Op Goede Vrijdag — o, wrede ironie van het noodlot — vernamen wij dat Redactiekat I ongeneeslijk ziek was. De dierenarts gaf hem twee, hooguit drie maanden. Vanmorgen was het zover. Twee maanden had hij zich groot en stoer gehouden. Maar nu was de kanker duidelijk aan de winnende hand. Het was tijd om te gaan.
Apollo — want zo heette Redactiekat I in het dagelijkse leven, en o, wat was hij de naam van die grootse Griekse god waardig — sliep vanochtend vredig in, zoals dat heet. Gewoon thuis op de bank, lekker spinnend terwijl wij over zijn kopje aaiden. Wij troosten ons met de overtuiging dat alle leven eeuwig is. Tot ziens, Poepie.
