Het was een zonnige zondagmiddag. Plissken Junior en zijn Beste Vriend hadden — geheel vrijwillig — besloten om buiten te gaan spelen. Daar waren wij blij om, want kinderen hebben voldoende frisse lucht en zonlicht nodig. En bovendien was het lekker rustig in huis zonder die twee druktemakers.
Het was die week ook kermis geweest. Dit had tot gevolg dat Plissken Junior en zijn Beste Vriend over een plastic wapenarsenaal beschikten. Als moderne en weldenkende ouder zien wij hen liever met educatief verantwoord speelgoed spelen, maar de verleidingen van de kermis zijn groot en verscheiden.
Met wat men noemt gemengde gevoelens aanschouwden wij vanuit de keuken hoe het jonge duo zich in de tuin opmaakte om de wijde wereld in te trekken. In hun geval beperkt die wijde wereld zich op ouderlijk bevel weliswaar nog tot onze wijk, maar op hun leeftijd is dat al spannend genoeg.
Speelgeweren werden geladen. Extra munitie werd binnen handbereik weggestopt in broekzakken. Jasjes werden netjes dichtgeritst. Waarna zij onder het uitkramen van stoere en opruiende kindertaal het tuinhek openden en werden opgeslokt door het Grote Onbekende dat onze veilige thuisbasis omringt.
Wij bleven alleen achter in de keuken, met de hierboven vermelde gemengde gevoelens. Want wat u misschien ziet als onschuldig jongensspel, lieve lezer, verandert in de meer sombere regionen van onze geest al gauw in een eerste stap op de glibberige neerwaartse helling van het leven van een topcrimineel.
Zoiets begint met plastic pistooltjes en eindigt met een indrukwekkende verzameling oorlogstuig aan alle muren van de hobbykamer in een benauwd rijhuis ergens in een probleemwijk. Maar hoe konden wij onze oogappel ervan overtuigen dat wapens niet cool zijn, zonder als een zeurderige ouwe sok over te komen?
Falen in dit onderdeel van onze opvoedende taak als ouder was gewoon geen optie. Hier stond immers niets minder dan de wereldvrede op het spel! Deze twee lieve, beloftevolle jongens mochten niet afglijden in een geweldminnend bestaan. Want wie zou dan straks al die grote wereldproblemen moeten oplossen?
Wij overwogen net om deze neerslachtige gedachten te verlichten door het nuttigen van een kopje espresso van Zwitserse makelij en een stukje Belgische chocolade, toen Plissken Junior en zijn Beste Vriend al weer de tuin kwamen binnenvallen. Hun blik liet er geen twijfel over bestaan: er was Iets Aan De Hand!
Plissken Junior keek om zich heen als een bang konijntje dat op de vlucht is voor een meute schuimbekkende honden. Zijn Beste Vriend wierp ondertussen een gespannen speurende blik door een kier in het tuinhek om te zien of ze hun achtervolgers hadden weten af te schudden. Wat gelukkig het geval bleek te zijn.
Wij voelden dat het moment was aangebroken om de reddende ouder in nood te spelen. Wij openden de schuifpui en vroegen wat er scheelde. Zonder hiertoe woordelijk te zijn uitgenodigd, maakte het jonge duo dankbaar gebruik van de hun aangeboden vluchtweg. Pas toen de schuifpui dicht was, ademden zij weer uit.
In een opgewonden stortvloed van woorden meldde Plissken Junior ons dat zij naar eigen zeggen heel leuk aan het spelen waren met hun nepgeweren, totdat een klein jongetje hen boos had toegeroepen dat hij zijn vader ging halen en dat die een zwaard had en dat die hen dan wel een lesje zou leren.
Natuurlijk geloofden zij daar niets van, en bang waren ze al helemaal niet geweest. Maar voor de zekerheid waren ze toch maar terug naar huis gekomen en trouwens, ze hadden toch net zin in een koekje. Wij glimlachten ingetogen en wisten dat de wereldvrede voorlopig was gered.
Tags: plissken junior