Een van de redenen waarom wij zo weinig schilderen, is dat we opzien tegen het kleuren mengen. Dat kunnen wij namelijk niet zo goed. We zouden natuurlijk 50 verschillende verftubes kunnen kopen, maar volgens de ongeschreven regels van de schilderkunst hoort dat niet. En het is een dure grap.
Maak dan eens een voorstudie, moedigden wij onszelf aan. Maar hoe moeten we die inkleuren, vroegen wij onszelf af. Pastelkrijt is wel leuk, maar het geeft een hoop schoonmaakwerk en het is erg veeggevoelig. Kleurpotloden dan, opperden wij. Te tuttig, wierpen wij tegen.
Gelukkig vonden wij de oplossing: waskrijt! Uiteraard niet van dat goedkope spul waarmee kindertjes zoet worden gehouden. Nee, het betere werk: Neocolor II van Caran d’Ache. Volgens Wikipedia werd het zelfs door die goeie ouwe boef van een Picasso gebruikt. We verkeren dus in goed gezelschap.
Tijdens ons zoekwerk op het internet stootten wij op enkele interessante websites. Zo ontdekten wij dat Talens een amateur-schilderprijs organiseert. En via het bijzondere TussenpoZen ontdekten wij het bestaan van het fenomeen ATC ofte Artist Trading Cards.
Dat zijn kleine kunstwerkjes (2,5 x 3,5 inch / 64 x 89 mm) die door de makers onderling worden geruild. Op het web krioelt het van die dingen. U voelt het natuurlijk al aankomen, lieve lezer: om onze waskrijtjes een eerste keer uit te proberen, hebben wij ons aan zo’n ATC gewaagd.
Hieronder ziet u het op maat gesneden eindresultaat. Overigens zijn de kleuren op deze foto’s — tot onze grote frustratie — niet geheel waarheidsgetrouw. Vooral het paars in de rechterhoek onderaan komt heel slecht uit de verf. De inspiratie voor dit werkje hebben wij uit een bestaande ATC geput.
