Apollo — want zo heette Redactiekat I in het dagelijkse leven, en o, wat was hij de naam van die grootse Griekse god waardig — sliep vanochtend vredig in, zoals dat heet. Gewoon thuis op de bank, lekker spinnend terwijl wij over zijn kopje aaiden. Wij troosten ons met de overtuiging dat alle leven eeuwig is. Tot ziens, Poepie.

Wij legden een literpak halfvolle melk voor onszelf in ons boodschappenmandje. En voor Plissken Junior wilden wij volle melk kopen. Die vetzuurtjes zijn goed voor zijn jonge hersentjes, zo las mevrouw Plissken ooit op een website die de indruk gaf verstand te hebben van dat soort zaken. Maar toen zagen wij de houdbaarheidsdatum van de volle melk. Die was al over twee dagen!

Nee, dat konden wij als liefhebbende ouder met een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel ons kind niet aandoen. De lieve schat zou natuurlijk nooit een liter melk opkrijgen in twee dagen. Gelukkig zagen wij dieper in het koelvak nog een pak staan dat twee dagen langer houdbaar was. Gered! Maar al terwijl wij naar het pak reikten, speelde ons geweten op. Of was het onze neurotische aard?

Want wanneer wij voor ons eigen gemak net dat ene versproduct uitzoeken dat wat langer houdbaar is dan de andere, dan worden wij een tikkeltje zenuwachtig. Dan zien wij het voor ons geestesoog gebeuren dat het winkelpersoneel ons betrapt op deze asociale daad. En dat ze er dan wat van zeggen. Waar Andere Mensen bij staan. Ja, voor ons is boodschappen doen een spannende en zenuwslopende aangelegenheid.

Maar er gebeurde helemaal niets. Dat overkomt ons wel vaker, dat er niets gebeurt. Maar dat wist u als trouwe lezer natuurlijk al langer dan vandaag. Afijn, ter zake. Wij rekenden onze melk en onze winterpeen af — bij de zelfscankassa want dat scheelt ons weer een oppervlakkig menselijk contact met een ongeïnteresseerde kassajuf; maar ook dat doet er voor dit verhaal verder niets toe.

Ons overgevoelige geweten bleef echter zeuren. Want nou zat de supermarkt daar met een hoop melk die over twee dagen onverkoopbaar zou zijn. Die zouden ze dan moeten weggooien. Een vreselijke verspilling en dat allemaal omdat wij zo nodig een pak melk wilden dat twee daagjes langer houdbaar was. De consumptiemaatschappij was een lelijk monster en wij voelden zijn volle gewicht op onze schouders wegen.

Ja maar, stribbelden wij tegen, we kunnen Plissken Junior toch niet vragen om een liter melk in twee dagen op te drinken? De stem van ons geweten kende echter geen genade. “Die melk blijft heus wel nog een paar dagen langer goed”, sprak zij streng. “En trouwens, jij drinkt de laatste tijd een grote kop warme chocolademelk voor het slapengaan en daar gebruik je volle melk voor.”

Met een schok drong dit besef tot ons door. Verrek, ons geweten had gelijk! We hadden helemaal geen rekening gehouden met ons nieuwe avondritueel. Nu zaten we daar met een pak melk dat nog vier dagen houdbaar was, maar al over twee, hooguit drie dagen leeg zou zijn. Dan hadden we net zo goed een van die andere pakken kunnen kopen, bedachten wij met een schuldgevoel dat alsmaar zwaarder ging wegen.

Een gedachte flitste door ons hoofd: als we nu eens teruggingen en ons pak melk ruilden voor een van die minder lang houdbare pakken? Maar wij konden ons de rare blikken van het winkelpersoneel al voorstellen, wanneer wij onze innerlijke worsteling aan hen zouden uiteenzetten. En wij durfden het ook niet stiekem te doen. Want stel dat we betrapt zouden worden. Denken ze dat we wilden stelen.

Nee, wij zouden moeten leren leven met de gevolgen van onze onoverdachte daad. Misschien konden wij het op de karmabalans een beetje goedmaken door een straf voor onszelf te verzinnen. Ja, dat was het! Maar hoe? Hoe konden wij boete doen? Door het speculaasbroodje dat wij voor onszelf hadden gekocht, op het aanrecht te laten liggen, in de hoop dat een van de Redactiekatten het zou opeten?

Maar dat leverde niet het gewenste resultaat op. Want dan mogen die beesten eens iets pikken, halen ze er hun neus voor op. Een uur later vraten we het broodje dan maar zelf op. Als bijkomende troost wilden wij een kop warme chocolademelk maken. Tot wij de houdbaarheidsdatum op het melkpak zagen. Toen wisten wij hoe we onszelf zouden straffen. Geen warme chocolademelk tot dit vervloekte pak melk leeg was!

Maar wij willen de heren en dames uitgevers er toch even op attenderen dat Fritz Plissken ook in een Belgisch provincienest is opgegroeid en nu al een tijdje in Nederland woont én nog niet veel meer heeft geschreven dan wat korte verhalen en de stukjes die u hier op deze site kunt lezen.

Voeg daar nog bij onze hier eerder gedane plechtige belofte in verband met het geheel vrij van verwaandheid aanvaarden van prestigieuze literaire prijzen, en we kunnen niet anders dan stellen dat de weg naar onsterfelijke roem in de boekenwereld helemaal open ligt voor Fritz Plissken.

Zodra zoonlief weer thuis was, hielden wij hem stiekem in de gaten. Wij hebben in het verleden wel eens overwogen om in het midden van ons huis een quasi-onzichtbare centrale observatiepost te laten inbouwen, om zo te allen tijde het natuurlijk gedrag van Plissken Junior en zijn vriendjes te kunnen bestuderen.

Uiteraard is dat een pedagogisch onkies en moreel verwerpelijk idee. Bovendien is de woonoppervlakte hier in Nederland zo duur, dat wij er weinig voor voelen om kostbare vierkante meters op te offeren aan dit project. Dan maar blogstukjes schrijven en geen Nobelprijs voor de Kinderpsychologie winnen. Maar wij dwalen af.

Wij hoefden overigens geen enkele moeite te doen om onze nieuwsgierige blikken verborgen te houden voor Plissken Junior. Want zoonlief had slechts één doel voor ogen: het lokaliseren van zijn nieuwe papieren vlam. Toen zij niet meer bleek te liggen waar hij haar die ochtend gelaten had, kwam hij meteen ter zake:

— Papa, waar ligt dat boek?

 
Wij besloten het onvermijdelijke nog wat uit te stellen door ons van de domme te houden. In dat laatste zijn wij trouwens erg goed, maar dit geheel terzijde.

— Welk boek, jongen?

Plissken Junior heeft echter de zakelijke doelgerichtheid van zijn moeder geërfd en wond er dus geen doekjes om.

— Nou, dat boek met dat meisje. Dat meisje met haar paarse maillot met die sterretjes.

Deze directheid bracht ons enigszins van stuk. Wij pareerden echter briljant:

— O, dát meisje!

Want, zoals wij hierboven al schreven, wij zijn erg goed in ons van de domme houden. Conversatiegewijs lag de bal hiermee in het kamp van Plissken Junior, wat ons, naar wij hoopten, de tijd zou geven om nog meer van dit soort briljante antwoorden te bedenken. Helaas, driewerf helaas. Plissken Junior was snel:

— Ja, dat meisje. Ik vind haar zo leuk!

Door de absolute onschuld en eerlijke zuiverheid van dit vertederende antwoord capituleerde ons vaderhart terstond. Vervolgens toonden wij Plissken Junior niet alleen waar de felbegeerde catalogus lag, maar zochten wij voor hem ook nog eens het meisje van zijn kinderdromen op.

’s Avonds brachten wij aan mevrouw Plissken gniffelend verslag uit van het hele gebeuren. Ook zij vond het schattig en we waren het er allebei over eens dat onze zoon een goede smaak had. Maar toen zei mevrouw Plissken iets waardoor de ongerustheid ons weer om het bange vaderhart sloeg.

— Ach, als hij haar zo leuk vindt, laten we dan die foto uitknippen en in zijn kamer op zijn prikbord hangen.

Was dat nou wel zo’n goed idee, wierpen wij angstig tegen. Goed, het is een onschuldige foto. Maar iedereen weet hoe kinderen zijn. Wat als Plissken Junior de volgende dag trots aan zijn juf vertelt dat hij uit een boek met allemaal mooie meisjes er eentje heeft mogen uitknippen om in zijn kamer op te hangen?

Dan moeten wij daarna de afkeurende blikken van het voltallige schoolpersoneel trotseren. Misschien worden we dan zelfs uitgenodigd voor een Ernstig Gesprek over een Gewichtige Zaak in verband met het Welzijn van uw kind, meneer Plissken! En dan moeten we op zo’n ellendig laag kinderstoeltje de hele situatie uitleggen aan een schare inquisiteurs.

Maar toen had mevrouw Plissken de schaar al ter hand genomen. Even later was Plissken Juniors eerste, officiële pin-up een feit. Er zat voor ons dus niets anders op dan voortaan in de buurt van de school zo discreet en onherkenbaar mogelijk te zijn. Met een lange regenjas, een hoog opgezette kraag en een deukhoed tot net boven de ogen zal dat vast wel lukken.

Maar dat betekent nog niet dat wij ons verlagen tot het niveau van de postordercatalogi. U kent die vreselijke ondingen vast wel, lieve lezer. Niet omdat u ze zelf uit vrije wil in huis haalt, uiteraard niet. Maar misschien zag u ze wel eens bij vage kennissen op tafel rondslingeren.

Bij mevrouw Plissken ligt dat even anders. Haar naam en adres zitten in het klantenbestand van verschillende postorderbedrijven en allemaal versturen zij haar hun lente-, zomer-, herfst- en wintercatalogus: vingerdikke volumes boordevol leuk geprijsde kledij, cosmetica en hebbedingetjes.

Te harer verdediging voeren wij aan dat mevrouw Plissken een vrouw is. En vrouwen willen wij veel vergeven, zelfs een lichte en verder volkomen onschuldige vorm van postordercatalogusfetisjisme. Bovendien bekijkt ze die ondingen amper, zodat de financiële gevolgen doorgaans zeer beperkt blijven.

Het doel van deze veel te lange inleiding is om u het deel van onze thuissituatie te schetsen dat belangrijk is voor het vervolg van ons relaas. Namelijk dat ten huize Plissken her en der postordercatalogi liggen verspreid die door niemand worden bekeken. Behalve, zo bleek onlangs, door Plissken Junior.

In een ochtendlijke bui van verveling en nieuwsgierigheid was de vrucht onzer lendenen beginnen bladeren in het meest recente boekwerk van W. Ach, dachten wij toen wij dit opmerkten, het is slechts een vingerdikke verzameling van meneren en mevrouwen in leuk geprijsde kledij; dat zal vast geen kwaad kunnen.

Dat er ergens op de pagina’s van dit drukwerk ook leuke mevrouwen in lingerie prijkten, daar stonden wij op dat moment niet bij stil. Die bedenking maakten wij ons pas toen Plissken Junior al naar school was vertrokken en wij zoals gewoonlijk zijn rommel opruimden. Want wat zagen wij toen?

Plissken Junior had een pagina gemarkeerd door op die bewuste plek van de gesloten catalogus een balpen te leggen! Onze adem stokte en ons vaderhart sloeg over. Een verlammende angst greep ons bij de keel. Ons lieve engeltje zou toch niet… Reeds vreesden wij tekort te hebben geschoten in onze rol van opvoeder.

Met een zwaar gemoed openden wij de catalogus op de bewuste pagina. Wij deden het met tegenzin, maar wij moesten nu eenmaal weten aan welke schaars geklede sloerie ons kleine ventje zijn onschuld had verloren. Dat bleek behoorlijk mee te vallen. Het was dan ook een catalogus van W.

Plissken Junior had zijn onschuldig kinderoog laten vallen op een leuke en bovenal volkomen zedig en volledig geklede tienermeid. Overmand door een intens gevoel van opluchting ploften wij ons neer op de bank, waarna een zonnestraal door de wolken brak en ons met een hemels gouden licht bescheen.

Eenmaal bekomen van al deze heftige emoties legden wij de catalogus discreet onder een stapel papieren en vervolgden wij onze dagtaak. Wij hoopten dat Plissken Junior bij zijn thuiskomst de catalogus zou zijn vergeten en zijn aandacht zou richten op andere, meer geschikte onderwerpen. IJdele hoop, zo bleek.

Wordt vervolgd…

Nee, dit was gewoon een gezellig samenzijn in het kader van een traditie die ooit is ingezet door een collega van mevrouw Plissken en wel uit dankbaarheid voor het feit dat zijn medewerkers zich de pleuris werken ten dienste van een hoger doel. Maar dit geheel terzijde.

Wij stonden dus in een ons vreemde woonkamer met een hoop mensen waarvan wij er slechts enkelen ooit vluchtig hadden gesproken op een bedrijfsfeestje. Om de pijn van onze sociale gêne te verlichten, hadden wij een glas champagne in de ene en een croissant in de andere hand.

Net toen wij een flinke hap van onze croissant hadden genomen, stelde iemand ons de vraag wat wij zoal deden in het leven, behalve de echtgenoot van mevrouw Plissken zijn. Op dit punt willen wij u nog even meegeven dat het echt een Flinke Hap was geweest, lieve lezer.

Wij moesten dus enige tijd kauwen alvorens wij die Flinke Hap veilig konden doorslikken. Dit duurde allicht niet langer dan een zevental seconden, maar voor zelfbewuste neuroten als wijzelf lijkt dat in zo’n situatie een eeuwigheid. En toen hadden we nog niet eens een antwoord op de vraag verzonnen.

Terwijl wij ons vervolgens, licht gegeneerd door deze voorafgaande korte stilte, door ons antwoord begonnen te worstelen, werden wij hierin nog verder gehinderd door het plotse besef dat niemand ongestraft (lees: zonder kruimels en restjes tussen de tanden) een croissant eet.

Onze gesprekspartner leek zich echter van geen kwaad bewust en bleef ons beleefd en geïnteresseerd aankijken. Hoewel wij hier dienen te vermelden dat wij notoir slecht zijn in het lezen en begrijpen van iemands lichaamstaal. Voor ons eigen gevoel gingen wij in elk geval af als een gieter.

Gelukkig kwam aan ons lijden een einde toen onze gesprekspartner even werd afgeleid door een gevaarlijk ogende beweging van zijn zoontje. Wij maakten van deze kans gebruik om het hazenpad te kiezen en verschansten ons achter een kamerplant, met een volle fles champagne en de gehele schaal croissantjes.

Tot onze niet geringe blijdschap en volkomen trouw aan onze natuurlijke luiheid stellen wij vast dat onze lijst van 2007 in hoge mate geschikt is voor hergebruik. Met wat knip-, plak- en schaafwerk presenteren wij u hieronder onze lijst van goede voornemens voor het jaar 2008!

Deze lijst geldt ook meteen als ons Grote Actieplan, dat wij hebben uitgewerkt om in 2008 te worden ontdekt als Nieuw Schrijftalent in het Nederlandsche Taelgebied. Dat zijn mooi twee vliegen in één klap, dus het ontwikkelen van meer efficiëntie hoeven we alvast niet meer op onze lijst te zetten.

- Op tijd naar bed gaan
(saai en burgerlijk, maar creativiteit en slaapgebrek gaan niet samen)

- Een goed schrijfritme aanhouden
(minstens drie uur per dag, op straffe van zelfkastijding)

- Op Crusaderworld.com een mooi updateritme aanhouden
(want het moet natuurlijk wel leuk blijven voor u, lieve lezer)

- Voornoemd blog een eigen, herkenbare stem geven
(vrees niet, we gaan er geen dure marketingstudies aan wijden)

En omdat alleen maar werk en geen lol van Jaak een saaie jongen maken — wij parafraseren hier even een bekende Engelse uitdrukking — voegen wij nog deze twee goede voornemens toe aan de lijst:

- Tekenen of pogingen daartoe blijven ondernemen
(want de categorie Fritz tekent blijft de laatste tijd wat leegjes)

- Tijd blijven maken voor de leuke en belangrijke dingen des levens
(met enig geluk levert dat bovendien leuk blogvoer op)

Afspraak op woensdag 31 december 2008 voor de eindbalans…

Belofte maakt schuld en die willen wij nu inlossen. Het jaar 2007 is weliswaar nog niet helemaal voorbij, maar die paar dagen zullen het verschil niet meer maken. Kerstmis ligt net achter de rug, dus op bovennatuurlijke wonderen hoeven we nu even niet meer te rekenen.

Wanneer wij onze vijf goede voornemens herlezen, dan moeten wij helaas met een lichte blos op de wangen — die kleur heeft overigens weinig te maken met de wijn die wij tijdens de kerstdagen consumeerden — bekennen dat we onze doelen niet volledig hebben bereikt.

Behalve één doel en dan nog wel net dat ene doel dat u het meeste aanbelangt, lieve lezer: “Minstens twee keer per week dit blog updaten“. Want dat hebben we inderdaad netjes gedaan: in 2007 hebben we 175 berichten op Crusaderworld.com gepubliceerd.

De laatste tijd hebben we zelfs een zekere regelmaat gevonden: maandag-spelletjesdag, vrijdag-filmpjesdag en in het midden van de week een fabricaat van eigen hand. De regelmaat en de kwantiteit zijn er dus. Nu nog de kwaliteit, horen wij onze financieel directeur B. Schroeven reeds tegenwerpen.

Volgende week: onze goede voornemens voor 2008…

Het was die week ook kermis geweest. Dit had tot gevolg dat Plissken Junior en zijn Beste Vriend over een plastic wapenarsenaal beschikten. Als moderne en weldenkende ouder zien wij hen liever met educatief verantwoord speelgoed spelen, maar de verleidingen van de kermis zijn groot en verscheiden.

Met wat men noemt gemengde gevoelens aanschouwden wij vanuit de keuken hoe het jonge duo zich in de tuin opmaakte om de wijde wereld in te trekken. In hun geval beperkt die wijde wereld zich op ouderlijk bevel weliswaar nog tot onze wijk, maar op hun leeftijd is dat al spannend genoeg.

Speelgeweren werden geladen. Extra munitie werd binnen handbereik weggestopt in broekzakken. Jasjes werden netjes dichtgeritst. Waarna zij onder het uitkramen van stoere en opruiende kindertaal het tuinhek openden en werden opgeslokt door het Grote Onbekende dat onze veilige thuisbasis omringt.

Wij bleven alleen achter in de keuken, met de hierboven vermelde gemengde gevoelens. Want wat u misschien ziet als onschuldig jongensspel, lieve lezer, verandert in de meer sombere regionen van onze geest al gauw in een eerste stap op de glibberige neerwaartse helling van het leven van een topcrimineel.

Zoiets begint met plastic pistooltjes en eindigt met een indrukwekkende verzameling oorlogstuig aan alle muren van de hobbykamer in een benauwd rijhuis ergens in een probleemwijk. Maar hoe konden wij onze oogappel ervan overtuigen dat wapens niet cool zijn, zonder als een zeurderige ouwe sok over te komen?

Falen in dit onderdeel van onze opvoedende taak als ouder was gewoon geen optie. Hier stond immers niets minder dan de wereldvrede op het spel! Deze twee lieve, beloftevolle jongens mochten niet afglijden in een geweldminnend bestaan. Want wie zou dan straks al die grote wereldproblemen moeten oplossen?

Wij overwogen net om deze neerslachtige gedachten te verlichten door het nuttigen van een kopje espresso van Zwitserse makelij en een stukje Belgische chocolade, toen Plissken Junior en zijn Beste Vriend al weer de tuin kwamen binnenvallen. Hun blik liet er geen twijfel over bestaan: er was Iets Aan De Hand!

Plissken Junior keek om zich heen als een bang konijntje dat op de vlucht is voor een meute schuimbekkende honden. Zijn Beste Vriend wierp ondertussen een gespannen speurende blik door een kier in het tuinhek om te zien of ze hun achtervolgers hadden weten af te schudden. Wat gelukkig het geval bleek te zijn.

Wij voelden dat het moment was aangebroken om de reddende ouder in nood te spelen. Wij openden de schuifpui en vroegen wat er scheelde. Zonder hiertoe woordelijk te zijn uitgenodigd, maakte het jonge duo dankbaar gebruik van de hun aangeboden vluchtweg. Pas toen de schuifpui dicht was, ademden zij weer uit.

In een opgewonden stortvloed van woorden meldde Plissken Junior ons dat zij naar eigen zeggen heel leuk aan het spelen waren met hun nepgeweren, totdat een klein jongetje hen boos had toegeroepen dat hij zijn vader ging halen en dat die een zwaard had en dat die hen dan wel een lesje zou leren.

Natuurlijk geloofden zij daar niets van, en bang waren ze al helemaal niet geweest. Maar voor de zekerheid waren ze toch maar terug naar huis gekomen en trouwens, ze hadden toch net zin in een koekje. Wij glimlachten ingetogen en wisten dat de wereldvrede voorlopig was gered.