Logboek van de commandant — dag 1
Aan de hand van de aanwijzingen van onze gids Svetlana K. heeft de navigator een koers berekend die ons in staat zal stellen om in de kortst mogelijke tijd het Eerste Kwadrant te verkennen. Het moreel van de bemanning is opperbest; ik zou de sfeer zelfs als erg gemoedelijk durven omschrijven.
Zelfs nu onze missie echt begonnen is, kan ik het allemaal nog maar moeilijk bevatten. Alles ging ook zo snel. Het ene moment ben je een aanstormend schrijftalent dat op een doordeweekse ochtend opmerkt dat er geen papier meer in de printer zit, het volgende moment ben je nog kleiner dan het puntje aan het einde van deze volzin en leid je aan boord van een futuristisch vlieg/vaar/voertuig een expeditie dwars door het hart van een dameshandtas.
Wie had ooit gedacht dat zich achter het suffe en saaie uiterlijk van onze redacteur Wetenschappen een geniaal uitvinder schuilhield? Een uitvinder nota bene die zowel een miniaturiseerkanon als een multifunctioneel exploratievoertuig heeft bedacht, ontworpen én gebouwd. Twee uitvindingen die bijzonder goed van pas komen nu wij in de handtas van onze onderhoudstechnicus Svetlana K. op zoek moeten naar de sleutel van de materiaalkast.
Het verkleinen was overigens een merkwaardige ervaring. Zelf voelden we helemaal niets, maar vanuit het schip zagen wij tot onze verbazing hoe de wereld rond ons alsmaar groter werd. De miniaturisering was zo extreem dat we er na afloop ruim drie uur over hebben gedaan om de handtas van Svetlana K. te vinden. Wat de redacteur Wetenschappen annex navigator niet in dank werd afgenomen.
Om de handtas zo snel mogelijk binnen te dringen, wilden de navigator en ikzelf een gat maken aan de onderkant. Gezien onze grootte zou dat slechts een piepklein gaatje geweest zijn, maar dit plan stuitte op het heftige veto van Svetlana K., onze gids en tevens de eigenares van de handtas. De beklimming naar de rits aan de bovenkant duurde bijna twee uur.
Maar nu hebben we onze zoektocht naar de sleutel dus echt aangevat. In de ogen van de doorsnee manspersoon lijkt de inhoud van een dameshandtas een chaos van tuttige hebbedingetjes, kleinere gebruiksvoorwerpen en ondefinieerbare rommeltjes. Wanneer men diezelfde handtas echter doorkruist in een transportmiddel ter grootte van een gerstekorrel, dan waant men zich in een beangstigende en stikdonkere wereld vol reusachtige gebergtes.
Ik hoop dat we die sleutel snel zullen vinden en dat Svetlana K. geen al te gore dingen in haar handtas heeft gedumpt. Zij zou niet de eerste vrouw in onze kennissenkring zijn die gebruikte tissues achteloos in haar tas propt om deze vervolgens te vergeten.