De vorige Scan van het Moment dateert al van enige tijd geleden, maar nu hebben we er weer eentje voor u gevonden, lieve lezer. Aanschouw daarom eerst onderstaand prachtexemplaar, laat het tableau even op u inwerken en lees vervolgens onze bespiegelingen.
Dat ze goedkope spullen verkopen in die bekende discounter van Duitse origine en met vestigingen in heel Europa, dat wisten we al. Maar dat ze nu ook grossieren in weersvoorspellingen, dat was nieuw voor ons.
Volgens het wekelijkse huis-aan-huisorgaan van Lidl krijgen we vanaf maandag zon, bergen en sneeuw! Zon en sneeuw tot daar aan toe. Maar bergen? Het is hier al zo dichtbevolkt. Voor bergen is er gewoon geen plaats meer.
Nadat wij in de supermarkt waren ontsnapt aan een tsunami van oranje leeuwenwelpen, viel ons oog op de voorpagina van het gratis dagblaadje Dag. Die had het over alle oranje ongein die ons naar aanleiding van het EK voetbal over het hoofd wordt uitgestort en stelde zich daarbij de volgende vraag:
Hoezo, slimme marketing OF overbodige rommel? Waarom zouden die twee elkaar uitsluiten? Dikke vriendjes zijn het. Natuurlijk hebben ook nuttige spullen vaak baat bij enige reclame. Maar doorgaans geldt eerder de regel: hoe nuttelozer het product, hoe meer marketing het nodig heeft. Beter was dus geweest:
Kerstmis staat voor de deur en dat betekent, naast een hoop verplichte gezelligheid, ook cadeautjes. Hiertoe bladerden wij onlangs in een speelgoedcatalogus, waarin wij een foto vonden die ons uitermate geschikt leek voor zo’n goede ouderwetse Scan van het Moment! Kijkt u even mee?
Ogenschijnlijk gaat het hier om een huiselijk tafereeltje van een modaal gezinnetje dat net een leuk spelletje heeft gespeeld. Moeder en dochter hebben, tot hun grote blijdschap, gewonnen van vader en zoon. In andere tijden zou het allicht een leuke Vermeer hebben opgeleverd.
Allemaal heel onschuldig dus. Niets aan de hand, toch? Fout, lieve lezer! Met deze foto is heel wat mis en wel op meerdere niveaus. In deze afbeelding liggen namelijk boodschappen verscholen die uw weldenkendheid willen ondermijnen. Gelukkig hebt u Crusaderworld.com nog!
Toen wij vanmorgen onze dagtaak wilden aanvatten, bleek dat iemand een krantenknipsel op ons bureau had gelegd. Wij vermoeden dat het onze financieel directeur B. Schroeven was, gezien de inhoud van het artikel en de passage die als interessant was gemarkeerd.
Het bericht uit de Volkskrant van gisteren gaat over een grootscheepse politieactie in China. Duizenden mijnen en andere bedrijfjes uit de zware industrie werden gecontroleerd. Tientallen werkgevers en lokale bestuurders werden gearresteerd wegens onmenselijke slavernijtoestanden.
Het fragment dat onze financieel directeur afgunstig deed schuimbekken, was een uitspraak die werd genoteerd uit de mond van een van de kopstukken in dit schandaal.
Tja, van een dergelijk personeelsbeleid kan een werkgever hier in het Westen alleen maar dromen natuurlijk.
Misschien ligt het aan onze overijverige fantasie, maar wij vinden het onderstaande reclamebeeld ronduit verontrustend.
We willen het nog niet eens hebben over de spuuglelijke kleuren van deze advertentie. En kinderen met flaporen kunnen best schattig worden bevonden. Ook al trekken ze er een grimas bij alsof ze pijn hebben op een ongemakkelijke plek.
Maar wat ons zo onprettig treft, is de combinatie van de — op zich overigens al weinig bejubelenswaardige — slogan en die jongen met zijn ontwormingspil. Of zijn wij echt de enigen die bij het zien van deze advertentie meteen denken dat het kleine kereltje op het punt staat die pil vrolijk in zijn mond te stoppen? Want ontwormen is toch lekker?
Waarschijnlijk gebruikt de pillenproducent dit beeld om ouders subtiel attent te maken op het gevaar dat de eventuele wormen in de ingewanden van hun huisdieren vormen voor de gezondheid van hun geliefkoosde kroost. Wij zouden kiezen voor een foto van een peuter die gezellig in een overvolle kattenbak zit te spelen en met zijn ene handje lekker tussen de kattendrollen graait terwijl hij heerlijk op zijn andere handje zuigt. “Ontwormen is nodig!”
Maar wij werken niet in de reclamebranche natuurlijk. En misschien is dat maar goed ook.
Wij hebben het hier al eerder gehad over het oorlogsverleden van Nederland. In die bijdrage ontdekten wij waarom het Nederlandse leger zo snel werd verslagen in de Tweede Wereldoorlog.
Vorige vrijdag lazen wij in de boekenbijlage van de Volkskrant de echte reden waarom de Duitsers Nederland destijds binnenvielen:
Bovenstaande woorden komen niet van een hooggeplaatste nazi, maar van wijlen Heinrich Böll, een Duitse schrijver die als jonge snaak in het begin van de oorlog een wel erg Duitse visie op de rest van de wereld had.
Naar aanleiding van het De Ruyterjaar dat vandaag wordt geopend, stond vorige week in de weekendeditie van de Volkskrant een interessant artikel over het militair verleden van Nederland. Heel kort samengevat: de welvarende handelsnatie toonde zich militair een geducht tegenstander, maar het verval zette in zodra de aanzienlijke voorraad buitenlandse huurlingen werd drooggelegd. Want ook op dat vlak zijn Nederlanders zuinig.
Maar op termijn had dat zo zijn gevolgen. Wij citeren het artikel:
Toen de Duitsers in mei 1940 Nederland binnenvielen, waren de Nederlandse troepen kansloos. Niet alleen omdat zij zwakker en slechter bewapend waren, maar vooral omdat zij niet gewend waren te vechten. Von der Dunk vertelt hoe een officier tijdens de slag om de Grebbeberg zijn bericht aan opperbevelhebber Harbers besluit met een zinsnede die waarschijnlijk uniek is in de militaire geschiedenis: ‘Toen werd het levensgevaarlijk en trokken wij terug.’
Toen de Duitsers op 10 mei België binnenvielen, hield het Belgische leger slechts 18 dagen stand. Toch doet deze Achttiendaagse Veldtocht het hart van menig Belgische scholier zwellen van trots wanneer hij/zij tijdens de geschiedenisles verneemt dat de Nederlandse troepen een schamele vijf dagen standhielden. We weten nu dus ook waarom het zo snel ging:
In de weekendeditie van de Volkskrant stond enkele weken geleden — ja, wij zijn traag, lieve lezer — een artikel over het amoureuze leven van de gemiddelde Nederlander. Die blijkt volgens een onderzoek “ondernemend van geest, maar rustig in bed”. Samengevat: fantasietjes en overspelige vunzigheid genoeg, maar even ouderwets met de partner tussen de lakens duiken, ho maar.
Wij hadden vooral oog voor het volgende fraaie staaltje statistiek:
Dus op de vraag of men het al gedaan heeft via het internet antwoordt 10% van de mannen bevestigend tegenover slechts 6% van de vrouwen. Nu is het algemeen geweten dat mannen in dit soort onderzoekjes durven overdrijven, terwijl vrouwen over dit onderwerp vaak enige bescheidenheid aan de dag leggen.
Dat neemt evenwel niet weg dat het verschil groot is. Te groot om te kunnen worden verklaard door het bovenvermelde verschijnsel van mannelijke opschepperij versus vrouwelijke discretie. Er zijn dus heren die het online met heren doen.
Nu zal dat de meer wereldse lezer onder u niet verrassen. Maar wij vragen ons hierbij onmiddellijk af of al die mannen wel weten dat de passionele medemens waarmede zij vurige woorden uitwisselen, van hetzelfde geslacht is. Want in de chatwereld en andere schemerige hoekjes van het internet deinst men er niet voor terug zich een andere identiteit aan te meten. Een lelijk eendje doet er zich voor als een rondborstige zwaan, een eenzame man als een populaire bimbo.
Wij vinden het best een vermakelijke gedachte dat een flink deel van die online ontucht bedrijvende heren zonder het zelf te beseffen hun kruis zit te beroeren door de verbale stimulering van een andere vent.
Onze trouwe lezer weet dat wij van Crusaderworld.com dol zijn op taalsnoepjes. Soms komen die vanzelf in onze brievenbus gevallen. Soms moeten wij wat meer inspanning doen en bijvoorbeeld de krant lezen.
In De Volkskrant van voorbije zaterdag troffen wij een tikfout aan die, wat ons betreft, zo als nieuw woord in de Nederlandsche taal mag worden ingevoerd. In een paginagroot artikel over de reactie van het Nederlandse volk op de gewelddadige manier waarop de Russen in 1956 de Hongaarse revolutie neersloegen, lazen wij de volgende passage:
Muiziek, wat een heerlijk woord! Het doet misschien denken aan de term muzak. Maar muiziek is toch iets anders. Want wij horen er ook het woord muizenissen in. Muiziek is muziek die de muizenissen in je hoofd nog meer aanwakkert. Daarom willen wij het begrip klassieke muiziek definiëren als het soort loodzware en neerslachtige klassieke muziek waarin doodernstige openbare radiozenders — ja, wij hebben het over jullie, Radio 4 — lijken te grossieren. U kent dat wel, klassieke muziek waar de doorsnee sterveling niet vrolijker van wordt en die dan meestal nog eens gespeeld wordt wanneer het al een hele week flink regent. Er bestaat ongetwijfeld ook pop- en rockmuiziek, maar klassieke muiziek lijkt ons toch het meest geschikt om een druilerig gemoed snel en efficiënt verder in het moeras van de wanhoop te laten zinken.
Wij roepen onze taalminnende lezer hierbij op om ons bij te staan in de promotie van dit neologisme, door het woord muiziek zo veel mogelijk in de mond te nemen.