Allereerst merken we op dat meubelverkopers blijkbaar nog altijd van mening zijn dat hun waar beter zal verkopen wanneer ze er een blonde deerne bij neerzetten. Of, zoals in dit geval, bij neerleggen. Wie ze daarmee naar hun toonzaal hopen te lokken, is ons een raadsel. Vrouwen — wier oordeel bij dit soort aankopen toch vaak doorslaggevend is — hebben het meestal niet zo op dergelijke decorstukken. En voor de meeste mannen is het alleen belangrijk dat je op een zitbank lekker kunt hangen, met een biertje in de hand.

Maar over die blonde bankdecoratie wilden wij het niet eens hebben. Ook niet over die man trouwens, die zonder zich even om te kleden, is weggelopen van een set waar ze iets aan het doen waren in de jaren zeventig-sfeer. Dat althans is de boodschap die wij opvangen van ’s mans garderobe. Of misschien is het gewoon een van de verkopers van de zitbankenboer waarvoor op deze foto reclame wordt gemaakt. Dat zou ons niet eens verbazen, want hij ziet er — wij wikken onze woorden — net iets anders uit dan het doorsnee model.

Nee, waar wij het eigenlijk over wilden hebben, dat is de inhoud van die twee wijnglazen. Misschien was het u al opgevallen, lieve lezer. Maar bekijkt u ze anders nu even van wat dichterbij…

Ja, u ziet het goed, lieve lezer. Er zit echt iets blauws in die glazen! En nu zijn wij geen wijnkenner, maar blauw is volgens ons geen juiste kleur voor wijn. Misschien is dit gewoon een ongelukkig gevolg van een foutief gebruikte kleurfilter of een drukfoutje, opperden wij eerst nog als mogelijke verklaring. Maar waarom zien de andere kleuren er dan wel normaal uit, wierpen wij echter meteen tegen.

Nee, dit kon niet anders dan slechte setdressing zijn, concludeerden wij. Om een of andere reden heeft men voor deze fotoshoot geen echte wijn willen of kunnen gebruiken. De fles zelf is duidelijk leeg. Wilde men het risico op hardnekkige wijnvlekken beperken? Was de fles te vol, vond men het zonde om een deel van de wijn weg te gieten en heeft de crew toen net iets te enthousiast een glaasje gedronken, zodat de fles plots helemaal in plaats van een beetje leeg was, waarna men op het idee kwam om wat inkt te mengen met water, want dat zou toch niemand merken? Behalve wij en u dan!

Volgens het wekelijkse huis-aan-huisorgaan van Lidl krijgen we vanaf maandag zon, bergen en sneeuw! Zon en sneeuw tot daar aan toe. Maar bergen? Het is hier al zo dichtbevolkt. Voor bergen is er gewoon geen plaats meer.

Hoezo, slimme marketing OF overbodige rommel? Waarom zouden die twee elkaar uitsluiten? Dikke vriendjes zijn het. Natuurlijk hebben ook nuttige spullen vaak baat bij enige reclame. Maar doorgaans geldt eerder de regel: hoe nuttelozer het product, hoe meer marketing het nodig heeft. Beter was dus geweest:

Ogenschijnlijk gaat het hier om een huiselijk tafereeltje van een modaal gezinnetje dat net een leuk spelletje heeft gespeeld. Moeder en dochter hebben, tot hun grote blijdschap, gewonnen van vader en zoon. In andere tijden zou het allicht een leuke Vermeer hebben opgeleverd.

Allemaal heel onschuldig dus. Niets aan de hand, toch? Fout, lieve lezer! Met deze foto is heel wat mis en wel op meerdere niveaus. In deze afbeelding liggen namelijk boodschappen verscholen die uw weldenkendheid willen ondermijnen. Gelukkig hebt u Crusaderworld.com nog!

 
 
Laten we eerst even kijken naar de reacties van de gezinsleden en naar hun blikken. We beginnen bij de vader. Zo op het eerste gezicht lijkt hij zich neer te leggen bij zijn verlies en kijkt hij gelaten naar zijn dochter. Een goede verliezer? Wederom fout, lieve lezer!

Deze man is een hersendode pantoffelheld die elk verzet tegen de overheersing van zijn vrouw al lang geleden heeft opgegeven en die nu met lede ogen moet aanzien hoe zijn lieve kleine meisje flink op weg is om net zo’n dominant kreng te worden als haar moeder.

Wanneer wij nu onze aandacht verleggen naar die moeder, zien wij dat zij erg nadrukkelijk triomfantelijk naar haar zoontje kijkt. Zij kwijt zich immers vurig van haar opvoedende taak als mannentemster. Haar man negeert zij uiteraard volledig, want die is voor haar quantité négligeable.

Tot zover de familieverhoudingen. Hebt u ondertussen al gezien wat er nog meer fout is aan deze foto, lieve lezer? Kijkt u eens naar het spel zelf. Dan zien we dat de dames maar liefst drie keer 4 op ‘n rij hebben gescoord. Maar in deze opstelling is dat onmogelijk zonder vals spelen… of goddelijke interventie.

Een foutje van de setdresser? Nee, lieve lezer, wat naïef van u. Dit is weer een subtiel signaal om u de vrouwelijke superioriteit door de strot te duwen. Dit signaal wordt versterkt door de heren die zo dom waren om op de voorlaatste verticale rij door te gaan zonder kans op een overwinning aldaar.

Wat moeten wij uit dit alles besluiten? Dat deze foto in scène is gezet door een verzuurde man met relatieproblemen? Of door een feministe die haar visie zelfs in haar commerciële opdrachten kwijt wil? Driewerf nee, lieve lezer! Dit is niets minder dan een samenzwering tegen de emancipatie van de vrouw!

Want wat zien wij? Weerloze mannen worden onderdrukt door vrijgevochten vrouwen! De nietsvermoedende toeschouwer wordt subliminaal opgeruid om tegen dit onrecht in opstand te komen en de vrouw te verbannen naar haar oude en weinig benijdenswaardige status bij de haard.

Boft u even dat wij tijdig onze verlichte geest lieten schijnen over deze duistere schurkenstreek, lieve lezer. Wie weet tot welke wandaden u anders als een willoze zombie was overgegaan. Crusaderworld.com, uw rots (inclusief immer waakzame vuurtoren) in de branding.

Het bericht uit de Volkskrant van gisteren gaat over een grootscheepse politieactie in China. Duizenden mijnen en andere bedrijfjes uit de zware industrie werden gecontroleerd. Tientallen werkgevers en lokale bestuurders werden gearresteerd wegens onmenselijke slavernijtoestanden.

Het fragment dat onze financieel directeur afgunstig deed schuimbekken, was een uitspraak die werd genoteerd uit de mond van een van de kopstukken in dit schandaal.

Tja, van een dergelijk personeelsbeleid kan een werkgever hier in het Westen alleen maar dromen natuurlijk.

We willen het nog niet eens hebben over de spuuglelijke kleuren van deze advertentie. En kinderen met flaporen kunnen best schattig worden bevonden. Ook al trekken ze er een grimas bij alsof ze pijn hebben op een ongemakkelijke plek.

Maar wat ons zo onprettig treft, is de combinatie van de — op zich overigens al weinig bejubelenswaardige — slogan en die jongen met zijn ontwormingspil. Of zijn wij echt de enigen die bij het zien van deze advertentie meteen denken dat het kleine kereltje op het punt staat die pil vrolijk in zijn mond te stoppen? Want ontwormen is toch lekker?

Waarschijnlijk gebruikt de pillenproducent dit beeld om ouders subtiel attent te maken op het gevaar dat de eventuele wormen in de ingewanden van hun huisdieren vormen voor de gezondheid van hun geliefkoosde kroost. Wij zouden kiezen voor een foto van een peuter die gezellig in een overvolle kattenbak zit te spelen en met zijn ene handje lekker tussen de kattendrollen graait terwijl hij heerlijk op zijn andere handje zuigt. “Ontwormen is nodig!”

Maar wij werken niet in de reclamebranche natuurlijk. En misschien is dat maar goed ook.

Vorige vrijdag lazen wij in de boekenbijlage van de Volkskrant de echte reden waarom de Duitsers Nederland destijds binnenvielen:

Bovenstaande woorden komen niet van een hooggeplaatste nazi, maar van wijlen Heinrich Böll, een Duitse schrijver die als jonge snaak in het begin van de oorlog een wel erg Duitse visie op de rest van de wereld had.

Maar op termijn had dat zo zijn gevolgen. Wij citeren het artikel:

Toen de Duitsers in mei 1940 Nederland binnenvielen, waren de Nederlandse troepen kansloos. Niet alleen omdat zij zwakker en slechter bewapend waren, maar vooral omdat zij niet gewend waren te vechten. Von der Dunk vertelt hoe een officier tijdens de slag om de Grebbeberg zijn bericht aan opperbevelhebber Harbers besluit met een zinsnede die waarschijnlijk uniek is in de militaire geschiedenis: ‘Toen werd het levensgevaarlijk en trokken wij terug.’

Toen de Duitsers op 10 mei België binnenvielen, hield het Belgische leger slechts 18 dagen stand. Toch doet deze Achttiendaagse Veldtocht het hart van menig Belgische scholier zwellen van trots wanneer hij/zij tijdens de geschiedenisles verneemt dat de Nederlandse troepen een schamele vijf dagen standhielden. We weten nu dus ook waarom het zo snel ging:

Wij hadden vooral oog voor het volgende fraaie staaltje statistiek:

Dus op de vraag of men het al gedaan heeft via het internet antwoordt 10% van de mannen bevestigend tegenover slechts 6% van de vrouwen. Nu is het algemeen geweten dat mannen in dit soort onderzoekjes durven overdrijven, terwijl vrouwen over dit onderwerp vaak enige bescheidenheid aan de dag leggen.

Dat neemt evenwel niet weg dat het verschil groot is. Te groot om te kunnen worden verklaard door het bovenvermelde verschijnsel van mannelijke opschepperij versus vrouwelijke discretie. Er zijn dus heren die het online met heren doen.

Nu zal dat de meer wereldse lezer onder u niet verrassen. Maar wij vragen ons hierbij onmiddellijk af of al die mannen wel weten dat de passionele medemens waarmede zij vurige woorden uitwisselen, van hetzelfde geslacht is. Want in de chatwereld en andere schemerige hoekjes van het internet deinst men er niet voor terug zich een andere identiteit aan te meten. Een lelijk eendje doet er zich voor als een rondborstige zwaan, een eenzame man als een populaire bimbo.

Wij vinden het best een vermakelijke gedachte dat een flink deel van die online ontucht bedrijvende heren zonder het zelf te beseffen hun kruis zit te beroeren door de verbale stimulering van een andere vent.

In De Volkskrant van voorbije zaterdag troffen wij een tikfout aan die, wat ons betreft, zo als nieuw woord in de Nederlandsche taal mag worden ingevoerd. In een paginagroot artikel over de reactie van het Nederlandse volk op de gewelddadige manier waarop de Russen in 1956 de Hongaarse revolutie neersloegen, lazen wij de volgende passage:

Muiziek, wat een heerlijk woord! Het doet misschien denken aan de term muzak. Maar muiziek is toch iets anders. Want wij horen er ook het woord muizenissen in. Muiziek is muziek die de muizenissen in je hoofd nog meer aanwakkert. Daarom willen wij het begrip klassieke muiziek definiëren als het soort loodzware en neerslachtige klassieke muziek waarin doodernstige openbare radiozenders — ja, wij hebben het over jullie, Radio 4 — lijken te grossieren. U kent dat wel, klassieke muziek waar de doorsnee sterveling niet vrolijker van wordt en die dan meestal nog eens gespeeld wordt wanneer het al een hele week flink regent. Er bestaat ongetwijfeld ook pop- en rockmuiziek, maar klassieke muiziek lijkt ons toch het meest geschikt om een druilerig gemoed snel en efficiënt verder in het moeras van de wanhoop te laten zinken.

Wij roepen onze taalminnende lezer hierbij op om ons bij te staan in de promotie van dit neologisme, door het woord muiziek zo veel mogelijk in de mond te nemen.