Wat voorafging…
Tot nu toe verloopt de eindstrijd op het troebele water van de nog steeds in haar nachtkleed gehulde haven niet bepaald gunstig voor onze superhelden Superrrfritz en Superrrjunior. Hun Superrrboot is zwaar beschadigd door de aartsschurk Dr. Von Schtück. Superrrfritz ziet geen andere oplossing meer dan een gevaarlijke ramkoers.
De klap was enorm en deed alle botten in ons lichaam trillen. Maar dat we die pijn voelden, betekende dat we het hadden overleefd. Ook Superrrjunior zag er verkreukeld maar levend uit. Het volgende waar we ons bewust van werden, was dat onze Superrrboot het minder goed stelde dan wijzelf. Het vaartuig was op sterven na dood.
De motoren maakten een akelig rochelend geluid. Vieze, walmende rook steeg op uit het instrumentenpaneel. En onze voeten werden nat. Vooral dat laatste is op een boot altijd foute boel. Superrrboot zou het niet lang meer volhouden. Wij konden alleen maar hopen dat de duivelse Dr. Von Schtück minstens evenveel averij had opgelopen.
Snel speurden wij het water af om te kijken waar die schurk zat en hoe zijn schip er aan toe was. We hadden geluk. Een dikke rookpluim bewees dat ook Dr. Von Schtück niet ongeschonden uit onze botsing was gekomen. Misschien was die waanzinnige wetenschapper zelfs gewond of… dood! Maar zo veel geluk hadden we nu ook weer niet.
Want de vijandelijke speedboot zette zich al weer in beweging. Wij vloekten binnensmonds en wilden gas geven. Maar er gebeurde niets. Onze motoren reageerden niet! En dat terwijl Dr. Von Schtück op ons afkwam. “Vader,” zei Superrrjunior met lichte paniek in zijn stem, “als we hier niet wegkomen, worden we voer voor de vissen!”
“In dit vieze havenwater zit geen vis, jongen”, reageerden wij kalm. Maar wij begrepen donders goed wat Superrrjunior bedoelde. En we wisten dat hij gelijk had, figuurlijk dan. Terwijl wij vanuit onze ooghoeken Dr. Von Schtück op ons af zagen stormen, probeerden wij rustig adem te halen. Dat had in het verleden meermaals geholpen.
De tijd besloot even wat trager te lopen, zodat alles in slow motion leek te gebeuren. Met de innerlijke rust die de verdoemden soms te beurt valt, wachtten wij het juiste moment af. Slechts drie seconden voor Dr. Von Schtück ons zou doorboren, gooiden wij de gashendel vol open en projecteerden wij al onze superrrkracht op de motoren.
Het werkte. Brullend kwamen de motoren tot leven. Het schip sprong vooruit in het water. Een harde tik op ons achtersteven vertelde ons dat we de speedboot van Dr. Von Schtück net genoeg hadden weten te ontwijken. Onze zet verraste de doctor. En in zijn woedende haast om ons te vernietigen, had hij geen oog gehad voor zijn omgeving.
Het reusachtige vrachtschip waar hij nu met hoge snelheid op afstevende, had hij dus niet gezien. En tijd om het roer om te gooien, had hij niet meer. Zijn speedboot boorde zich met zijn voorsteven in het vrachtschip, net onder de waterlijn. Meteen daarna ontploften de motoren. De vuurbal lichtte de haven op en verdween.
Maar Dr. Von Schtück leefde nog! Wij konden zien hoe hij wanhopig probeerde om uit zijn stuurcabine te ontsnappen. Maar het luik werkte niet mee. Wij zagen ook dat het vrachtschip begon te zinken. De bemanning sprong in paniek overboord. De speedboot van Dr. Von Schtück zat muurvast en werd mee naar de dieperik getrokken.
Plots ging alles voor onze ogen draaien. Wij moeten een tijdje buiten westen zijn geweest, want we werden gewekt door een zoeklicht en een stem door een megafoon. “Wat doen jullie hier ’s nachts in de haven op een oude waterfiets?”, wilde de stem weten. Het bleek een patrouille van de havenpolitie te zijn. En wij waren weer normaal.
Het leek ons verstandiger om ons voor te doen als verdwaalde toeristen en met geen woord te reppen over ons avontuur. Pas drie uur na zonsopgang kwamen we doodmoe thuis. Plissken Junior en wijzelf hadden net ontbeten, toen ook de Redactiehond hijgend arriveerde. Voor hij naar zijn mandje ging, knipoogde hij naar ons.
EINDE
(De eerste aflevering van dit spannende avontuur vindt u hier.)
Tags: plissken junior, redactiehond