Fascinerend en ongehoord zeldzaam, zo had de dokter het genoemd. Een freaky circusattractie, zo had Dirk het in alledaags Nederlands vertaald. De volkomen geurloosheid van zijn handen was vermoedelijk te wijten aan een overmatig gebruik van antibacteriële zeep, had de dokter hem nog verteld. Dat geloofde Dirk best, want hij waste graag en vaak zijn handen. Waar nu dus bijgevolg geen geurtje meer aan bleef hangen, wat hij ook probeerde.
Stinken uit zijn bek, ja dat wel. En een lijfgeur waar geen deodorant was tegen opgewassen, ongeacht de kracht van diens transpiratieremmende werking. Om nog maar te zwijgen van zijn beruchte zweetvoeten!
Vrouwen houden van mannen met een fruitgeurtje aan hun handen, had hij eens in een mannenblad gelezen. Urenlang had hij zitten graaien in wasteiltjes vol fruit. Had hem een aardige duit gekost, die kilo’s voorgesneden fruit. En de kassajuf van de Blokker had hem raar aangekeken toen hij tien plastic wasteiltjes kocht.
Wacht maar, had hij nog gedacht, tot mijn handen heerlijk ruiken naar watermeloen, kiwi, aardbei, ananas, appel, druiven en zwarte bessen. Dan vallen ze allemaal als vliegen.
Helaas. Ook de fruittherapie had niet mogen baten. Toen hij achteraf moedeloos door de straten doolde, bleef hij stilstaan bij een schreeuwerig lelijke affiche die de komst van circus Pedro aankondigde. Misschien moest hij toch maar eens solliciteren als circusfreak. Het leek Dirk wel wat: een regelmatig inkomen, interessante collega’s en voor de aanvang van de voorstelling in een kooi zitten om de mensen aan zijn handen te laten ruiken nadat hij voor hun ogen in allerlei gore substanties had zitten kneden. Natuurlijk zou hij ook een passende outfit moeten hebben. Daarover diende goed te worden nagedacht. Anders zou hij natuurlijk nooit op de cover van ’s werelds befaamdste weekbladen verschijnen.
Toen Dirk zijn weg na al deze overpeinzingen weer vervolgde, was hij een vastberaden man. Een Man met Geurloze Handen én een Vaag Plan dat bij elke stap meer vorm kreeg.