim drie jaar geleden maakten, krijgt hierdoor een onverwachte extra dimensie.
Archief van de rubriek:
‘Persoonlijk moment’
Fritz nam afscheid van een knuffelmaatje
Op Goede Vrijdag — o, wrede ironie van het noodlot — vernamen wij dat Redactiekat I ongeneeslijk ziek was. De dierenarts gaf hem twee, hooguit drie maanden. Vanmorgen was het zover. Twee maanden had hij zich groot en stoer gehouden. Maar nu was de kanker duidelijk aan de winnende hand. Het was tijd om te gaan.
Apollo — want zo heette Redactiekat I in het dagelijkse leven, en o, wat was hij de naam van die grootse Griekse god waardig — sliep vanochtend vredig in, zoals dat heet. Gewoon thuis op de bank, lekker spinnend terwijl wij over zijn kopje aaiden. Wij troosten ons met de overtuiging dat alle leven eeuwig is. Tot ziens, Poepie.
Fritz kocht een pak melk
Wij liepen onze plaatselijke grootgrutter binnen om twee pakken melk te kopen. En een winterpeen voor de Redactiekonijnen, maar dat doet er voor dit verhaal verder niet toe. Wij kopen biologische melk, omdat wij onszelf voorhouden dat melk van een blije koe lekkerder en gezonder is dan melk van een koe die haar hele leven in een muffe stal doorbrengt. Maar ook dat doet er voor dit verhaal verder weinig toe.
Wij legden een literpak halfvolle melk voor onszelf in ons boodschappenmandje. En voor Plissken Junior wilden wij volle melk kopen. Die vetzuurtjes zijn goed voor zijn jonge hersentjes, zo las mevrouw Plissken ooit op een website die de indruk gaf verstand te hebben van dat soort zaken. Maar toen zagen wij de houdbaarheidsdatum van de volle melk. Die was al over twee dagen!
Nee, dat konden wij als liefhebbende ouder met een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel ons kind niet aandoen. De lieve schat zou natuurlijk nooit een liter melk opkrijgen in twee dagen. Gelukkig zagen wij dieper in het koelvak nog een pak staan dat twee dagen langer houdbaar was. Gered! Maar al terwijl wij naar het pak reikten, speelde ons geweten op. Of was het onze neurotische aard?
Want wanneer wij voor ons eigen gemak net dat ene versproduct uitzoeken dat wat langer houdbaar is dan de andere, dan worden wij een tikkeltje zenuwachtig. Dan zien wij het voor ons geestesoog gebeuren dat het winkelpersoneel ons betrapt op deze asociale daad. En dat ze er dan wat van zeggen. Waar Andere Mensen bij staan. Ja, voor ons is boodschappen doen een spannende en zenuwslopende aangelegenheid.
« Lees meerrr… »
Fritz bedoelt maar
O, wij gunnen Ivo Victoria zijn boekencontract en de — naar wij allen hopen — daaruit voortvloeiende schrijversfaam van harte. Nee, echt. Als u in het voorgaande enige zweem van ironie of sarcasme bespeurt, dan is dat volledig te wijten aan uw eigen cynische en verwrongen geest, lieve lezer.
Maar wij willen de heren en dames uitgevers er toch even op attenderen dat Fritz Plissken ook in een Belgisch provincienest is opgegroeid en nu al een tijdje in Nederland woont én nog niet veel meer heeft geschreven dan wat korte verhalen en de stukjes die u hier op deze site kunt lezen.
Voeg daar nog bij onze hier eerder gedane plechtige belofte in verband met het geheel vrij van verwaandheid aanvaarden van prestigieuze literaire prijzen, en we kunnen niet anders dan stellen dat de weg naar onsterfelijke roem in de boekenwereld helemaal open ligt voor Fritz Plissken.
Fritz vond het wat vroeg voor pin-ups (vervolg)
Wat voorafging…
Fritz Plissken maakt zich zorgen wanneer hij ontdekt dat zijn zesjarig zoontje heeft zitten neuzen in een postordercatalogus waarin een hoop mevrouwen in badpak en/of lingerie staan. Maar de schade lijkt zo op het eerste gezicht nogal mee te vallen.
Zodra zoonlief weer thuis was, hielden wij hem stiekem in de gaten. Wij hebben in het verleden wel eens overwogen om in het midden van ons huis een quasi-onzichtbare centrale observatiepost te laten inbouwen, om zo te allen tijde het natuurlijk gedrag van Plissken Junior en zijn vriendjes te kunnen bestuderen.
Uiteraard is dat een pedagogisch onkies en moreel verwerpelijk idee. Bovendien is de woonoppervlakte hier in Nederland zo duur, dat wij er weinig voor voelen om kostbare vierkante meters op te offeren aan dit project. Dan maar blogstukjes schrijven en geen Nobelprijs voor de Kinderpsychologie winnen. Maar wij dwalen af.
Wij hoefden overigens geen enkele moeite te doen om onze nieuwsgierige blikken verborgen te houden voor Plissken Junior. Want zoonlief had slechts één doel voor ogen: het lokaliseren van zijn nieuwe papieren vlam. Toen zij niet meer bleek te liggen waar hij haar die ochtend gelaten had, kwam hij meteen ter zake:
— Papa, waar ligt dat boek?
Fritz vond het wat vroeg voor pin-ups
U zult ons niet zo gauw horen beweren dat wij vestimentair een toonbeeld van stijl en klasse zijn. Tenslotte ruilden wij slechts enkele lentes geleden onze laatste studentikoze slobbertruien in voor het soort kledij dat beter uiting geeft aan de maturiteit die wij op onze leeftijd behoren te hebben bereikt.
Maar dat betekent nog niet dat wij ons verlagen tot het niveau van de postordercatalogi. U kent die vreselijke ondingen vast wel, lieve lezer. Niet omdat u ze zelf uit vrije wil in huis haalt, uiteraard niet. Maar misschien zag u ze wel eens bij vage kennissen op tafel rondslingeren.
Bij mevrouw Plissken ligt dat even anders. Haar naam en adres zitten in het klantenbestand van verschillende postorderbedrijven en allemaal versturen zij haar hun lente-, zomer-, herfst- en wintercatalogus: vingerdikke volumes boordevol leuk geprijsde kledij, cosmetica en hebbedingetjes.
Te harer verdediging voeren wij aan dat mevrouw Plissken een vrouw is. En vrouwen willen wij veel vergeven, zelfs een lichte en verder volkomen onschuldige vorm van postordercatalogusfetisjisme. Bovendien bekijkt ze die ondingen amper, zodat de financiële gevolgen doorgaans zeer beperkt blijven.
Het doel van deze veel te lange inleiding is om u het deel van onze thuissituatie te schetsen dat belangrijk is voor het vervolg van ons relaas. Namelijk dat ten huize Plissken her en der postordercatalogi liggen verspreid die door niemand worden bekeken. Behalve, zo bleek onlangs, door Plissken Junior.
Fritz at een croissantje
Zondag waren wij op een brunch. Nu moet u niet gelijk denken dat wij een bekakte vriendenkring hebben, lieve lezer. Van die opschepperige snobs die rrrelaatsies hebben in plaats van vrienden en die elkaar de loef afsteken met het organiseren van poenige brunches en party’s.
Nee, dit was gewoon een gezellig samenzijn in het kader van een traditie die ooit is ingezet door een collega van mevrouw Plissken en wel uit dankbaarheid voor het feit dat zijn medewerkers zich de pleuris werken ten dienste van een hoger doel. Maar dit geheel terzijde.
Wij stonden dus in een ons vreemde woonkamer met een hoop mensen waarvan wij er slechts enkelen ooit vluchtig hadden gesproken op een bedrijfsfeestje. Om de pijn van onze sociale gêne te verlichten, hadden wij een glas champagne in de ene en een croissant in de andere hand.
Net toen wij een flinke hap van onze croissant hadden genomen, stelde iemand ons de vraag wat wij zoal deden in het leven, behalve de echtgenoot van mevrouw Plissken zijn. Op dit punt willen wij u nog even meegeven dat het echt een Flinke Hap was geweest, lieve lezer.
Wij moesten dus enige tijd kauwen alvorens wij die Flinke Hap veilig konden doorslikken. Dit duurde allicht niet langer dan een zevental seconden, maar voor zelfbewuste neuroten als wijzelf lijkt dat in zo’n situatie een eeuwigheid. En toen hadden we nog niet eens een antwoord op de vraag verzonnen.
Terwijl wij ons vervolgens, licht gegeneerd door deze voorafgaande korte stilte, door ons antwoord begonnen te worstelen, werden wij hierin nog verder gehinderd door het plotse besef dat niemand ongestraft (lees: zonder kruimels en restjes tussen de tanden) een croissant eet.
Onze gesprekspartner leek zich echter van geen kwaad bewust en bleef ons beleefd en geïnteresseerd aankijken. Hoewel wij hier dienen te vermelden dat wij notoir slecht zijn in het lezen en begrijpen van iemands lichaamstaal. Voor ons eigen gevoel gingen wij in elk geval af als een gieter.
Gelukkig kwam aan ons lijden een einde toen onze gesprekspartner even werd afgeleid door een gevaarlijk ogende beweging van zijn zoontje. Wij maakten van deze kans gebruik om het hazenpad te kiezen en verschansten ons achter een kamerplant, met een volle fles champagne en de gehele schaal croissantjes.
Fritz maakt goede voornemens, editie 2008
Een lijstje met goede voornemens opstellen, is uiteraard grote onzin. Maar aan sommige tradities ontsnap je nu eenmaal niet. Bovendien zijn wij op deze manier verzekerd van twee makkelijke blogstukjes, namelijk dit bericht en de evaluatie op 31 december 2008.
Tot onze niet geringe blijdschap en volkomen trouw aan onze natuurlijke luiheid stellen wij vast dat onze lijst van 2007 in hoge mate geschikt is voor hergebruik. Met wat knip-, plak- en schaafwerk presenteren wij u hieronder onze lijst van goede voornemens voor het jaar 2008!
Deze lijst geldt ook meteen als ons Grote Actieplan, dat wij hebben uitgewerkt om in 2008 te worden ontdekt als Nieuw Schrijftalent in het Nederlandsche Taelgebied. Dat zijn mooi twee vliegen in één klap, dus het ontwikkelen van meer efficiëntie hoeven we alvast niet meer op onze lijst te zetten.
- Op tijd naar bed gaan
(saai en burgerlijk, maar creativiteit en slaapgebrek gaan niet samen)
- Een goed schrijfritme aanhouden
(minstens drie uur per dag, op straffe van zelfkastijding)
- Op Crusaderworld.com een mooi updateritme aanhouden
(want het moet natuurlijk wel leuk blijven voor u, lieve lezer)
- Voornoemd blog een eigen, herkenbare stem geven
(vrees niet, we gaan er geen dure marketingstudies aan wijden)
En omdat alleen maar werk en geen lol van Jaak een saaie jongen maken — wij parafraseren hier even een bekende Engelse uitdrukking — voegen wij nog deze twee goede voornemens toe aan de lijst:
- Tekenen of pogingen daartoe blijven ondernemen
(want de categorie Fritz tekent blijft de laatste tijd wat leegjes)
- Tijd blijven maken voor de leuke en belangrijke dingen des levens
(met enig geluk levert dat bovendien leuk blogvoer op)
Afspraak op woensdag 31 december 2008 voor de eindbalans…
Fritz maakt de balans op, editie 2007
Op 1 januari 2007 hebben wij — ongetwijfeld in een vlaag van zinsverbijstering — hier op Crusaderworld.com een lijstje gepubliceerd met onze goede voornemens voor 2007. Wij beloofden u toen ook een evaluatie van die persoonlijke doelstellingen.
Belofte maakt schuld en die willen wij nu inlossen. Het jaar 2007 is weliswaar nog niet helemaal voorbij, maar die paar dagen zullen het verschil niet meer maken. Kerstmis ligt net achter de rug, dus op bovennatuurlijke wonderen hoeven we nu even niet meer te rekenen.
Wanneer wij onze vijf goede voornemens herlezen, dan moeten wij helaas met een lichte blos op de wangen — die kleur heeft overigens weinig te maken met de wijn die wij tijdens de kerstdagen consumeerden — bekennen dat we onze doelen niet volledig hebben bereikt.
Behalve één doel en dan nog wel net dat ene doel dat u het meeste aanbelangt, lieve lezer: “Minstens twee keer per week dit blog updaten“. Want dat hebben we inderdaad netjes gedaan: in 2007 hebben we 175 berichten op Crusaderworld.com gepubliceerd.
De laatste tijd hebben we zelfs een zekere regelmaat gevonden: maandag-spelletjesdag, vrijdag-filmpjesdag en in het midden van de week een fabricaat van eigen hand. De regelmaat en de kwantiteit zijn er dus. Nu nog de kwaliteit, horen wij onze financieel directeur B. Schroeven reeds tegenwerpen.
Volgende week: onze goede voornemens voor 2008…
Fritz vreesde voor de wereldvrede
Het was een zonnige zondagmiddag. Plissken Junior en zijn Beste Vriend hadden — geheel vrijwillig — besloten om buiten te gaan spelen. Daar waren wij blij om, want kinderen hebben voldoende frisse lucht en zonlicht nodig. En bovendien was het lekker rustig in huis zonder die twee druktemakers.
Het was die week ook kermis geweest. Dit had tot gevolg dat Plissken Junior en zijn Beste Vriend over een plastic wapenarsenaal beschikten. Als moderne en weldenkende ouder zien wij hen liever met educatief verantwoord speelgoed spelen, maar de verleidingen van de kermis zijn groot en verscheiden.
Met wat men noemt gemengde gevoelens aanschouwden wij vanuit de keuken hoe het jonge duo zich in de tuin opmaakte om de wijde wereld in te trekken. In hun geval beperkt die wijde wereld zich op ouderlijk bevel weliswaar nog tot onze wijk, maar op hun leeftijd is dat al spannend genoeg.
Speelgeweren werden geladen. Extra munitie werd binnen handbereik weggestopt in broekzakken. Jasjes werden netjes dichtgeritst. Waarna zij onder het uitkramen van stoere en opruiende kindertaal het tuinhek openden en werden opgeslokt door het Grote Onbekende dat onze veilige thuisbasis omringt.